neolitik hanım

savulun! neo karanlık tarafa geçti!

2011-05-19T21:41:00.002+03:00

yeni yazıyı yeni yerde okumak için tıklayın

“her aileye üç kedi şart!” NTE*

2011-05-13T22:15:00.001+03:00

kedi bulma ve yerleştirme maceralarımız tüm hızıyla sürüyor. geçen haftanın kedisi kirloş patisini mi sürttü nedir, yine yuva arayan kedilerle karşınızdayım. bir arkadaşımın bahçesinde yaşayan duman’ın birbirinden şapşi 5 yavrusu olmuş, birinin talibi var, birine de bugün bulduk. geriye kaldı üç şapşi, görüyorsunuz, çok ama çok tatlılar :)

bi ara niyeti bozup badem’e kardeş alsam mı dedim ama malum huysuz ve tatlı bi kedi kendisi, şu ileri yaşlarında huzurunu kaçırmak, rahatını bozmak da istemedim. kedim olmasa iki yavruyu alırdım diye düşünüyorum, iki kedi aynı anda alınırsa travma yaşanmıyor pek, birbirlerini oyalıyorlar, hem evde iki kat neşe oluyor.

tabi başlangıç için bir tane de olur. belki sonra bir tane arkadaş alınır. sonra bi tane daha, derken hoşgeldiniz kedili kadının dünyasına :) şaka yapıyorum, kedili hayat isteyen birileri varsa aranızda, ya da isteyen birilerini tanıyorsanız, haberdar edersiniz belki şu minnoşlardan diye yazıyorum…

neolitik

the cat whisperer :)

*NeoliTikHanım

NOT: aslında bu yazıyı dün gece yazdım ve yayınladım ama blogger'da yaşanan bir arıza yüzünden uçtu gitti. allahtan kaydetmiştim, tekrar yayınlıyorum, ilk seferinde görenler için tekrar olacak ama nabalım... bir de bu blogger'dan yıldım artık, wordpress'e taşınayım diyorum yavaş yavaş.. oraya da gelirsiniz diy mi? nerdeyse aynı adres sayılır: http://neolitikhanim.wordpress.com/

radyo sabahları

2011-05-11T11:19:00.000+03:00

sabahları uyanır uyanmaz radyoyu açıyorum, açık radyo'da ömer madra'nın "gezegenimizin felaket günlüğü"nü dinlemezsem içim rahat etmiyor :) badem sabahları illa ki bi sevilmek istiyor, -hoş ne zaman istemiyor ki- hazırlanmaya başlamadan onu da okşuyorum, günaydın faslı böyle bitiyor. açık radyo'nun bazı program tanıtımlarına tahammül edemiyorum, bi adamın sesini deforme ederek yaptıkları bi tane var, aşırı sinir bozucu, bi de çocukların yaptığı tanıtımlar hasta ediyor beni, neyse onlar çıktığında hemen trt 1'e geçiyorum, bazen arkası yarına denk geliyorum, bazen köylülere yönelik yaptıkları programlara, hoop bir zaman makinesi etkisiyle çocukluğumun sabahlarına fırlatıyor beni.

ilkokuldayken sabahçı olurdum çoğu zaman, ablamla erkenden uyanırdık, kış sabahları ortalık henüz karanlık, babam daha da erken kalkmış sobayı yakmış olurdu, üzerinde de çaydanlık... klasik kahvaltı sofrasında iştahsız, lokmalar ağzımda büyürken radyo dinlerdik. sabahları o erken saatte genelde çiftçi, köylü programları yayınlanırdı. "bir masal bir hikaye"yi de hatırlar gibiyim. didaktik didaktik konuşan muhtar kahvedeki köylülere, gübreleme, tarım ilaçları vs gibi şeylerden bahsederdi. imecenin önemi, dayanışma, yardımlaşma, hayali köyde yavrulayan ineklerin, koyunların haberleri... sıkılmadan dinlediğimi hatırlıyorum, sabahları konuşacak bi şey olmazdı, o sessizliği yumuşatan bir şeydi radyo, iyi gelirdi.

şimdi böyle anlatınca nuri bilge ceylan filmleri tadında bi şey canlandı gözümde, yo mutsuz değildik ama işte konuşacak pek bi şey yoktu, radyosuz nasıl olurdu hayal edemiyorum. şimdi de sıkılmadan köylü-çiftçi programlarını dinleyişim ondan :)

hıdrellez'in hediyesi

2011-05-06T12:59:00.001+03:00

- kitaplardan başlayalım: conrad'ı bitirdim, peri'ye de demiştim, ayrıntılı anlatımı, metaforları, anlatım tekniği hoşuma gitti ama yer yer zorladı itiraf etmem lazım. gemiciler, açık deniz, fırtınalar, limanlar, tüccarlar, fazla erkek bir dünya.. doğru dürüst kadın karakter olmayışına takıldım biraz ama conrad öyle bi yazar, yapacak bi şey yok. böyle has edebiyattan sonra da insan bi süre ne okuyacağını bilemiyor, sahafta ömer madra'nın "romanımla sana bir ses" kitabını bulduydum, ona başladım ama yok, salinger'in gönülçelen'in (çavdar tarlasında çocuklar diye de bilinen) yerli versiyonu gibi, hayta bi liselinin yaşadıkları okuyasım gelmedi, hem yazılmışı var diye biraz okuyup bıraktım. eskiden, başladığım kitabı illa ki bitirmek gibi bi takıntım vardı, artık bırakıyorum valla. okunacak bir sürü iyi şey varken, vakit kaybetmemek lazım.

- şimdi macar yazar sandor marai'nin "buda'da bir boşanma"sına başladım. popüler şeyler okuyasım yok, böyle bi dünya edebiyatına dalayım, macarlar, japonlar, isveçliler... güzel başladı kitap, ayrıntılı yazarım bitince.

- ishiguro'nun "never let me go" (beni asla bırakma) romanından uyarlanan filme gittim. çok güzeldi, yönetmen esere sadık kalmış... kitabı okumasam daha fazla etkilenirdim kesin, tavsiyem önce filmi izleyin, sonra kitabı okuyun.

-luther diye ingiliz bir dedektif keşfettim, "arıza polis" klişesi üzerine kurulu ama olsun. olaylar londra'da geçiyor, ingiliz aksanını seviyoruz, psikoloji ağırlıklı olması da hoş. bi de kötü adam/kadın tipleri gerçekten çok başarılı, son zamanlarda tv dizilerinde izlediğim en ürpertici tipler. luther'den sonra aslı hayvanı'nın tavsiye ettiği the killing sırada, bana polisiye olsun zati.

- "bi bahar vardı, noldu o?" muhabbetine girmek istemiyorum, ingilizler gibi sürekli havadan bahseder olduk, insaf! çizmeler gitsin, sandaletler gelsin! o kadar diyorum.

- geçenlerde "günün sonunda (end of the day)", "gündemi ittirmek (push the agenda)", "bu mesele çok vital (hayati)" gibi yandan yemiş bi, ingilizce mi -türkçe mi belli olmayan ifadelerle konuşulan bi toplantıya gittim, içim sıkıldı. allahtan kurabiye olarak makaron, çikolatalı muffin vardı, kendimi onlara verdim.

- ofiste şu anda bir kedi yavrusu var, bir arkadaşımız arabasını servise götürmüştü, orada bir başka arabanın içinden çıkarmışlar. kediler yavrulamaya başladı, havalar da ısınamadı ya bi türlü, bu ara çok oluyormuş böyle ısınmak için araba içine kaçan yavru kedicikler.. kıyamamış alıp ofise getirmiş, "hıdrellez'le geldi bu" diyerek. kediş çok korkmuş, biraz mama yedi de sakinleşti, siyah-beyaz korsan gibi bi tip :) yuva bulucaz kendisine, bakalım. dolabın altına girdi, fotoğrafını çekemedim ama aynen şu yukarıdaki gibi bi şey işte.

dördüncü yıl partisi: şapka mecburidir!

2011-05-01T23:44:00.002+03:00

bir 2 mayıs daha geldi çattı... gönül isterdi ki neolitik hanım'ın dördüncü yıl partisini bir kraliyet düğünü tadında yapalım, haftalar öncesinden yedi katlı, rengarenk makaronlarla süslü pastanın hazırlıkları başlasın, muhakkak ünlü bir tasarımcıdan giyeceğim kostümün hazırlıkları sır gibi saklansın, bir westminster kilisesi değilse de aya irini'de "finger food" kokteyl partisi düzenlensin. bütün hanım okurlarımız gösterişli şapkalarla avluya doluşsun, beyler smokinleri içinde jilet gibi... neyse, hayali bile eğlenceli diy mi? :)

dördüncü yıl şerefine size bir "royal hats" galerisi hazırladım, sonunda da neolitik hanım'ın hikayesi var.

neolitik hanım adı nereden geliyor?

simdi efenim, bu neolitik hanim ismi rudyard kipling'in "oylesine hikayeler (just so stories)" adli kitabindaki oykulerden birinden alinmistir. aslinda daha cok hayvanlarla ilgili matrak hikayelerin (leoparlar nasıl benekli oldu, gergedanların derisi nasıl burustu vs) bulundugu bu kitapta bir de "yazilan ilk mektubun" hikayesi anlatilir. detaylarini cok hatirlamamakla beraber, magarada yasayan bir neolitik beyin kaleme aldigi ilk mektuba (aslinda bir tur resim-mektuptur bu) neolitik hanimlarin tepkisi anlatilir. hem cook eskilerden bir hikaye oldugu, hem de kulaga hos geldigi icin sectim bu adi... eskilerde kalmis begenileri, degerleri olan, yasadigi zamanlardan hosnutsuz biri olarak daha munasibi olmazdi sanki...

neolitik hanım terzihanesi gururla sunar!

2011-04-29T14:37:00.001+03:00

tee ne zaman bahar procesi olarak etek dikeyim diye hayaller kurmuştum, bahar gelmeyince proce de rafa kalktı tabiy. birkaç haftadır evde "fazlalıklardan arınma operasyonu" sürüyor malum. giymiyorum diye kenara ayırdıklarım içinde yazlık ve de büyük gelen bir elbiseyi gözüme kestirdim, dur dedim ben bununla çanta dikeyim.

evde minik bir dikiş makinesi var, hiç kullanmamıştım. önce elbisenin dikişlerini bir güzel söktüm, büyükçe iki parça kumaşım oldu. evdeki mevcut bez çantalardan kopya çekerek, aşağı yukarı nasıl bir şey dikeceğimi planladım. dikiş makinasını kurdum, alt ip, üst ip derken biraz zorlandım ama sonunda tıkır tıkır çalıştı. vee 2.5 saatin sonunda benim yazlık elbise şirin bir çantaya dönüştü. bütün bu süre boyunca badem koltuğun üzerinden meraklı gözlerle beni izledi, makinanın tıkırtısına kulakları dikti..

ilk deneme için fena olmadı, şu hava bi ısınsın eminönünden kumaş almaya gideyim de tıkır tıkır işlesin terzihane :)

ışığın ustası Vermeer

2011-04-25T12:18:00.000+03:00

biri vermeer'e, "sen ışığın resmini yapabilir misin?" diye sormuş olmalı.. pencerelerden gelen aydınlık, nesneleri kavrayışı ve belirginleştirişi... ışığa yine hasret kalacağımız bir haftaya hiç olmazsa renkli bir başlangıç olsun dedim. vermeer hani şu meşhur inci küpeli kız tablosunun da ressamı, colin firth de hayatını oynamıştı hatırlarsınız belki.

kayıp şimal merdivenleri

2011-04-20T16:16:00.000+03:00

altı-yedi yıl önceydi sanırım. o zamanki işyerim ikitelli'deki medya plazalardan birindeydi, taksim'den sabah servisine bindim, servise binerken iri iri, lapa lapa kar yağmaya başlamıştı. trafik yoğundu, dur-kalk'larla ilerlerken vakit geçti, kar hızlandı, otobüs tarlabaşı bulvarından, şişhaneye doğru inene kadar yerler epey kar olmuştu. artık milim milim ilerliyorduk.. bi ara unkapanı köprüsünün ortasında trafik durdu ve bi daha ilerlemedi. belediye otobüsleri, otomobiller, çok kısa sürede bembeyaz olan şehrin ortasında kalakaldı. bizim servis eski püskü bi şeydi zaten, şoför trafikteki arkadaşlarıyla konuştuğunu, yolların hep tıkalı olduğunu söyledi ve "buraya kadarmış, hanımlar beyler" diyerek bizi indirdi. kar iyice şiddetlenmişti, belediye otobüslerinden de insanlar inmiş gruplar halinde şişhane'ye doğru yürümeye çalışıyordu.

ben de epey bir güçlükle unkapanı köprüsünden şişhane'ye kadar gelebildim, daha taksim'e çok vardı, ara sokaklardan mı gitsem diye bakınırken, o aralığı fark ettim, bir grup liseli kartopu oynayıp, şamata yaparak merdivenlerden iniyordu. hah, dedim şurdan istiklal'e çıkan sokaklardan birine atarım kendimi.. karlar altında çok güzel görünüyordu merdivenler, hemen yanındaki eski bir apartman vardı. çok oyalanamadım ama aklımda kaldı o merdivenler. kaç kere tepebaşından, o otellerin olduğu sokaktan geçerken bakındım ama bi türlü bulamadım sonradan. ta ki geçen haftaki taşınmaya kadar...

ofise değişik yollardan gelme denemelerimden birinde kayıp merdivenler önüme çıkıverdi. tabii biraz değişmiş, yanına son dönem lüks apartmanlardan biri inşa edilmiş. biraz oyanalanarak indim, baktım şimal merdivenleri sokak'mış adı, araştırmacı bilogçu olarak hemen gugılladım ofise gelince. yukarıdaki 1900'lerin başında çekilmiş bir fotoğraf, bugünkü halini gösteren bir kare bulamadım. kendim çekerim artık bi gün. yıllar önce karda geçtiğim "kuzey merdivenleri"ni bulmak yeni ofisin hoş sürprizlerinden ilki oldu. devamını da bekliyorum ;)

şehir muhabiriniz neolitik şişhane'den bildirdi.

"kırılma anları"

2011-04-16T17:19:00.002+03:00

"...İlk başta tam olarak hissedemediğimiz kırılma anları var. Zamanla harap edici duygulara dönüşüyorlar. Yaralanmanın sıcaklığıyla ilk anda hissedilmeyen kurşunlar gibi. Böyle durumlarda “biraz zaman” her şeyi daha da beter ediyor. Bizi yere seren büyük sorunlar olmuyor hiçbir zaman. Bizi yere seren evdeki şekerin bitmesi oluyor, kaybolmuş bir kitap oluyor, kesilen elektrik oluyor."

emrah serbes -yazının tamamı için tıklayın: mütevazı hakikatler

resim, black noir filmlerini anımsatan üslubuyla dikkat çeken jack vettriano'dan "heartbreak hotel".

kaç taşınma bir yangına bedeldi?

2011-04-15T08:11:00.001+03:00

bir taşınmayla daha karşınızdayım :) ofisi taşıyoruz, yakına gidiyoruz ama taşınma taşınmadır, kolilemek, koli bandının o gıcık sesi, bardakları sardığın gazete kağıtlarından ellerinin kömürcü çırağı gibi olması, gazete kağıdı üzerinde yenen lahmacun -en çekilir kısmı o bu arada- :) gün boyunca koli yaptık, eski dosyalardan hangilerini atmalı kritik kararını vermeye çalıştık, akşam üstü terasla, çatıların üzerinden görünen denizle, akşam güneşinin vurduğu kırmızı gemilerle vedalaştık. bu ofiste güzel günlerimiz oldu, sıkıntılı zamanlar da yaşadık. iki sokak kedisi ofisimizi sahiplendi :) toplantı odasına teklifsizce girişleri, yabancı misafirlerin kucağına hop diye çıkıp kırk yıllık ev kedisi gibi mırlamaları, arada kavga etmeleri...

ofise gelirken burç lebon pastanesinden geçmeyecek artık yolum, uzak sayılmaz ama yine de... hey yarebbim, sabahları yolu bir pastaneden geçmeyecek diye duygusallaşan biri daha var mıdır acaba? :)

neyse, yeni yerimiz de güzel, orada da güzel günlerimiz olur inşallah. böyle yazınca şu ara okuduğum bizim büyük çaresizliğimiz kitabından bir bölümü hatırladım, karakterlerden biri geçmişte arkadaşıyla neler yaptıklarını anlatıyor kıza, kız da "gerçekten bu kadar güzel günler miydi, yoksa sen mi güzel anlatıyorsun?" diye soruyor. onu bilmek zor bence, güzel şeyler yaşanmasa güzel de anlatılmaz sanki ama insan geçmişte kalanları anlatırken biraz süsleme, parlatma eğiliminde de oluyor.

neyse, uzatmayayım, yorulmuşum bugün, bi yaseminli yeşil çay yapayım kendime, badem de sevmedin beni hiç bu akşam diye sitem ediyor. ha bu arada başlıktaki sorunun cevabı "üç" olacak.

hazin bir kuaför macerası

2011-04-12T13:10:00.000+03:00

saçlarımı epeydir uzatıyordum, daha doğrusu victoria beckham tarzı (kadın gıcık ama o saç modeli güzeldi nabalım) "yanlar uzun - arkası kısa" modelden sıkıldığımdan, kısaların uzunların boyuna gelmesi için zaman geçsin diye bekliyordum. nihayet bi noktaya geldiler, hatta hepsi aynı boydaydı nerdeyse, kalın telli olduğundan arada kat olmazsa saçlarımla başa çıkmak zor oluyor. hava da genelde nemli, elektrikli ya, medusa modeli gezmemek için ya saç maşasıyla düzlemek, ya da bukle yapan köpükle şekillendirmek gerekiyordu. "dur" dedim "ben şunun boyunu kısaltmayayım da katlı kestireyim." cihangir'de yıllardır gittiğim bir yer var -zati kuaför öyle zırt pırt değiştirilen bi şey diyildir, çok zorda kalınırsa bir kaçamak olur belki ama sonra onun hesabı verilir "hmm, kim kesti bu saçı bakiym?"- her zaman saçımı kesen kuaför izinliymiş, eyvah, ama çok kararlıyım, bugün kesilsin istiyorum saçlar. neyse, hayatta ne planladığımız gibi gidiyor, genç biri vardı, o kesti.

kesim güzel oldu allah için ama saçımı kuruturken o bildik kuaför numaralarını çekmeye kalktı, ben şöyle hafif bir köpük sürerek, vigo denilen aletle dalgalandırmasını istedim. sürdüğü köpük çimentodan hallice çıktı, saçlar oldu mu sana bir kazık! aynaya bi baktım, hiç istediğim gibi değil, baktı yüzüm gülmüyor, panik oldu, ince tarakla saçın ön ve yan kısımlarına krepe yapmaya başladı, "istemem" diyene kadar kuş yuvası kıvamına getirdi iyi mi! yok dedim, ben böyle istemedim, bu köpük çok sertmiş bi kere, ben evde kullanıyorum, hiç böyle olmuyor, bir de kabartmayın öyle tepesini diyerek aldım elime tarağı kabattığı yerleri bastırmaya çalıştım. isterseniz tekrar yıkayalım, yeniden yapalım dedi ama vaktim yok ki!

epey canım sıkıldı, çocukken annemle yaşadığım ve her seferinde son derece mutsuz olduğum kuaför maceraları aklıma geldi. ben uzatmak isterdim, annemler okulda zor olur diye kısacık kestirirlerdi, zaten sıska, esmer bi tipim, saçlar da kısalınca hepten oğlan çocuğu gibi olurdum. hep bereyle giderdim, kuaförden çıkınca kafama geçireyim diye. neyse, çok takılmadım, akşama yıkar, kendim şekillendirim diye yatıştırdım sinirlerimi. kırmızı oje sürdürmüştüm, hiç değilse onlar güzel oldu bak diye polyanna'ya bağladım çıkarken, a bi baktım yağmur başlamış! kuaförden çıkan kadın yağmura sevinir mi, seviniyomuş! yağmur ve nemli hava sağolsun, saçlar normale döndü. bu sabah da kendi yumuşacık köpüğümle hafifçe buklelendirdim, gayet güzel oldu. yeni mevsime yeni saç, senden güzeli yok be neo :)

külkedisi

2011-04-11T00:10:00.001+03:00

insanın şu hayatta neyi özleyeceği hiç belli olmuyor. kuzine soba özlenir mi? özleniyormuş. gündüzleri yanan kuzineye geceleri de şöminenin ateşi eklenince sapanca'da geçen iki günün anısı hafızama sıcaklık ve ateş olarak kaydoldu. kalabalık bir grupla gidildi, hem toplantı, hem eğlence-dinlenme güzel bir haftasonuydu. hava kapalıydı, güneş bir saat yüzünü gösterdi göstermedi, kalanı bulut, rüzgar, yağmur hatta dolu. tepelerde hala kar var, bakınca bahar için sabırsızlanıp durmanın manasız olduğunu düşünüyor insan ama pazarda da çıtır çıtır semizotları, mis kokulu çilekler, çiçek tezgahlarında renk renk şakayıklar var, onları ne yapıcaz?

ikinci gece yaktığımız şöminenin yanına oturup uzun uzun ateşi izledim. hem de geçmesin diye odun atma görevine talip oldum. kaç bin yıllık seyir bu* dedim alevlerden gözümü alamazken.. içimde bir piromanyak olabilir acaba diye şüphelendim. acayip bi şey. güzel güzel, çıtır çıtır yandığı halde sağını solunu maşayla dürtmekten, odunları stratejik olarak doğru yere yerleştirmek için uğraşmaktan alamıyor insan kendini. bi yandan kontrol dışı bi yandan sana bağlı.

akşamları scrabble ve king oynamakla geçti. ben kağıt oyunlarını pek sevmem, zaten kalabalıktık bir grup king bir grup scrabble oynadı. fena diyildi, giderek açılıyorum sanki, gerçi bi el bütün sessiz harfler toplaşınca berbat bir puan aldım, scrabble'da kaybeden aşkta kazanırmış boş tesellileriyle avundum :) ama sonraki elde kelimenin üç katı köşesine yazdığım yüksek puanlı bir kelimeyle ilk kez birinci oldum, keyfim yerine geldi.

istanbul'a dönmeden yine pazara gidildi, enginar, semizotu, brokoli, taze sarmısak, çilek. havalar biraz düzelsin bu sefer bahçede uğraşmak üzere gidilecek.

not: ateşin kontrollü bir şekilde kullanımına dair en eski kalıntılar 790 bin yıl öncesine gidiyormuş.

ursula le guin'den tadımlık

2011-04-08T13:35:00.001+03:00

...bu avukata samimi ve sıcak davranmak öyle her babayiğidin harcı değildi. Kadın şaklayıp tangırdıyordu. El çantasında şak diye açılıp kapanan ağır pirinçten yaylı bir kilit mandalı, her yanında takırdayan ağır bakır ve pirinç mücevherler, topukları yeri titreten cinsten ayakkabılar, üzerinde felaket çirkin bir Afrika maskı tasarımı bulunan gümüş bir yüzük, çatık kaşlar, sert bir ses: şakır şukur tangır tungur güm çat pat... Sonraki on saniyede Haber, yüzüğün de açığa vurduğu üzere, bütün bunların sahiden de bir maske olduğundan kuşkulandı: ürkekliğe delalet eden bir yığın ses ve öfke.

***

"Uyuyan insanlar çok uzaklarda bir yerlerdelermiş gibi duruyorlar", dedi kadın Orr'a bakmaya devam ederek. "Neredeler acaba?..." "İşte buradalar," dedi Haber ve EGG ekranına hafifçe vurdu. "Burnumuzun dibindeler, yalnız iletişime kapalılar. Uykunun insanlara tekinsiz gelen yanı da tam bu. O mutlak mahremiyet. Uyuyan kişi herkese sırt çevirmiştir.

Rüyanın Öte Yakası

not: fotoğraftaki kitapta sık sık adı geçen Mount Hood. kitap haftasonu biter diye tahmin ediyorum, zevkle okuyorum ama gördüm ki salt bilim-kurguyu o kadar sevmiyorum ben, fantastik yönü de olmalı. bkz. douglas adams. biraz takır tukur geliyor saf bilim-kurgu. haftasonu yine sapanca yolları gözüktü, hava yine soğuk diyolar, nabalım artık.

"sonsuzluğun seyrine dalmak"

2011-04-06T15:57:00.003+03:00

Tapınağın yosunu üzerindeki kamelya, Kyotodağlarının moru, mavi porselenden bir fincan... Geçici tutkuların ortasında busaf güzelliklerin patlak vermesi hepimizin özlem duyduğu şey değil mi? Ve,bizlerin, Batı uygarlıklarının erişemediği şey de bu değil mi?

Bizzat yaşamınhareketindeki sonsuzluğun seyrine dalınması.

- "hayırdır, yine japon'a bağlamışsınneo" diyceksiniz muhtemelen ama buranın da olayı bu :) o tarz. sayfayı moryapınca algıda seçicilik oldu, arkadaşıma vermek için getirdiğim kirpininzarafeti kitabını karıştırırken çıktı bu bölüm karşıma. hemen biloga indiragandi :)

kitaptaki karakterlerden biri olan 12yaşındaki kız "dünyanın hareketi günlüğü" başlığı altında bir şeyleryazıyor bazen. o başlığın hastasıyım, blogun mottosu olarak koysam çok muiddialı olur acep?

- evde güzel bi bahar temizliği yapıldı, hoşbahar yok daha ortada ama olsun, dışarda üşüyüp uykuya dalan sardunyacıklarıiçeri aldım, nedense badem bi ilgi gösterdi bunlara, tezgahın altına gidipmiyavlayıp durdu, kilo versin biraz diye mama dışında yiyecek bi şey vermiyoruzkendisine, gözü döndü iyice!

- Ursula Le Guin'in rüyalı kitabınıokuyorum, daha başındayım ama hoşuma gitti. bitirince ayrıntılı yazarımbelki.

- japonlu, bademli, kitaplı bir yazının dahasonuna geldik dostlar :) siz neler okuyor, neler izliyorsunuz?

resim solak kedi'den.

"soğuk"

2011-04-03T15:26:00.003+03:00

geç yatıp geç kalkınca gün öldü say... bakkalda günlük süt kalmamış, sütü alan üsküdar'ı geçmiş, sen uyu neolitik hanım! gazeteler de eksik, olanlardan getirsinler, bi de elma. şu yeşil olanlardan. bitirmen gereken uzun bir iş var, dün aylaklık etmesen iyiydi.

hepten şiddet envanteri gibi çıkmaya başlayan gazetelerle pazar mesaisi.. " bana bir iyi haber verin dünyayı yerinden oynatayım!"sevdiğin şair şavkar altınel erdal öz edebiyat ödülü almış, "türk edebiyatının derin yeraltı ırmaklarından" diyor altınel için, hoş. "istediği kadar sık yazabilen biri değilim (aynı sen neo). Yazdığım bir şeyin iyi olduğunu düşünmem ise daha da seyrek gerçekleşen bir şey." boşuna sevmiyorsun bu adamı, bak.

şu bungun, geç başlayan, soğuk pazar gününe bir şavkar altınel şiiri kadar denk düşen ne olabilir?

Soğuk

Ellerim ceplerimde,

soluğum buğulanarak

patikaya tırmanıp

oturuyorum doruktaki

güçlükle seçilen banka.

Öylesine erken ki vakit

aşağıda her şey

kül rengi daha vadide.

Sonra, yavaşça belirmesi gibi

banyo edilen bir fotoğrafın,

kesinlik kazanmaya

başlıyor biçimler

ve renk sızıyor manzaraya;

neredeyse yeşilleniyor çayırlar,

ağarıyor uyuyan evlerin yüzleri,

bir hayvan haykırıyor

uzaktaki koruda,

kırağıyla örtülü

kıvrımları tarlaların

yerlerini alıyor tek tek

ve geri geliyor dünya

bitmeyen soğuğun içinden.

Şavkar Altınel

"yine yazı bekleriz"

2011-04-01T12:37:00.001+03:00

şarkının sözlerini tümüyle sevdim diyemem, biraz ağlak da buluyorum lakin "yine yazı bekleriz" diyor ya, ona hastayım. hava kapalı, bu 1 nisan'da geleneksel şakamı yapamadım, şöyle yaratıcı, yine kandırıcı bi hikaye gelmedi aklıma. neyse, güzel şarkı, dinleyin.

"press filmini görün"

2011-03-31T00:46:00.002+03:00

akbabanın üç günü filmini bilir misiniz? hani bugünün tabiriyle "think-tank" (akıllar fikirler kulübü diyelim biz) tabir edebileceğimiz bir ofiste çalışan robert redford, bir gün çok gizli ve bilmemesi gereken bir şeyi keşfeder, önce keşfinin öneminin farkında diyildir, bir öğlen yemeği dönüşünde ofisteki herkesi öldürülmüş olarak bulunca anlamaya ve kaçmaya başlar. tabiy derin devlet de peşinden... o ofisteki insanların, yayınlanmış bi sürü şeyi takip edip raporlar hazırlamak gibi basit ve sıradan görünen işleri vardır ama o sıradan iş bile bir gün gelir ellerinde patlar.

peki, özgür gündem gazetesini anlatan press bana neden o filmi hatırlattı? birinde gerçeğin gölgesi insanların ödünü patlatıyor, diğerinde gerçeğin bizzat kendisi el ve can yakıyor. gerçeğin peşindeki muhabirler bir bayrak yarışında gibi görevlerini birbirlerine devrediyor. yönetmen sedat yılmaz çok sade, duygusallaşmaya kayıp hikayeyi kaçırma riskine çok müsait bir konuyu o kadar ustaca anlatmış ki! 90'lı yıllarda özgür gündem gazetesinin diyarbakır ekibinin başına neler gelmiş, o küçük ofiste, sınırlı imkanlarla gerçeği yaymaya çalışan insanların nasıl büyük bir cesareti varmış, nasıl karanlık zamanlarmış, her şey hem çok sade hem çok çarpıcı anlatılıyor.

biliyorum, burada pek öyle dünya haline dair şeyler olmuyor, bunun iyi ve savunulacak bi şey olup olmadığından emin diyilim ama şimdiye kadar olaylar öyle gelişti... neyse uzatmayayım, neolitik hanım bu filmi görmenizi öneriyor, başlığını bu yazıya da koyduğum yıldırım türker'in filmle ilgili yazısının linki de aşağıda:

Press filmini görün / Yıldırım Türker

pusula

2011-03-26T22:55:00.001+02:00

kafam dağınık bugünlerde.. güneş açınca camların ve tüllerin kıştan kalma kiri iyice gözüme battı, dur dedim yıkayayım şunu, tülü çıkardım, bi güzel makineye koydum, kısa programda yıkadım, yerine asarken bi baktım, aa tül iki parçaymış! nasıl unutur insan böyle bi şeyi, tuhaf! Hadi temiz tülü çıkardım, kirli diğer parçayı da, temizi tekrar astım, diğeri de kısa sürede yıkandı onu da taktım. camları sildim, mutfak camının önündeki çiçekleri düzenledim, balkabağı çorbası ve taze sarımsaklı buğday salatası yaptım. bi ara nükleer karşıtı platformun gösterisi için taksim’e çıktım, ofisten bir arkadaşıma rastladım, kalabalık olmamasına canımız sıkılarak beraber yürüdük, galatasaray’daki yapı kredi kitapçısına girdim, sadık hidayet’in kitaplarına baktım, -hiç okumadım bu arada, güzel mi?- yürüyerek tophane’ye indim, beşiktaş’a gidecektim ama kalabalık ve güneş vazgeçirdi, tramvayla kabataş’a gittim, motor iskelesinin ordaki köfteci aklıma geldi, acıkmıştım da, gidip denize bakan taburelerden birine oturdum, tazecik ekmek ve köfteyi ayranla yedim, radikal okudum, denize baktım. köfte bitince “çay ister misiniz?” diye sordu yan taraftaki çaycı, “olur” dedim, çok güzel demlenmiş bir çaydı, belli belirsiz bir karanfil kokusu… eve döndüm, iki saat uyudum, bilgisayarda bitirmem gereken bir iş var ama bi türlü başlayamıyorum. bi dağınıklık, bi odaksızlık, pusula döndü, döndü, döndü ve eski yerini bulamadı sanki, bi tuhaf…

bahar procesi

2011-03-23T15:40:00.001+02:00

kış projem battaniye idi, görev başarıyla tamamlandı, sahibine teslim edildi. bahar projesi için aklımda bir fikir var nicedir. etek dikmek istiyorum. evde minik bir dikiş makinesi var, ev arkadaşım denemişti, pantolon paçası kıvırmıştı diye hatırlıyorum. şöyle tiril tiril kumaştan, diz ya da birazcık diz üstü, basit bir model bulsam dikebilir miyim acaba? İnternette biraz dolaştım, epeyce yer var dikiş dikmeyi öğreten ama ekrandan öğrenmesi zor sanki. Ucuz bi kumaş bulsam, bi de Burda dergisi alsam, deneme yapsam? Ah ablam yakında olsaydı, öğretirdi yine. anlatmışımdır belki çocukken anneannem her yaz tatili başında ablamla ikimize basma ya da emprime kumaştan etek dikerdi, benimkinde cep olsun diye tuttururdum, ablam istemezdi, büyük ya o, çocuk diyil ya :) (üç yaş var aramızda bu arada) bir yaz yeşil beyaz zemin üzerine kiraz desenlerinin olduğu bir desen seçmiştik, hatırlıyorum. o ceplere neler tıkardım, artık yumuşamaya başlasa da yeşil erikler, çekirdek, misket, küçük lastik top… kumaş, dikiş vs deyince bir Eminönü seferi şart oldu. resmi şu kumaş sitesinden aldım, çok güzel desenler var: http://www.spoonflower.com/fabric/5299

sakız sardunya

2011-03-20T21:22:00.001+02:00

sapanca, yağmur, bulut, sis, soba, portakal kabuğu, şömine, arkadaş, misafir, sohbet, taze nane, ekşi elma, çay, kahve, veranda, isim-şehir-bitki-hayvan, scrabble, ılık süt, nutella, kaymak, bal, köy ekmeği, pazar, enginar, dereotu, taze sarımsak, sakız sardunya, çuha, sümbül, mantı, yine yağmur, sis, bulut, istanbul.

yukarıdakileri birbirine ekleyecek cümleler kuracaktım hesapta ama temiz hava çarptı sanırım. hiç halim yok, erken yatayım da kendime geleyim.

bahar candır

2011-03-16T15:02:00.001+02:00

* geçen gün bi arkadaşa amelie filmini hatırlatmaya çalışırken, “hani bi kız vardı, ordan oraya gidiyodu” dedim, şıp diye bildi, “ha amelie!” :) hatırladıkça gülüyorum hala.

* bi ara “azalarak bitsin” listesi yapıyordum, listeyi bilgisayarda nereye kaydettiğimi bulamıyorum. neyse ona eklenecek iki madde daha: “sözün bittiği yerdeyiz”, “ezber bozmak”. kullanmayalım ya bunları, azalarak değil hemen bitsin!

* akşama doğru, ara öğün saatinde, zihinsel olarak da abur cubur bi şeylere bakayım diye ingiliz magazinin güzide gazetelerinden daily mail web sitesine uğruyorum, gözüme çarpan belli konular var: amy winehouse ve yıllardır giydiği babetleri, tom cruise ve katie holmes’un kızları suri’nin (4) topuklu ayakkabıları, kışın bile çorapsız gezişi, biberonu vs. dün jude law’un şu fotoğrafını görünce günüm şenlendi ki kendisini beğenirdim de, bu nedir ya! Bir “eşortman” insanı bu kadar mı bitirir? Umut sarıkaya’nın bir karikatürü vardı, Orlando bloom’a banyo yaptırıp, dizi çıkmış eşofman giydiriyor ve elektrik sobasının karşısına oturtarak yakışıklılık ve karizmasını bitiyordu, bu da o hesap olmuş :)

* her güzel şey gibi behzat ç de giderek kötülüyor gibi geliyor. bu haftaki bölüm ne kadar karikatürizeydi öyle? O Ercüment karakterinin iğreti peruğu, ders anlattığı sahneler, polis tarafından öldürülen festus okey’e gönderme yapmak gibi bir iyi niyetle hareket edilse de ana hikayenin zayıflığı.. abartmıyorum diy mi, kötüydü bu haftaki bölüm?

* bu yakınlarda hep seyahate giden arkadaş haberleri alıyorum, biri sao paulo’ya gitti, ev arkadaşım da paris’e, ordan da amsterdam ve berlin gibi bir rotası var. Gittikleri yerlerden kart atmalarını söyledim, bakalım atıcaklar mı?

* sahafta bir simenon daha buldum, zengin bir simenon koleksiyonum olacak bu gidişle. Kitaplıkta da yeni kitaplar için yer açıldı, pek güzel.

* hani şu bahsettiğim bir dondurmacı var ya, tünel’de giolitti, kaç sabahtır önünden geçerken tarçınlı ve portakallı dondurma etiketlerine gözüm takılıyor, hazır hava da ısınmışken tadına baksam ya… yakında erik de çıkar. bahar candır diyerek bitireyim şu yazıyı :)

* ha bu arada eşofman lafı, Fransızca “échauffement” – ısınma kelimesinden geliyormuş.

neo

the gerekli-gereksiz bilgiler insanı

renk renk

2011-03-13T22:45:00.002+02:00

her biri değişik renklerde 96 kare, sekizerlik sıralar halinde siyah iple birleştirildi, 12 sıra da birbirine eklenince 130 cm x 87 cm boyutlarında diz battaniyesinden hallice bir battaniye ortaya çıktı. evin haşarı üyesi badem’in battaniye henüz beş-on kareyken başlayan aşkı kareler arttıkça büyüdü, renk ayarlaması yapmak için ne zaman halının üzerine yerleştirsem bir güzel üzerine yayıldı, “kalk, sana örmüyorum onu” dedikçe, üzerinde bir o yana bi bu yana eşelendi, sonunda da dayanamayıp kareleri atıp tutmaya kadar vardırınca işi “badem!” diye bağırır, o da son hızla mutfak tarafına kaçar oldu. son sırayı birleştirirken yine dibime gelince, “battaniyeyle vedalaşsan iyi olur, yarın sahibine verilmek üzere yola çıkıyor” dedim. Bu sefer altına girdi, yattı. “Tamam” dedim “sana da örücem minik bir boyunu” :)

annem çok beğendi battaniyesini, renklerine bayıldı. Çocuklar gibi sevindi, kah dizlerine örttü, kah “yok ben kıyamam bunu kullanmaya” deyip katladı. Sonra, “aa kızım örmüş, kullanıcam tabiy” diye tekrar örttü. Ben de çok sevindim onu öyle görünce, iyi ki örmüşüm.

tren yolculuğu güzeldi, yol boyunca karlı kasabalardan (şehirlerde pek kar kalmıyor malum), coşkuyla akan ırmak boylarından, üzerinde en ufak bir iz olmayan karlı düzlüklerin ortasından geçtik. restoranda bi şeyler yedim, sonra yerime geçip uyudum, hava kararırken eskişehir’e vardık.

eskişehir bildiğiniz gibi, güneşli ama yakan bir ayaz vardı, gölgelerde erimeden kalmış kar birikintileri, geceleri eksi 10’a kadar düşen soğuk. kardeşimle pinoda hamburger yedik, hamamyolu’na yürüdük, turuncu ve koyu yeşil yünler aldım, akşam için karakedi’den boza, kurtuluş’tan çekirdek aldık. üniversiteden bir arkadaşıma uğradım, annemlere yakın oturuyorlarmış, mutfak penceresinden günbatımına bakıp zamanın ne kadar çabuk geçtiğinden söz ettik.

ofiste dört gözle beklenen petiförler ve haşhaşlı çöreklerimle trene bindim, çantamda ip ve tığ vardı ama çıkarıp örmeye cesaret edemedim. Japonya’daki deprem haberleriyle dolu gazeteleri okudum, müzik dinlerken uyuyakaldım. Haydarpaşa’da çok güzel bir günbatımı karşıladı beni, vapur, tramvay derken eve vardım. Bi şeyler yedim, badem’le hasret giderdik, gitmeden çektiğim fotoğrafları bilgisayara yükledim. Battaniye bitince bir boşluk oldu şimdi, bir de yastık örsem diyorum, dokuzar kareden, kare şeklinde?

kar ve çikolata

2011-03-09T15:36:00.001+02:00

ofiste kar ıssızlığı. karşıda olsaydım kardan çıkamasaydım ben de. ama bi yandan da iyi böyle. semaverde taze çay. yeni ofis kedisi tokmak'ın mırıltıları. bi ara onun hikayesini yazmam lazım. gandhi taktiğiyle kendini nasıl ofise kabul ettirdi, anlatmaya değer. artık bir süre gazete-haber sitesi, twitter okumasam, tartışma programlarını izlemesem. kitaplıkta yine bir ayıklama faaliyetine giriştim, dün bir kısmını sahafa götürdüm, karşılığında iki simenon, bir dürrenmatt aldım. simenonlardan biri tanıdık gelmişti, nitekim evde varmış. battaniye bitirme işi yavaş ilerliyor, bir noktada ipim bitti, yenisi alayım derken vakit geçti. cuma eskişehir'e gidiyorum, karda tren yolculuğu güzel olacak. boğazımda bir tırmalanma hissi. içine zencefil, karanfil, tarçın ve portakal kabuğu koyarak kış çayı yaptım. ilk içişte aromaları yeterince güçlü hissedilmiyor ama biraz bekleyince nefis oluyor. terastaki kuşlar için koyduğum ekmekler azalmış, öğlen yemeğinden artanları ilave etmeli. nestle'nin keyf-i tahıl diye bir içeceği çıkmış, içinde o kadar çok katkı maddesi vs. var ki tırstım ama merak ediyorum (abur cubur araştırmacısı neo'nun dramı :) bi yandan da. birazdan deniycem galiba. tadına bakıyım bi daha içmem, zaten mis gibi çay varken. ne zaman kar yağsa çocukluğumdan bir günü hatırlıyorum, okula gitmemiştim, annem sıkıca giydirmiş, biraz da harçlık vermişti, lojmanların hafif eğimli yolundan aşağıdaki kantine kaya kaya gitmiş, nestle çikolata almıştım, içinden hayvan resimleri çıkıyordu, o gün aldığımdan zebra çıkmıştı, çok sevinmiştim. dönüşte çocuk parkına falan bakmıştım birileri varsa oynarız belki diye. kimse yoktu, sırf çocuk değil hiç yetişkin de yoktu etrafta. kar sessizliğinin içinde, ağzımda çikolatanın tadı, cebimde zebra kartı mutlu mutlu gezinmiştim etrafta. başka bir sürü kar anısı arasından en sık hatırladığım bu nedense. dur ben bi de çikolata bulayım bi yerlerden :)

fotoğraf şurdan

bir iz

2011-03-06T01:48:00.000+02:00

japonya’da 8. yüzyılda inşa edilmiş bir tapınak varmış. yüzyıllar sonra yapılan bir restorasyon sırasında kirişlerden birinin altında bir mürekkep hokkası bulunmuş. ustalar mürekkebi inşaattaki keresteleri numaralandırmak için kullanıyorlarmış. usta da işini bitirirken mürekkep hokkasını saklamış o kirişe… hayır, öyle sanat eserine atılan imza gibi değilmiş, herkesin görebileceği şekilde kendisinden bir iz bırakmamış, o mürekkep hokkası ustayla tanrı arasındaymış.

evet yine japon :) kamelyalı eski bir samuray filmi, çok romantik bir animasyon ve ev yaptırmaya karar veren bir japonun başına gelenler konulu çok tatlı bir komediyle günü bitirdim. film arasında edirne kırkpınar köftecisinden şişman köfteleri mideye indirdim, güneşli bir günde, levent'in o pek sevdiğim şarküterilerinin önünden geçmek, ıssız sokaklarında yürümek iyi geldi. üşenmezsem yarın da giderim belki...

tat tuz

2011-03-04T15:30:00.001+02:00

ne memleket ama! tat tuz bırakmadı şu birkaç gündür. dün gümüşsuyu'nda komşumun ve arkadaşımın evinin önünde beklerken, kapısında bekleyeceğimiz bir mahkeme daha mı diye düşündüm, ajandaya not düşülecek yeni duruşma tarihleri... öyle olmaması için dua ediyorum.

burası gündemden korumaya, sakınmaya çalıştığım bi yer, zaten yeterince içinde yaşıyorum, şurda bari kitaplarımla, japon filmlerimle, battaniyem ve kedimle ve tabii ki arkadaşlarımla biraz neşe ve huzur bulayım istiyorum ama bu sefer yazmadan edemedim. öyle işte. tadım tuzum yok.

not: resim çok sevdiğim ressam franz marc'tan.

çin müsameresi

2011-02-28T16:53:00.002+02:00

cumartesi sabahı, pencereden rüzgarla camları döven karla karışık yağmura bakıp “yok bu havada dışarı falan çıkılmaz, oturayım evimde mis gibi” diye düşünürken telefonum neşeli bi şekilde çaldı (genelde “acı acı çalar ya bu meret) bir arkadaşım “çinliler tavşan yılına girmişler bu sene, çin kültür merkezinde yılbaşı kutlaması var, bizimle gelmek ister misin, sen seversin öyle şeyleri” diye sorunca “aa gelirim tabiy” dedim. hem de yakındaymış harbiye’de. arkadaşımın kocası bir süredir çince kursuna gidiyormuş, o vesileyle haberdar olmuşlar etkinlikten.

öğleden sonra kültür merkezinin altındaki lotus cafe’e buluştuk. daha çok gençlerden oluşan bir kalabalık vardı, güzelce süslemişler, her yerde tavşan figürleri ve kırmızı fenerler, parlak kağıt süsler… bir grup genç, tüylü, top benzeri bir şeyle oynuyordu. badminton topuna benziyordu ama daha süslü bi şey, internetten baktım İngilizce featherball (tüytopu)/ shuttlecock (badminton topu), çincesi de chien-tsu imiş. şöyle bi şey:

halka şeklinde durmuşlar topu ayaklarıyla birbirlerine atıyorlardı, eğlenceli görünüyordu.

kutlama programı yoktu elimizde, tamamen sürpriz bi şekilde gelişti olaylar, tiyatro salonuna geçtik, çinliler ve türklerden oluşan bir kalabalık vardı. yılbaşı kutlaması deyince, insanın aklına ne gelir, müzik, dans, kostümler, yiyecekler vs. çinlilerinki biraz farklıymış valla. önce bir hoş geldiniz konuşması yapıldı, dev tavşan kostümü giymiş bir oğlan kenarda dans ediyordu, çin konsolosu klasik bir diplomat konuşması yaptı (Türkiye-çin ilişkilerinin gelişmesi vs), konsolosun ve sunuculardan birinin 90’lı yıllarda kaldığını tahmin ettiğim parlak gri kumaştan takım elbise giymiş olmaları dikkat çekiciydi.

program çince kursu öğrencilerinin bir tür sessiz sinema oyunu oynamalarıyla başladı, kaligrafi yarışması (40 saniyede Çince karakteri en güzel kim yazacak?) temalı oyunla devam etti, bi ara çubuklarla yağlı fıstık yeme, en güzel çin mantısı katlama yarışması yapıldı :) sadece iştirak edenin eğlendiği, bildiğiniz müsamere tadında oyunlar yani. bize bir gülme geldi tabiy, yani beklemediğimiz bir eğlence anlayışı, parti sanıyorduk biz. oyunların arasında çinli kızlardan oluşan bir grup “sev kardeşim” şarkısını söyledi, fena diyillerdi ama ezberleri zayıftı biraz. Sonra da türk öğrenciler Çince bir şarkı söyledi. hafiften sıkılmaya başladık ama bi yandan da acaba şimdi ne olacak diye de merak ediyo insan. en son Çince bir skeç oynadılar tabiy ki bi şey anlamadık ve ehem çıkalım bari dedik. Çok da acıktık tabiy, fıstıklar, çin mantıları geçmiş önümüzden. kendimizi gümüşsuyundaki çin lokantasına zor attık. Beklediğimiz gibi çıkmadı ama olsun yine de eğlenceli, absürt bi gün oldu bizim için. Akşam da sherlock izledim, orda da Çinliler vardı iyi mi? :) tam "chinese special weekend" oldu!

aslında 3 şubatta girmişler tavşan yılına, bu bizim gittiğimiz hem yeni yıl hem bahar kutlaması gibi bi şeydi sanırım. tavşan yılıyla ilgili ekmekçi kız yazmıştı senenin başında, bakmak isterseniz tıklayın

belki şehre bir film gelir...

2011-02-25T13:36:00.003+02:00

o kadar japon japon deyince yetkililer sesimi duymuş olacak ki, şehrimize japon filmleri festivali geliyormuş a dostlar! (üstüme alındığıma bakmayın, 7. si düzenleniyormuş eheh) haftaya başlıyor, hem animasyonlar (miyazaki) hem klasikler (kurosawa) hem de günümüz japon yönetmenlerinin filmleri var. gönül ister ki hepsini izleyeyim, ama iki günü hafta içine denk geliyor. cumartesi-pazar giderim artık. sabah 11'den akşam 8'e kadar üst üste japon filmi izlemenin bünyede nasıl bir etkisi olacak bakalım? :)

bu arada battaniye bitti. yani kareler bitti, hafta sonu birleştirme işlemini yapacağım, en kısa zamanda da eskişehir'e gidip anneme teslim edeceğim, soruyor her telefonda konuşmamızda.

resim solak kedi'nin resim galerisinden, kamisaka sekka isimli bir sanatçının. diğer resimlere de bakmak isterseniz şu linki tıklayın.

japon filmi festivalinin programı da şurda. kirpinin zerafeti kitabında bahsedilen yönetmen ozu'nun filmleri de olsaydı keşke! heyecanla baktım programa ama yok. neyse artık, nabalım.

iyi haftasonları

neo

the obsesif :)

neo gecelerden bildiriyor :)

2011-02-24T14:52:00.001+02:00

bu “geceler” lafının hastasıyım. hafta sonları kahvaltıya eşlik etsin diye televizyonda ya eski türk filmi arıyoruz ya da mizah programı niyetine haftanın magazin haberlerinin verildiği programları açıyoruz. Kendilerine özgü bir jargonları, seslendirmede de benzersiz bir üslupları var. “ünlü manken badesu uggsever’e gecelerde rastladık!” şu veya bu mekanda değil de “gecelerde!” Eğlenceli oluyo ama en fazla yarım saat izleniyor söyliyim.

neyse şunu diyecektim eğer bilog şöhretlerini izleyen bir grup paparazzi olsaydı, dün gece için muhtemelen şöyle bir haber yaparlardı: “neo, ekmekçi kız, elektra ve şule hanımlar gecelerdeydi! bilog camiasının seçkin isimleri :) mekan çıkışında bekleyen gazetecilere “hep beraber çok keyifli bir gece geçirdik, kolay gelsin arkadaşlar” deyip ciplerine bindiler :p

efenim, dün geceki kızlar buluşmasının raportörlüğünü yapmak vazifesi bana düştü. nicedir buluşmaya debelenen bir grup olarak (yazışmaları görseniz, dünyanın etrafını bi kere dolanır herhalde (abartıyı seviyom bazen evet). hep bir niyetlenmeler ama son anda çıkan işler yüzünden bir türlü buluşamamalardan yıldıydık, sonunda bir eksikle (arzucuğumuz gelemedi) toplanmayı başardık. arkadaşlarımdan duyup ne zamandır merak ettiğim Karadeniz yemekleri restoranı Klemuri’de buluşuldu. yemekler lezzetli, porsiyonlar kallavi, sohbet tatlıydı.

oradan da 45’lik denilen yere gittik. ekmekçi kız’ın bir arkadaşı tavsiye etmiş. Adından da anlaşılacağı üzere daha çok eski pop şarkıların (arada yenilerden de çalıyor) çalındığı bir mekan. kapıdan girerken dört korumayı görünce ve de korumalardan birinin o pek havalı kulaklığına ciddi bir ses tonuyla “şahin, dört kişi geliyor” diye içeri haber verdiğini duyunca bi afalladık biz. biraz erken gitmişiz, önce birkaç masa dışında kimse yoktu, duvarlarda eski plaklar, posterler, fonda 70’lerden hareketli şarkılar.

valla biz erken merken demedik, birkaç şarkı sonra havaya girip kah oturduğumuz yere kah ayakta dans etmeye başladık. şimdi dans deyince ayrıntılı anlatmam şart ama bi yandan da görsel malzeme olmadan çok zor iş. barış manço şarkı söylerken şarkıyı adeta canlandırırdı ya, kol düğmeleri derken kolunun yanını gösterir, “nazlı ceylan gibi kaçar” derken elleriyle kaçan ceylan hareketi yapar, “gözyaşı” derken gözlerini işaret eder vs. işte biz de bu üslubu benimseyerek şarkılara eşlik ettik ve acayip eğlendik. zor bir şey tabiy, bi yandan şarkının sözlerini hatırlıyıcan, bi yandan tam o anda söze uygun hareketi bulup yapıcan, koreografi yani bildiğin.. orhan gencebay “alnına dert yazılmış” diyo mesela, hop eller alna gidiyor, “kader mahkumuyum” hop elleri kelepçeli gibi birleştir :) tabiy bazı şarkılar fazla soyut olduğundan (bkz ilhan irem “yarınlar, yarınlar bizim demiştin) epey zorlayıcı olabiliyor eheh. ama bir “ah kalbim / ben senden çok çektim / söyle nedir bu halin/valla sen delisin, delisin” şarkısına biraz anatomi bilen ve o meşhur deli hareketini hatırlayan herkes (bkz yukarıdaki fotoğraf) şahane bir şekilde eşlik edebiliyor.

şu yazıyı yazarken dans sırasında yaptığımız figürleri hatırlayıp sırıtıyorum :) muhtemelen komik görünüyorduk ama olsun, çok eğlenceliydi. çok yaşayın siz kızlar (burada ellerimle kalp işareti yapıyorum ♥ )

dolls house

2011-02-22T23:49:00.002+02:00

The Big C diye bir dizi keşfettim. Çok hoşuma gitti, yarım saatlik dizilerden, öyle olmasını da seviyorum. 40’lı yaşlarında kanser teşhisi konulan bir kadının, hayatının nasıl değiştiğini çarpıcı, komik ve hüzünlü bir şekilde anlatıyor. Ayrıldığı kocasıyla gel-git’li ilişkisi, oğluna olan sevgisi, homeless erkek kardeşiyle diyalogu (genelde adam onu inanılmaz hikâyelerle kekliyor), klişe ifadeyle “kadının kendini keşfedişi”… ayrıca müzikleri de çok güzel.

geçen izlediğim bir bölümde kadın, çocukken çok sevdiği bir bebekevi (dolls house) olduğunu anlatıyordu, minicik bir klozeti, sifonu ve de pompası bile varmış :) orda görünce aklıma geldi, bilmiyorum bu yaşta böyle bir şeye hala hevesleniyor olmam tuhaf belki ama ben de bir dollhouse’um olsun isterdim. Loto, piyango vs bir şey çıkarsa ilk yapacağım şeylerden biri Victoria dönemi stilinde yapılmış bir dolls house alıp zaman içinde dekore etmek olur herhalde. minik dolaplar, tabaklar, sandalyeler, insanlar. Yıllar önce ingiltere’de gördüğüm bir ilana yazıp katalog istemiştim, onlar da bana ev ve aksesuar resimleriyle dolu bir katalog göndermişlerdi. Baktım şimdi web sitelerinden de satış yapıyorlar, online katalogu indirdim. Şahane şeyler var, hem siteyi çocuklar ve koleksiyonerler için diye ayırmışlar, demek ki kazık kadar olsan da dolls house isteyebiliyorsun ;)

Peter-pan sendromu diye bir şeyden bahsediyorlar ya son zamanlarda bende de var diye düşünüyorum, iyi bi şey diyil galiba?

ilginizi çekerse dolls house web sitesi: http://www.dollshouse.com/

minnesota-tünel hattı

2011-02-20T13:18:00.001+02:00

biricik dörtgöz'ümden ayrıldım, bedbahtım dostlar :( mor rengiyle göz kamaştıran biricik laptop'um dörtgöz, son zamanlarda pek hastaydı. iki program aynı anda açınca fanlarından "darrrrr darrrrr!" diye su motoru kıvamında sesler çıkarır olmuş, ekranının alt kenarından da tuhaf, kalınca bir pembe çizgi belirmişti. yetkili servisi fatih'deymiş, bir türlü vakit bulup götüremiyordum, her haftasonu ya evden yapılacak bir iş çıkıyordu, ya üşeniyordum. nihayet dün götürüp bıraktım, ayrılmak çok zor geldi, bildiğin bilgisayar (aslında internet demek daha doğru) bağımlısı olmuşum. akşam televizyon izlerken kafam bir şeye takılıyor, dur diyorum internetten bakayım, sonra hemen hatırlıyorum "amaan dörtgöz yok ki!" neyse bilgisayar olmayınce battaniye işine hız verdim, dün akşam itibariyle 89 adet kare oldu, 100'e tamamlayınca birleştireceğim. fatih'te yüncü de buldum, geçen hafta beşiktaş'ta esrarengiz bir şekilde ortadan kaybolan (migros'ta kasada unuttum, bir on dakka sonra hatırlayıp geri döndüm, yok olmuştu, kesin örgücü bi teyze çantasına attı diye düşünüyorum :) kırmızı yumağa benzer bir ip, bir de petrol mavisi aldım, yeni renklerle eskileri katıp beş-altı kare ördüm.

örgü örerken sherlock holmes'un günümüze uyarlanmış halini izledim cnbc-e'de, çok beğendim, tavsiye ederim. doksan dakikalık mini dizi formatında üç bölüm yayınlanacakmış, cumartesi akşamları dokuzda. günümüzde geçiyor ya, sherlock'un da blogu var, maktülün paltosu ıslak, hemen internete bağlı telefonuyla hangi yakın şehirde yağmur yağdığına bakıp kadının nereden geldiğini öğreniyor vs.

neyse uzatttım, madem bilgisayarım gitti, bu yazıyı nerde yazıyorum, onu anlatacaktım. bu sabah kahvaltıdan sonra daha fazla evde duramadım, dur dedim, ben ofise gideyim de bir maillerime bakayım, belki ofis laptopunu getiririm eve. tünel üzerinden gitmeye karar verdim, pazar sabahı tenha olur sanıyordum ama turist doluydu.

amerikan aksanıyla ingilizce konuşan bir grup genç vardı. tünel’de bir başka amerikalıya rastlayıp konuşmaya başladılar, tam yanlarında durduğumdan kulak misafiri oldum. karşılaştıkları orta yaşlı adam "neredensiniz" diye sorunca gençlerden biri "united states" diye başlayacak oldu, "onu anladım zaten, amerika’nın neresindensiniz" diye sordu gülerek... benim tam yanımda duran kasketli genç adam minnesota, karşısındaki kız wisconsin, biraz uzaktaki genç de denver'danmış. önce amerika sonra da türkiye muhabbeti yaptılar, orta yaşlı adam iş için burdaymış, gençler de üç aylık bir programla türkiye kültürünü tanımak için gelmişler. uzun uzun istanbul'un ne şahane bi yer olduğundan söz ettiler. adam gençlere bursa'ya da gitmelerini önerdi, feribot seferini, şehri, uludağ'ı övdü, "gidin kayak yapın, gerçi colorado gibi değil ama güzel yine de" dedi. ben çaktırmadan bunları dinliyorum ya (elimdeki gazeteye bakıyorum hesapta ama kulağım onlarda), "anladılar mı yoksa, ondan mı habire memleketimizi övüyolar len?" diye bi kıllandım ama sonra da "yok canım" dedim, "basbayağı beğenmişler işte, nerden tahmin edicekler ingilizce bildiğimi.." kendimi yakın hissettim tiplere, arkadaş olunabilecek insanlara benziyorlardı, bir ara ben de sohbete karışsam mı,” minnesotalı arkadaşım var” diye düşündüm ama aman dedim ne gerek var şimdi?

neyse, artık tünel yolcuğuluğunun sonunda gelmişken kuvvetli bir şekilde hapşırdım, tam yanımda duran kasketli minnesotalı oğlan bana dönüp "çok yaşa" demesin mi! ben de boş bulunup "ay sen de gör" diye cevap verdim :) sohbete kulak kesilince içlerinden biri gibi hissettim zaar, çocuk "çok yaşa" deyince de otomatikman çıktı ağzımdan. karşılıklı gülümsedik, sonra da ben biraz utandığımdan hızlı hızlı çıktım tünelden. ingilizce bildiğimi anladılar mı diye kıllanırken onların türkçe bilebileceğini hiç düşünmedim. dünya gerçekten küresel bir köy olmuş a dostlar diyerek şu pazar yazımı bitireyim. herkese iyi pazarlar.

bir maske üç ifade

2011-02-16T22:18:00.000+02:00

dağın sesi kitabını bitirdim, severek okudum, japonlar yine boş çıkmadı. çeviri konusunda huzursuzlandım biraz, ama iyiydi iyi... kitabın ana karakteri şingo adlı yaşlı adam bir ara no tiyatrosu maskelerinden söz ediyor. japonların geleneksel sanatlarından biri olan no tiyatrosunda maskeler önemli bir yer tutuyor. No oyunları genelde tanrısal ve ruhani varlıklarla ilgili; savaşçıların ruhları, trajik kaderlerine mahkûm kadınlar, deliler, şeytanlar... aktörler genellikle maske kullanıyor. bazı no maskeleri oyuncunun başını farklı açılarda eğmesiyle korku, üzüntü gibi duyguları seyirciye yansıtıyor. aşağıdaki resimden ne demek istediğim daha iyi anlaşılabilir. aynı maske duvara sabitlenmiş ve aydınlatılmış, her bir karede sadece fotoğraf makinesi hareket ettirilerek maskenin farklı duyguları nasıl anlattığı gösterilmiş.

kitapta da no maskelerinin bu özelliği şu satırlarla anlatılıyor:

“…Bir No maskesini göz hizasının biraz üstüne kaldırıp kolları öne uzatmak gerekirmiş. Bizim gibi ihtiyarlar daha iyi görürlermiş. Bulutlandırmak istersen biraz aşağı çevir.

“Tanıdığım birine benziyor. Çok gerçekçi.”

Suzumoto bir No maskesini hafifçe aşağı çevirmeye “bulutlandırmak” dendiğini, çünkü o zaman maskede hüzünlü bir ifade belirdiğini; yukarı çevirmeyeyse “parlatmak” dendiğini, çünkü o zaman maskede canlı ve neşeli bir ifade belirdiğini açıkladı.

Arkadaşı, Şingo’ya maskelerden birini satmaya çalışıyor, yaşlı adam önce pek hevesli görünmese de gözlüklerini takıp maskenin sahiciliğini görünce çok etkileniyor:

Jido (şakacı bir cin) maskesinin saçı ve dudakları o kadar güzel geldi ki şaşkınlıktan çığlık atacaktı az kalsın. (…) Şingo yüzünü maskeye yaklaştırırken bir kızınki gibi pürüzsüz ve parlak cilt Şingo’nun yaşlı gözlerinin önünde yumuşadı ve maske canlanıp sıcak sıcak gülümsedi. Şingo nefesini tuttu. Gözlerinin on santim kadar önünde canlı bir kız ona temiz temiz, güzel bir şekilde gülümsemekteydi.

Gözler ve ağız gerçekten canlıydı. Boş göz oyuklarında siyah gözbebekleri vardı. Kırmızı dudaklar şehvetli bir şekilde nemliydi. Şingo nefesini tutup, maskenin burnuna neredeyse dokunacak kadar yaklaşınca siyahımsı gözbebekleri yukarıya, ona doğru salındılar ve altdudak şişti. Şingo onu öpmek üzereydi. İç geçirerek geri çekildi.

Uzaklaşınca maskenin ona yalan söylediği izlenimine kapıldı. Uzun süre derin soluklar aldı.

Jido maskesini sarı brokar kılıfına geri koyup kırmızı bir zemine bıraktı. (…) Sanki jido’nun alt dudağının ardına, antika kırmızının soluklaştığı ağız içine bakmış olduğunu hissediyordu. Ağız aralıktı ama altdudağın ardında dişler yoktu. Karlı bir nehir kıyısındaki bir goncaya benziyordu.

İnsanın yüzünü bir No maskesine neredeyse dokunacak kadar yaklaştırması bağışlanmaz bir sapıklıktı herhalde. İmalatçısı bu maskeye o şekilde bakılmasını planlamamıştı muhtemelen. No sahnesinden uygun bir uzaklıktan bakıldığında en canlı görünen maskenin, şimdiki gibi çok yakından bakılınca da o kadar canlı göründüğünü keşfeden Şingo, imalatçısının aşkının sırrını hissetti.

güzel değil mi? yazarın başka kitaplarını da merak ediyorum: karlar ülkesi, kiraz çiçekleri. bakalım… şimdi sırada adalet ağaoğlu’nun yaz sonu var, yaşasın :)

Dağın Sesi / Yasunari Kavabata / Doğan Kitap

“…hep ilkyazlar dileğiyle”

2011-02-10T13:11:00.000+02:00

yazıp yazmamayı çok düşündüm, sonra da yazmaya karar verdim, özel bir hatıra olarak kayıtlara geçti, beni çok da mutlu etti, kısa da olsa yazayım, bloğa da not düşeyim istedim. çok sevdiğim bir yazar adalet hanım, kitaplarıyla geç tanıştığım için de kendime çok kızdığım bir yazar. hem muhitinde çok okuyan biri olarak tanın, hem de hiç adalet ağaoğlu okumamış ol! ayıp neo!

neyse, bir arkadaşımın tez yazdığı dönemde sitayişle bahsettiği ölmeye yatmak”la başladım, üçlemenin diğer kitapları “bir düğün gecesi” ve “hayır”la devam ettim. çok sevdim, üslubunu, karakterlerin kendine dönük ironilerini, bize özgü mevzuların cesurca yazılmış olmalarını… bu hafta bir vesile ile kendisini ziyaret etme fırsatım oldu. iki yıl önce sahaftan bulduğum 1973 baskısı “ölmeye yatmak” ve pembe-kırmızı küçük bir anemon demeti ile kapısını çaldık. çiçekleri görünce “aa ne güzel, ne neşeli” deyince çok sevindim zira benim de aklıma gelen ilk kelime neşe olmuştu onları görünce. saatin huzur ve “her şey yolunda” duygusu veren tik-taklarının eşlik ettiği, edebiyattan gündemdeki mevzulara uzanan çok hoş bir iki saat geçirdik. kitabı görünce çok sevindi, ilk baskısıymış meğer, bu arada bize hediye etmek üzere “bir düğün gecesi”ni hazırlamış ama “onu okuduk” deyince, diğer kitaplardan seçmemizi istedi, ben de arsızlık edip iki kitabını (yaz sonu ve göç temizliği) seçtim :) hepsine de çok güzel, çok ince şeyler yazarak, yeşil bir kalemle imzaladı (yeşil kalemi seviyormuş). sohbet ederken edebiyat merakımdan söz etmiştim, kapıdan uğurlarken, “neo, okuma yolculuğuna yazarak da devam et, tamam mı?” deyince o kadar hoşuma gitti ki! “ay inşallah” deyip merdivenleri neşeyle indim. adalet hanımı birlikte ziyaret ettiğimiz arkadaşıma “ben artık bu gazla bir nehir roman yazmaya başlarım bu akşam” dedim ama nerde bende o motivasyon!

neo

the tembel bilogçu

not: başlık “yazsonu” kitabına adalet hanım’ın yazdığı nottan.

“kadınlar mutsuzsa işler değişir”

2011-02-06T22:13:00.000+02:00

işle ilgili ne zamandır beklediğimiz bir haber vardı, cuma sabahı iyi haber gelince ben bir sevin bir sevin, e bir de yaşasın bugün cuma diye seviniyordum zati, pek güzel oldu. gerçi şu satırları yazdığım sırada pazar akşamı kasvetiyle cumanın sevincini hatırlamakta zorlanıyorum ama olsun.

“yarınki yüzün” kitabını bitirdim, umduğum gibi çıkmadı, yer yer hoşuma gitti ama genel olarak “tavsiye ederim, süper” diyemiyorum. hoş, altını çizdiğim yerler oldu ama yine de…

şimdi yasunari kavabata’nın dağın sesi’ni okuyorum. hafıza sorunları yaşayan yaşlı bir adamın gelini, oğlu, karısıyla olan ilişkilerini anlatıyor. kitapta hem ilişkiler var hem de mevsimler, ağaçlar, çekirgeler, uzaktaki dağın sesi… henüz başlardayım ama güzel gidiyor, aynı yazarın uykuda sevilen kızlar’ını okumuştum, etkileyici bir romandı. japon yazarlar hep garantili valla! başlıktaki cümle de dağın sesi’nden..

çay içiyorum, bardağın içinde çubuk tarçın koyuyorum, hem şeker efekti veriyor hem de kokusuna bayılıyorum. çay gibisi yok.

evi temizledim, önce süpürge ki badem’in en korktuğu şey, sonra vileda, onu da canlı bir şey sanıyor, o sarı sarı püsküllere patisiyle dokunup dokunup kaçıyor :) sonra biraz mutfak mesaisi, erişteli yeşil mercimek çorbası, brokoli salatası. sebze gibisi de yok.

ve işler değişir evet.

resim, solak kedi’den

birdenbire sümbül

2011-01-26T22:36:00.001+02:00

marketten alıp eve getirdiğimde pek de öyle yakın zamanda açacakmış gibi görünmüyorlardı, tamam yapraklarının arasında koyu yeşil tomurcuklar vardı ama pek kapalı, pek uzak bir baharı bekler gibiydiler. yerlerini mi sevdiler nedir, bir sabah baktım biri mor, biri pembe sümbülcükler patlayıvermiş! İki günde hepsi açıldı, boy attı, dışarıda yağmur, fırtına, Japon şemsiyelerinin altında minik de olsa bir bahar bahçe vaziyeti… kokusu da öyle güzel ki! sokak kapısından girer girmez karşılıyor insanı, kaç gün sürer acaba bu minik bahar, şöyle güneşli günlere kadar idare eder mi bizi?

evin birkaç eksiği vardı, kedi kumu, kış çayı için karanfil, kuruyemiş vs. marketin manav kısmında dolaşırken yerelması gördüm, zeytinyağlı pişireyim dedim, havuç da eklerim. boğazım fena birkaç gündür, hep çorba içiyorum, şöyle güzel bir sebze yemeği değişiklik olur. ne güzel bir tadı var yer elmasının, böyle kendinden tereyağlı taze patates gibi :)

battaniye projesi bu ara işlerden biraz yavaşlasa da ilerliyor. ~~48.~~ 54. kareyi bitirdim, yarıladım sayılır bu durumda, farklı renklerde yün almam lazım, mevcutlarla kendimi tekrar etmeye başladım gibi geliyor, her bir kare farklı renklerde olacak diye bir iddiam var da :)

böyle işte, sizde ne var ne yok?

Yağmurda Kuzguncuk.

2011-01-23T15:59:00.000+02:00

Akşamın zehrine ilaç gibi gelen tarçınlı, zencefilli, portakallı çay, dışarıda yağmurun, masada nicedir görüşülememiş, özlenmiş bir arkadaşın tatlı sesi, bir daha uzun bir süre arızaya bağlamama kararı :) -bağlansa bile bilgisayarı açmama en azından-, stresli bir haftayı en az hasarla atlatmanın ferahlığı, pazar günü ofiste yalnız olmanın burukluğu…

Fotoğraf şurdan:

aşkın kendi hukuku var

2011-01-22T21:29:00.001+02:00

ya da aşığın mı demeli? sadece aşığı bağlayan, karşı tarafa tebliğ edilse de edilmese de yürürlükte birtakım kararlar, hükümler var. sayamıycam şimdi, kafam güzel, kafa güzelliği için de erken bi saat diy mi? Hay Allah, neolitik hanım’a da yakışmaz ki böyle haller… hep bir neşeli olmaklar, kendiyle dalga geçmekler, ironiden kırılmaklar… politically correct vaziyetler.. ahhh!

aşık odur ki her şeyi kendinde hak görür, şüpheyi, koşulsuz mülkiyeti, koşulların imkansızlığını bir an için unutup her şeyi ama her şeyi istemeyi…

haydaa nerden çıktı şimdi bu diyeceksiniz, demeyin, okuyun ve unutun tamam mı?

bahçesinde kasımpatı yetiştiriyor

2011-01-18T00:23:00.001+02:00

- hani kitapların yazarlarla ilgili bilgi kısmında yazar ya, “şurda doğdu, şurda okudu, şuralara gitti, şunları yazdı, şu ödülleri aldı vs” bazen bu rutin biyografik bilgiler “ailesi, üç kedisi ve iki köpeğiyle oxfordshire’da yaşıyor” gibi havalı bir cümleyle biter. Geçen kitaplığı karıştırırken Perihan mağden’in Refakatçi romanına rastladım, ordaki biyografik bilgiler kısmı “bahçesinde kasımpatı yetiştiriyor” diye bitiyordu. Kitabım olsaydı, böyle bir cümle yazsın isterdim, “bahçesinde kasımpatı yetiştiriyor”…

- haftasonu “Io sono l'amore (I Am Love)” filmini izledim, Türkçeye “benim adım aşk” diye çevirmişler, güzeldi çok. O enteresan fiziğiyle güzel mi, çirkin mi olduğuna bir türlü karar veremediğim Tilda swinton oynuyordu. Karlar altında Milano görüntüleriyle başlayan film zengin bir ailenin beklenmedik bir aşk hikayesiyle nasıl altüst olduğunu anlatıyor. Baş karakter Rus ama evlenip italya’ya yerleşince bir daha memleketine dönmemiş, kocası ona yeni bir isim vermiş, kadın da onu benimsemiş, çok zarif, aileyi çekip çeviren, çocuklarına çok düşkün biri… doğduğu yeri özleyince mutfağa girip Rus yemeği pişiriyor, zaten filmde yemek çok kilit bir noktada, şimdi konusunu detaylı anlatmayayım izlersiniz belki. Çok hoş detaylar var filmde, kadının akşamları kanaviçe işlemesi, San Remo’nun kırları, yağmur altında Milano…

- büyük kış projem kare motif battaniye hızla ilerliyor, epey bi ördüm, annem “yine battaniye örsene bize” demişti bir vakitler, bunu ona vericem, baymazsam kendime de örerim kış bitmeden diyorum, bakalım. zor şartlarda çalışıyorum aslında badem sağolsun, ne zaman ip ve tığı elime alsam gelip kucağıma yerleşmeye çalışıyor, sonra da o cüssesiyle kah elime kah yerde yuvarlanan ipe hamle yapıyor düdük! Aslında şikayet etmemem lazım, kış gecesi, kucakta kedi, elde örgü, sehpada çay, daha ne olsun?

- Büyük hevesle başladığım tepelitaklak kitabını pek sevmeden bitirdim. Ahmet sipahioğlu’nun yıllar önce çıkardığı 1929 kitabına bayılmıştım, bunun da konusu, adı, kapağı çok umut vaat ediyordu ama kekremsi bir tat kaldı kitaptan. Kuşlarla ilgili bölümler, bir de başlarda deniz kıyısında yaşayanlar hakkında anlattıkları dışındakiler sarmadı hiç, akademi dünyası, İzmir…

- Hafta sonu mutfak ful kapasite çalıştı. soğanlı, muskatlı balkabağı çorbası, mandalina sulu, hardal soslu buğday salatası, bol sarımsaklı dereotlu buharda pişmiş karnabahar, karamelize kabak tatlısı… pişirirken yemek yapma tarzımın biraz oya hanım’ınkine benzediğini düşündüm, tabii onun yaratıcılığına yaklaşmak zor ama benimkinde de biraz emprovize gelişiyor olaylar, limon yerine mandalina mı sıksam, biraz da hardal derken klasik limonlu sosun yerine farklı bi şey çıkıyor. Miktarlar da hep göz kararı, birine tarif etmeye kalksam kaç bardak su, kaç kaşık şeker söyleyemem. Şu yukarda bahsettiğim filmin bir sahnesinde kız laduree’den limonlu makaron yiyordu, canım istedi, bi ara ben de makaron yapmaya niyetlenmiştim sahi, kenarlı eteklenmedi diye dertlenmiştim, yine denesem mi acaba? bu sefer olur belki de neşelenirim biraz…

fotoğraf filmin web sitesinden: http://www.iamlovemovie.com

"anlatmak hemen her zaman bir armağandır"*

2011-01-13T14:08:00.001+02:00

İnsan asla hiçbir şey anlatmamalı, bilgi de vermemeli, hikâye de aktarmamalı, hiç var olmamış, yeryüzüne ayak basmamış, dünyayı dolaşmamış ya da bu dünyadan geçmiş ama tek gözü kör, kararsız unutuşa gömülerek yarı yarıya kurtulmuş varlıkları da insanlara hatırlatmamalı. Anlatmak hemen her zaman bir armağandır, anlatılan hikâye zehir taşısa ve saçsa bile; aynı zamanda bir bağdır, güven duymaktır; er veya geç ihanete uğramayan güven ise nadirdir; dolanıp düğümlenmeyen, sonunda sıktığı için bıçak ya da jiletle kesilmesi gerekmeyen bağ da nadirdir.

metis'ten yeni çıkmış bir kitaptan bu alıntı... ispanyol yazar javier maras'ın "yarınki yüzün" üçlemesinden, okumadan kitap önermek riskli iştir ama olsun. hem anlatmak armağandır demiş ya, bu ara hiç armağan verecek bir ruh halim de yok, denk düştü.

* Yarınki Yüzün - Cilt 1, Ateş ve Mızrak / Javier Marias - Metis Yayınları

**Fotoğraf Flickr'dan

wintersonne*

2011-01-10T13:21:00.000+02:00

kutluğ ataman, içimdeki düşman, birtakım video art olayları, dansöz kostümüyle döktüren bir erkekten gözünü alamamak, bu videoyla sanat olayına bir türlü giremeyen yalnızca ben miyim diye düşünmek, istanbul'daki ermeni mimarların eserlerine bakmak bakmak, çok beğenmek, hüzünlenmek, daimi sergiyi pas geçmek, pencerelerden görünen şahane istanbul manzarasına bakıp burdaki bir sürü eserden güzel yaw diye san'at düşmanı yorumlar yapmak, kafede bir soluklanıp ve de paraya kıyıp yemek yemek, ısıran kış güneşinde kabataş'a yürürken aklına sahlep düşmek, orası burası mı derken, yol üstü bir kafede aradığını bulmak, sahlebin suya yapıldığını anlayıp hayal kırıklığına uğramak, hava kararınca hadi bir de sinema yapalım deyip, eyvah eyvah2'ye bilet ayırtmak, gün boyunca beşiktaş, tophane, maçka güzergahında kalarak istiklal-tünel kısır döngüsünden kaçmanın tadını çıkarmak, istanbul modern'den günün anısına alınan kitap ayraçlarına karşılıklı notlar düşmek, bol kahkahalı filmden sonra eve dönmek... battaniye projesine bi gayret devam etmek, 40 motife ulaşınca sevinmek ama daha örülecek çook kare olduğunu düşünmek, yoksa böyle minik bi şey mi yapsan diyen şeytana uymamak, blogu yine ihmal ettim diye ikirciklenmek ama koca haftasonu iki satır yazmamak, pazartesi onca işin arasında öğlen molasında bir şeyler sayıklamak...

* kış güneşinin almancası. fotoğraf da şurdan.

Yeni Bay Ripley, Morris mi?

2011-01-04T23:58:00.002+02:00

Polisiye edebiyat sevenler arasında Becerikli Bay Ripley’i bilmeyen yoktur. Kara romanın kraliçesi Patricia Hishsmith’in 1960'larda yarattığı ve polisiyenin unutulmaz karakterleri arasında ilk beş arasında (hmm bi ara diğer dördü de düşünmeli) rahatlıkla sayabileceğimiz Tom Ripley’den bahsediyorum. Hani şu zenginlerin arasına karışan, soğukkanlı bir şekilde içlerinden birini öldürüp yerine geçen Becerikli Bay Ripley... Ripley’i hatırladık, peki ya Morris kim kuzum? dediğinizi duyar gibiyim (okurla konuşur gibi yazma tribi demode ama olsun :) efenim Morris, yeni yılımızın ilk kitabı Sevgili Mimi’nin insanı sinirlendirecek kadar beceriksiz (ve fakat bir o kadar da şanslı), kompleksli, kendinden nefret eden karakteri. İngiliz yazar Tim Parks’ın 1990’ların başında yazdığı roman Türkçeye epey uzun bir süre sonra, 2008’de çevrilmiş. Polisiye sevdiğimi bilen bir arkadaşım sağolsun, "al bak bu tam senlik" deyince başladım kitaba. Kapağındaki tanıtım yazısını okuyunca aklıma hemen Ripley geldi, Mimi de İtalya’da geçiyor, burda da zenginlerin hayatına öykünen (konuşma dilinde asla kullanmadığımız bir kelimedir bu da) bir karakter var vs. Ama okudukça benzerliğin belli noktalarda sınırlı kaldığını, Bay Ripley ile Morris arasında dağlar kadar fark olduğunu gördüm.

(anti)kahramanımız Morris, Verona’da İngilizce öğretmenliği yapan, kıt kanaat geçinmekten usanmış, sıradan hayatını kökten değiştirecek ucuz planlar peşinde genç bir İngiliz. Babasıyla sorunları var, annesi genç yaşta ölmüş, Cambridge’e kapağı atmış ama beceriksizliği ve şanssızlıklar yüzünden okuldan atılmış, iş başvuruları cevapsız kalınca kendini İtalya’da bulmuş sıradan bir tip. Hayatı zengin İtalyan ailelerin –kendi tabiriyle- kafasız çocuklarına İngilizce özel ders vermek, şehrin bir ucundan bir ucuna derslere koşturmak, pahalı evlerdeki, görkemli mobilyalar arasında kendine acımakla geçiyor. Ders verdiği zengin bir ailenin on yedi yaşındaki kızıyla evlenip iç güveysi olarak yırtmak gibi şahane(!) bir planı var. Zaten olaylar da bu plan üzerinden gelişiyor. Fekat bizim Morris’te, Bay Ripley’deki soğukkanlı, hesapçı hallerden eser yok. Morris plan yapıyor yapmasına ama daha çok spontane kararlarla ilerliyor, taktik felan hak getire, topun gelişine vuruyor. Özel ders verdiği bir evde öğrencisinin odadan çıktığı anda birden bire gözüne kestirdiği ve pahalı sandığı bir bibloyu hoop çantasına atıveriyor mesela! Sonra da paçasını kurtarmak abuk subuk şeyler yapmak zorunda kalıyor. Okudukça acımakla ağzına bi tane vurmak arasında gidip geliyorsunuz :)

Morris’in bir başka özelliği İtalyan kültürüne ve yaşam tarzına duyduğu sonsuz hayranlık… Bu hayranlığı genelde nefret ettiği İngiltere’ye ve İngilizliğe dair karşılaştırmalar yaparak dile getiriyor. İngiltere ile ilgili biraz da babasıyla bitmeyen meseleler yüzünden depresif, karanlık, umutsuz detaylar hatırlıyor hep:

“…ama Acton’daki ev duruyordu. Kapıları kapanmayan, havalandırma olmadığından banyo penceresinin hep açık kalacak şekilde çiviyle sabitlendiği o ev; pazar günleri Büyük Kanal’da kahramanca balık tutmaya gitmeler (Büyük Kanal! Büyük Britanya! Büyük Büyük Britanya!) Park Royal denilen çorak arazinin üzerinden güneş engin bir kanama manzarasıyla doğar, yaklaşan yağmurun habercisi olurdu, babası sesinde zalimane bir memnuniyet ifadesiyle yarım saat sonra şemsiyenin altına sığınacaklarını haber verirdi, soğuk Londra çisentisi üzerlerine yağar, solucanlar margarin kutularının dibinde yüzerken, ailenin tek şemsiyesinin altında otururlardı.

Ya da bir deniz yolculuğu sırasında etrafındaki İtalyanlara ve İngilizlere bakarak şöyle düşünüyor:

“Ah evet, İngilizler zorluklara bayılırdı (Baksana İtalya gibi güzel bir yerde bulundukları için ne kadar utanıyorlardı, nasıl da kamburlarını çıkarıp Dickens karakterleri gibi dermansızca, gözlerini kısıp güneşe bakıyorlar, bütün bunlara paralarının yetmeyeceğine, eve daha erken dönmeleri gerektiğine birbirlerini ikna etmeye çalışıyorlardı – … Çünkü ne zaman biraz eğlenmeye başlasalar, kendilerini suçlu hissederlerdi.) Zorluklara bayılırlardı, başa çıkılmaz ipoteklerine, rüzgarlı Pazar günlerine bayılırlardı, sosyete yaşamını okumaya can atmaları, gece boyunca (“Köpeği şöyle bir yürütüp geliyorum hayatım,” –babası naylon yağmurluğunu düğmeler, şapka giymesin ama, lütfen Tanrım, buncacık çisentide bir de şapka giymesin- Parkinson başlayana kadar dönerim”) iki günde şöhret olmuş televizyon yıldızlarını iştahla seyretmelerinin, magazin dergilerini ellerinden düşürmemelerinin, Prens Charles’la Diana’nın televizyonda herkesin gözleri önünde evlenmeden önce birlikte olup olmadığını öğrenmek için kasvetli hayatlarından bir seneyi seve seve feda edebilecek olmalarının sebebi kendilerinin de bir gün zengin olmayı arzu etmeleri değildi, Tanrı göstermesin, fakirliklerinin tadını çıkarıp daha da fazla fedakarlık yapabilsinler yeter-”

Bir ara polisiye kitaplar alıyor, hiçbirini de gözü tutmuyor:

“…yok Maigret’ymiş, yok Miss Marple, yok Bond. Palavra. Acaba hiçbiri hayatında bir kez olsun gazete okumuş muydu ya da bir işe girmeye çalışmış mıydı?”

Hızlı ilerleyen, okudukça kahramanı gözünüzün önünde ete kemiğe bürünen bir roman Sevgili Mimi, psikoloji ağırlıklı polisiye seviyorsanız tavsiye ederim. Ha, Morris’e fena halde gıcık olacak, Mimi’nin saflığına/aptallığına da içiniz acıyacak söylemedi demeyin.

Sevgili Mimi / Tim Parks - Kanat Kitap

home made ajanda :)

2011-01-01T16:38:00.002+02:00

her yıl sonu olduğu gibi bu sene de ajandamın bitmesiyle beni bir telaş aldı, birkaç yıldır ajanda kullanan nadir insanlardan biri olarak (en azından etrafımda benden başka düzenli bir şekilde kullanan kimseyi görmedim) arkadaşlara dert yandım, bitiyor defter yenisini nerden bulsak diye. başka bir sürü kıl tüy mevzuda olduğu gibi bunda da seçici bi insanım, bir kere ajanda öyle dümdüz, resimsiz, bomboş beyaz sayfalardan oluşmayacak. İlla ki aralarında resimler olacak, belli bir temada olacak (ressam olur, mevsimler olur, kitap kapakları olur vs), her güne bir sayfa değil de her sayfada bir haftayı görebileceğim şekilde tasarlanmış olacak ki önemli bi şey varsa atlamayayım. Niyse efenim, geçen yıl kullandığım ailemizin ressamı Edward hopper temalı te Neues marka alman malı ajandalar benim için idealdi. Bu sene de onların peşine düştüm, kabalcı da neşeyle elime aldım baktım 2010’dan kalmış, peh! Yılın son günü mefisto’da aradığımı buldum, seçenekler sınırlıydı klimt ve bugüne kadar adını duymadığım ton schulten adlı ressamı konu eden iki ajanda vardı. Klimt’in resimlerini o kadar kanıksadım (bu da ne acayip kelimeymiş) ki, elim diğerine gitti. gördüğünüz gibi, tonların çok güzel kullanıldığı, yumuşak, insana neşe veren resimler yapmış ton schulten. Hollandalıymış (havasından mı ışığından mı nedir, Hollandadan iyi ressam çıkıyor), kendisiyle ilgili tanıtım yazısında yaşama sevincini tuvale aktaran ressam diyor, bir de “schulten’in sanatı yaşadığımız gerçekliği değil huzurlu bir mutluluğun dünyasını ifade eder” diye devam ediyor. E daha ne olsun, 2011 dileklerim için ideal ressamı bulmuşum.

Yalnız bir mesele var, ben mönchengladbach’da yaşayan, “bu sene christmas’da dokuz gün tatil var mı” ince hesapları yapan bir fraulein diyilim ki! benim acandamda lodos fırtınası ne zaman, arife ne gün, haşeratın uyanması, karakoncolos fırtınası vs gibi hayati bilgilerin de olması lazım :) e ben de ne yapıyorum, alıyorum elime yüzde yüz yerli bir ajanda, ece olur, metis’in çıkardığı olur, uluslararası ajandamı bir güzel yerelleştiriyorum, doğum günü tarihlerini, bayramları, kandilleri, fırtınaları, cemreleri not ediyorum ilgili tarihlerin yanına, oluyor sana mis gibi glocal bir ajanda…

ton schulten resimleri gibi yaşama sevincini hep hissettiğiniz bir yıl diliyorum…

en iyi on, yıl sonu listesi :)

2010-12-28T02:07:00.002+02:00

Bundan önceki işyerinde yıl sonları kabus gibi geçerdi, geride bırakmakta olduğumuz yılın olaylarını, skandallarını, buluşlarını, filmlerini, müziklerini, felaketlerini vs derlemek için bütün ekip gece gündüz çalışırdık. Her sene bu yıl erken başlayalım hazırlığa derdik ama gündemin yoğunluğu yüzünden yine son bir haftaya sıkışırdı, o yüzden de hala “almanak, yılın bilmem ne’si dosyalarıyla geçen günleri sıkıntıyla hatırlıyor, gazete ve dergilerdeki “ünlülere yılın olayını, kişisini sorduk” türü haberleri pas geçiyorum. Kitap ve film listeleri hariç… gerçi onlar da insanı komplekse sokuyor, izlemediğim filmleri, okumadığım kitapları görünce ülen boşa mı geçti koca yıl, yoksa dandik kitaplar mı okudum diye kıllanıyorum. Bir İngiliz gazetesinde en iyi on bağımsız film listesinden sadece mary and max’i izlemisim mesela, rezalet! Radikal’in en iyi elli kitap listesinden de sadece beş kitabı okumuşum. Gerçi buna hayıflanmak saçma belki de, çoğunda pek de bi numara olmadığına neredeyse eminim :) tamam en çok satanlar listesinden sınıfta kaldım ama benim de hiç de fena olmayan bir 2010’un en sevdiğim kitapları listem var. bu arada istatistiki olarak baktım da geçen yıl haftada 0,7 tane kitap okumuşum, ehem pek parlak sayılmaz, 2011’in planlarına her hafta bir kitap hedefiyle gireyim diyorum, bakalım… sizin bu yıldan aklınızda kalan, severek okuduğunuz kitaplar hangileri peki?

1) Lavinia / Ursula Le Guin (Şubat 2010)

2) Ölmeye Yatmak / Adalet Ağaoğlu (Nisan 2010)

3) Bir Düğün Gecesi / Adalet Ağaoğlu (Ağustos 2010)

4) Koleksiyoncu / John Fowles (Mart 2010)

5) Kafka'nın Çorbası - 14 Tarifle Dünya Edebiyatı Tarihi / Marc Crick (Eylül 2010)

6) A Short History of Tractors in Ukranian / Marina Lewycka (Kasım 2010)

7) Anne, Baba ve Diğer Ölümcül Şeyler / Yalçın Tosun (Temmuz 2010)

8) Soğuk Kazı / Birhan Keskin (Mayıs 2010)

9) Sofranız Şen Olsun / Takuhi Tovmasyan (Ocak 2010)

10) Âmâk-ı Hayal / Şehbenderzade Filibeli Ahmed Hilmi (Ağustos 2010)

fotoğraf flickr'dan...

temiz temiz edebiyat

2010-12-22T14:59:00.001+02:00

size de fenalık gelmedi mi elif şafak’ın “ah roman yazarken neler çekiyorum, epriyorum, yıpranıyorum, bedenimi ihmal ediyorum hatta yıkanmıyorum” konulu sızlanmalarından? röportajın tamamını okumadım ama şöyle bir bakınca anlaşılıyor, neymiş efendim bu kez futbol fanatiği bir adamı yazıyormuş, sırf o yüzden hayatında ilk kez futbol maçı izlemişmiş (ne büyük fedakarlık!), roman yazarken üç hafta yıkanmayabilirmiş, kocası böyle zamanlarda ona ne kadar anlayışlı davranıyormuş, doğru-dürüst yemek yemiyormuş, her kitap yazımı sürecinde kilo veriyormuş vs vs… bir okur olarak kitabın nasıl yazıldığının bizzat yazar tarafından böyle abuk subuk detaylarla anlatılmasından hoşlanmıyorum. ha yazar nasıl bir ortamda yazmayı seviyor, çalışma masasında neler var, kitaplığındaki kitaplar vs… konulu yazılar her zaman ilginç, okunası ama bu nedir bu böyle her romanda mızıldanmak ama bir yandan da bundan aldığı hazzı gizleyememek! hem o kitap yazıldı, hatırlatmak isterim, yani fanatik bir taraftarın, tuttuğu takımla ve hayatıyla, sevdiği kadınlarla ilişkisini vs nick hornby zamanında yazdı, hatta film de yaptılar sanırım (fever pitch).. neyse ona çok takılmadım, yani artık orijinal bir fikir bulup yazmak pek de mümkün değil, esinlenmeler, yeniden yapımlar, pastiche’ler çağında yaşıyoruz malum… elif şafak da yazsın, tamam bi şey demiyorum ama hobi olarak yazsın :) hem banyo da yapsın arada, hiç gerek yok, pis pis yazılınca daha iyi edebiyat oluyor diye bi şey mi var kuzum!

neolitik

the ayar veren okur

bir yeni yıl prodüksiyonu ile daha karşınızdayız!

2010-12-21T11:32:00.001+02:00

blogumuzun yıldızı badem hanımla muhteşem bir yılbaşı prodüksiyonu gerçekleştirdik. kırmızı-yeşil gibi yılbaşı renklerinin hakim olduğu kostümü (kostüme gel! bildiğin basit bir kolye) hiç sorun çıkarmadan giydi, hadi dedim şu kırmızı minderin üzerine otur da bana poz ver, onu da yaptı, hoşuna bile gitti sanırım. bir süre sonra yorulup, "çekimden sonra gıdıma masaj, bi de günlük süt isterim haa!" diye yıldız kaprisleri yapmadı diyil ama olucak o kadar..

geçen yıl yeşil kurdeleli bir yılbaşı kartı hazırlamıştık kendisiyle, bu yıl daha feminen bir havamız var, fotoğraflara bir düzenleme yapabilirsem pek yakında badem özel yılbaşı albümünü flickr'da bulabilirsiniz.

Babushka, matrushka, maydan…

2010-12-13T00:48:00.000+02:00

Otelleri seviyorum. Geçici de olsa odada kurulan düzeni: birkaç parça giysi dolaba girer, kozmetikler aynanın önüne yerleşir, pencereden görünen manzaraya bakılır. Mini bar kontrol edilir, hmm banyoda ne var ne yok, her zamanki minik şampuan, krem vs. sürpriz yok, viyana’da bir otelde plastik sarı ördek vardı şampuanların yanında, hemen souvenir olarak bavula atıldı tabiy :)

kiev’deki otelin sürprizi odalarda duvardan duvara halı yerine ahşap parke döşeme ve sade bir kilim olmasıydı. Oh be dedim, keşke başka otellerde de böyle olsa! Hiç sevmiyorum ağır perdeler, duvardan duvara halılar, ağır yatak örtüleri… hayır öyle hijyen manyağı, titiz biri de değilim ama şu saydığım şeylerin hiç temizlenmedikleri fikrini atamıyorum kafamdan ve rahatsız ediyor beni. O yüzden sevdim Kiev’deki oteli, şehir merkezinde olması da hoşuma gitti, hele bir de cuma sabahı kar sessizliğine uyanıp, pencereye koşup yanılmadığımı görmek, bildiğin mutlu hissettim kendimi. İnsan çoğu zaman mutluluk anlarını içindeyken takdir edemez ya, bu sefer öyle olmadı. Bak dedim, unutma bunu, ihtiyacın olduğunda hatırla, bir sabah uyanıp pencereden baktın ve şehir karlar altındaydı, az şey değil bu…

Bu sefer sonundan başladı geleneksel neolitik hanım seyahat izlenimleri. Cuma gününden flashback’lerle devam edelim:

-giderken bir Ukrayna havayolu şirketi olan aerosvit’le ile uçtum. şaşırtıcı ama vaktinde kalktı. Uçak da boş sayılırdı, yanımda kimse oturmadı, rahat rahat yayıldım. Uçuş rahat geçti, fazla sarsmadı, en güzeli yemeğin sonunda hostesler bildiğiniz demleme çay servisi yaptılar yahu, hem de “çay” diyerek! Ha dedim, doğru ya Ruslar da öyle diyordu. Sonradan bizi davet eden Gürcü arkadaşa anlatınca, o da aynı havayoluyla uçtuğunu, o uçuşta da hosteslerin yemek sonrası elma dağıttığını anlattı :) yaratıcı bir ikram anlayışı.

- uçak zamanında kalktı diye erken sevinmişim, havaalanında tek bir gişe önünde upuzun pasaport kuyruğunu görünce eyvah dedim, saatler sürecek çıkmam! Ermenistan’da olduğu gibi burda da kocaman şapkalı polisler vardı, post-sovyet ülkelerin olayı bu galiba. Neyse, 45 dakikalık bir bekleyiş sonrası çıkabildim, hemen şehir haritalarından aldım, hava soğuk olacak korkusuyla gittiğimden eldiven, atkı ne varsa giyip dışarı çıkmaya hazırlandım. A bi baktım, kapıda üzerinde adım yazılı kartonla bekleyen biri! Ehem, hoşuma gitmedi diyil, yurt dışında genelde ya metroyla ya da havaş benzeri şeylerle şehir merkezine gitmeye çalıştığımdan hoş bir sürpriz oldu.

- otel şehir merkezindeydi, yemekleri güzeldi, hele o puf puf ekmekleri! Nicedir yemediğim kadar ekmek yedim, lakin internetin ücretli olması sinir bozucuydu. Yani buradaki otellerde sebil gibi kullandığın bir şeyin saatine 6.5 dolar istemeleri insafsızcaydı. Arada kullanmak zorunda kaldım tabiy.

- kiev’de yemekler genel olarak lezzetliydi, bol mayonezli salata sosları, kremalı çorbalar vs. bir de meşhur bir tavuk yemeklerinden tattım, “chicken kievski” dedikleri. Özetle tavuğun göğüs etine, çeşitli otlarla tatlandırılmış bol tereyağını doldurup, bir tür köfte yaparak kızartmışlar. Ağır fekat lezzetliydi valla. Tatlılar bildiğimiz kremalı, çikolatalı pastalar. Yalnız kahvaltıda içi muzlu ve kuru üzümlü bir krep vardı, o enteresandı, evde de denenebilir diye düşündüm.

- program yoğundu, hava da dörtte kararmaya başlıyordu, şehri ancak öğlen aralarında ve bir sabah toplantıdan önce erken kalkarak biraz dolaşabildim. Yerlilerin “maydan” dediği şehir meydanı iki dakka uzaklıktaydı, orayı gezdim, yol üstünde bir market bulup Kievlilerin ne yiyip ne içtiğini tetkik ettim. Haşhaşlı ekmek, çörek seviyorlar, ekmek rafında torbalar içinde haşhaş tohumu satılıyordu. Her şey kiril alfabesiyle yazıldığından neyin fiyatı kaç hrivna bi türlü anlayamadım ama yine de her yurtdışı seyahatinde olduğu gibi memleketimizde olmayan çay çeşitlerinden, yerel bisküvilerden falan aldım.

- şehirden aklında ne kaldı deseler, cevabım çok net: kiliseler. Mevsim yaz olsa eminim bir sürü gezilecek yeri vardır ama hem hava çok soğuk (ellerim dondu fotoğraf çekicem diye, iki çorap fayda etmedi, parmaklarımı hissetmez oldum fazla yürüyünce vs) vakit de kısıtlı olunca maydan’ı, yakınlardaki iki kiliseyi ve de havalanı yolunda nehir kıyısını görebildim. kiliselerdeki renk çeşitliği, altın kubbeler gri gökyüzünün altında çok etkileyici görünüyordu. Fotoğraflardan da anlaşılacağı üzere bol bol onları çektim.

- kiev bana turist dostu bir şehir gibi gelmedi, bi kere Latin harfleriyle tabela falan yok ortada, biraz daha kalsam Kiril alfabesini sökerdim gibi geliyor. Otelde de İngilizce bilen pek kimse yoktu. Son gün hediyelik eşya satan yerdeki kadınla Rusça bilen bir başka türk’ün yardımıyla anlaşabildik. Şu meşhur matruşka bebeklerden aldım, bir de genelde slav ülkelerindeki kadınların taktığı canlı renklerde, allı güllü, geleneksel eşarplardan aradım ama hiçbir yerde yoktu. Babushka diyorlarmış bu arada o eşarba. Galiba onu takan yaşlı kadınlara babushka deniyor. Kulağa ne güzel gelen bir kelime!

- toplantıda post-sovyet ülkelerden katılımcılar vardı, yalta, odessa, sivastopol adları havada uçuşunca tarih derslerinden, “Rusların sıcak denizlere inme emelleri”, “odessa ve sivastopol’u bombalayan yavuz ve midilli gemileri” aklıma geldi :)

-bahsetmişimdir, Sovyet dönemini, Demir Perde’yi, Soğuk Savaş’ı anlatan filmlerin, romanların hastasıyım. Rus aksanlı İngilizceye doyduğum bu seyahatte bol bol o dönemle ilgili sohbetler oldu. ah efendim nerde o eski daça’lar vs :)

- son bir enteresan bilgiyle bitireyim, otel odasında bir sürü evlilik ajansı ilanı vardı. Ukrayna bu işi bayağı bir ticaret dökmüşe benziyor. Bir de kızlar gerçekten güzeldi, hiç kıvıramıycam valla, boy pos, kaş göz.

- 20 derece civarında bıraktığım istanbul’a kievden peşimize takılan kar ve soğukla geldim. Bu sefer thy idi uçak, hoş geldiniz diyen hostesleri görünce, oh be dedim, evde olmak gibisi yok!

fotoğraflar için tıklayın

"Dünyayı Kurtaran Haiku"

2010-12-06T23:37:00.003+02:00

Neolitik Hanım seyahati sırasında nöbeti Solak Kedi’ye bırakıyor. Solak Kedi nedir mi? Valla öyle anlatmakla olmaz, şuraya bir tıklayın ve şahane yazıların, resimlerin, müziklerin, haritaların, fotoğrafların, posterlerin arasında kaybolun. Aşağıdaki öykü de Solak Kedi'nin zengin arşivinden, bir haikusever olarak paylaşayım dedim.

Dünyayı Kurtaran Haiku (Jorge Luis Borges)

Bir sonbahar günü Şinto tanrıları İzumo şehrinde yine bir araya geldiler. Sayılarının sekiz milyon olduğu söylenir. Utangaç biri olduğumdan onca tanrı arasında elim ayağıma dolaşırdı. Her halükârda, havsalanın almayacağı sayılarla uğraşmak akıl kârı değil. Bu adalarda uğurlu sayı sekiz olduğu için, gelin bunların sayısına sekiz diyelim.

Kederliydiler, ama bunu belli etmiyorlardı: tanrıların yüzleri, anlamı çözülemeyen harflerdir. Bir tepenin üstündeki yeşilliklere halka halinde oturdular. Hanidir insanlığı göklerden, bir taştan veya bir kar tanesinden izleyip durmuşlardı. Tanrılardan biri şöyle konuştu:

Birçok günler veya yüzyıllar önce burada toplanıp Japonya'yı ve dünyayı yarattık. Balıklar, denizler, gökkuşağının yedi rengi, bitki ve hayvan nesilleri gayet güzel ortaya çıktı. İnsanların sırtına çok fazla yük binmesin diye onlara çoluk çocuk verdik, çoğul gündüzü ve tekil geceyi verdik. Aynı zamanda onlara farklı şeyleri deneyimleme hediyesini bağışladık. Arı, arı kovanları yapar durur. Ama insan aletler tasarımladı: saban, anahtar, kaleydoskop... Ve yine kılıcı ve savaş sanatını tasarımladı. Ve şimdi, tarihe son verebilecek görünmez bir silah tasarımlamış bulunuyor. Onlar bu budalalığı yapmadan önce, gelin insanları kaldıralım ortadan.

Tanrılar hâlâ düşünceliymiş. Bir diğer tanrı telâşsızca sözü almış:

Haklısın. Bu canavarca şeyi icat ettiler, ama ortada bu tümüyle farklı, onyedi hecenin kuşattığı boşluğu dolduran şey de var.

Tanrı bu heceleri okudu. Bilinmeyen bir dildeydi ve ben söylenenleri anlayamadım.

Tanrıların önde geleni bir hüküm verdi:

İnsanlar varlıklarını sürdürsün.

Böylece, bir haiku sayesinde insan soyu kurtuldu.

Izumo, April 27, 1984

Çeviri: Ersin Balcı

22 dereceden -12’ye! donarca!

2010-12-02T12:24:00.001+02:00

neolitik çelebi yine yollara düşüyor. gelecek hafta ukrayna’ya (ukranya diycem diye acayip tırsıyorum bu arada :) gidiyorum kısmetse. şimdi biz burda bir aydır pastırma yazı günleri geçiriyoruz ya, montlar fazla geliyor, evde sivrisinekler vızvız küresel ısınmanın tadını çıkarıyor vs, dedim bakayım şu kiev’de vaziyet nedir, amanin -12 derece yazıyor iyi mi! Gözlerime inanamadım, nası ya diye, acaba 12 de ben mi yanlış görüyorum diye bi daha bi daha baktım, ivit, eksi 12 dereceymiş. Dün akşam baktım -12 diyor, bugün hava biraz ısınıyor -6 oluyor, cuma günü ise yazdan kalma bir gün, 1 derece! Aldı mı beni bir telaş, kalın kazak, çorap vs bulmam lazım. İstanbul’da doğru dürüst soğuk olmuyor diye zaman içinde gardırobumdaki bütün kalın şeyleri elemiştim, mevcut kışlıkların içinde hep ince kazaklar, uzun kollu penyeler, muhtelif hırkalar hatta yarım kollu elbiseler felan var. Dün gittim kalın çorap aldım, hava yine bir Aralık günü için tekinsiz bir sıcaklıktaydı, trençkotumu elime almıştım terleyip, satıcı kıza “bunların kalını yok mu, daha kalın, yünlü bi şeyler lazım” deyince bi tuhaf baktı haliyle. Haftaya gidiyorum, belki o zamana ısınır biraz, eksi 12 ne ya! hayal edemiyorum, tamam Eskişehir soğuk olur, geçmişte eksi derecelerde takırdamışlığım var da, bu çok fazla. Bi de İstanbul’ın ılıman havasından gidicem (gerçi Pazar günü burası da soğuyormuş) iyice donarca yani.

Kiev’de şehir merkezinde kalıcaz, çok vakit yok ama biraz gezeriz diye umuyorum. yemeklerden pek umudum yok, değişik tatlı buluruz belki. var mı önerisi olan? Müzedir, çarşı-pazardır, restorandır vs…

Not: fotoğraf Kiev’deki Saint Sophia Katedrali, karda ne güzel görünüyor…

Şu sayfadan aldım: bighugelabs.com

Hiç yaşamadığın bir hayata nostalji duymak…

2010-11-30T12:17:00.002+02:00

Bu ara kitap okuma konusunda maşallahım var. TV izleme saatlerini azaltınca oluyormuş, birkaç gün içinde iki kitap bitirdim. Gerçi biri ince bir öykü kitabıydı ama olsun. Ahmet Büke sevdiğim bir yazar, Kumrunun Gördüğü kitabını da bir heves aldım ama pek sevmedim bu seferki öykülerini. Tamam karanlık yazıyor, seviyoruz ama bu kitapta bir başka karanlık ve karamsarlık vardı, bir de fazla dağınık geldi. Ahmet Büke okuyayım diyorsanız, İzmir Postasının Adamları kitabıyla başlayın derim.

Öbür kitap, gerçek yaşamdan bir kesit anlatıyor. “Film Kulübü”, ergenlik dönemindeki oğluyla iletişim kurabilmek için birlikte film izlemeye başlayan bir babanın hikayesi. “Okul yok. İş yok. Sorumluluk yok. Sadece haftada üç film izlenecek”. Şahane bir fikir, film seçimleri de güzel. Kolay okunuyor, özellikle evde bir ergen varsa tavsiye edilir :) Bir de kitapta çok uzun yıllar önce izlediğim (işte şimdi bir dinozor olduğum ortaya çıkacak), hayal meyal hatırladığım Walton Ailesi’nden bahsedilmesi hoşuma gitti. Hani şu yanağında beni olan Küçük John’un oynadığı, çok çocuklu bir ailenin hikâyelerini anlatan, herkesin uyumadan önce birbirine “iyi geceler küçük john, iyi geceler elizabeth, iyi geceler arçibıld, iyi geceler baba vs” dediği dizi. Kitaptaki baba-oğul, Walton Ailesi’ni de izliyorlar birlikte ve baba, dizinin başarısını şu cümleyle özetliyor: “Hiç yaşamadığın bir hayata nostalji duymanı sağlamayı başarıyorlar.”

Baba-oğul, Fransız Yeni Dalga’dan İtalyan Yeni Gerçekçilik Akımı filmlerine, Rezervuar Köpekleri’nden Rıhtımlar Üzerinde’ye bir sürü film izleyip, üzerine konuşuyorlar. Baba, bir yerde “İnsanlara film seçmek riskli iştir. Bir bakıma mektup yazmak gibi insanı ele veren bir şeydir. Düşünce tarzınızı sergiler, sizi neyin etkilediğini sergiler, hatta bazen dünyanın sizi nasıl gördüğüne dair fikrinizi bile sergileyebilir.” diyor. Bence de öyle, buradan film önerirken bazen şüpheye kapıldığım oluyor, “yaa ben çok beğendim ama ya beğenmeyen olursa” diye… Gerçi bu ara film yazdığım da yok ama neyse.

Ve de son olarak, ne zamandır bir kenarda beklettiğim Moby Dick’e başladım nihayet. Gayet güzel gidiyor. Galiba sonunda “niye bunca yıldır okumamışım, hayret” diyeceğim. Bakalım…

şoför neolitik abla!

2010-11-28T14:34:00.000+02:00

geçtim, direksiyon sınavını da geçtim! heyecanlanmam sanıyordum ama yeni salı pazarındaki kalabalığı görünce bana bir stres geldi tabiy. bir de meğer benim sınav saatim 12 değil 1'miş. mahsus erken söylüyorlarmış kurstan. neyse eski bir otobüs çekmişler park yerine erken gelenler olarak orda bekledik. her arabada kurstan bir direksiyon hocası, arkada da sürüşünüzü değerlendirecek iki kişi var. Salı pazarından çıkıyorsun, sağa dönüp tekrar pazara giriyorsun, beş dakka bile sürmeyen bi mesafe. isminiz okundukça arabaya biniyor, hemen hareket ediyorsun. bazı sürücü adaylarından geri geri gitmesini de istiyorlar, bazıları sadece tur atarak sınavı tamamlıyor. sonuçlar hemen belli olmuyor, akşamı beklemek gerekiyor. herkes birbirine nasıl geçti diye soruyor, "ay ne yaptıysa bi kızın 30 puanını birden düşürmüşler", "hocalar çok suratsız hiç konuşmuyorlar", "geri vitese nasıl alınıyordu?"

sıra bana yaklaştıkça heyecan artıyor, daha iki kişi var sanıyorum, meğer biri önceden girmiş ve gitmiş (hasta bir yakını varmış, öncelik tanımışlar), benden bir önceki de gelmemiş sınava. "hadi sıra sende" deyince hazırlıksız yakalanıyorum. çantamı ve ceketimi bagaja koyup biniyorum arabaya. ismim alfabenin epey sonlarındaki bir harfle başladığı için artık hocalar da sıkılmış görünüyor, konuşmadan oturuyorlar, direksiyon hocası "gidelim" diyor. bu arada hoca da peugoet'yi doğru dürüst kullanamadığım için bana fırça atan adam iyi mi! neyse bugün yumuşak davranıyor, "sağa dönelim, şuraya yanaşalım, geri gidelim, şurdan sağa dönelim". çoğunu yapabiliyorum, hele ki geri vitesi sadece bir kez kullandığım düşünülürse geri geri gidişim hiç fena diyil ama salıpazarından çıkıp sağa döneceğimiz yere elinde kırmızı bayrakla işaret veren bir adam kafamı karıştırıyor, ona bakıcam derken sağa dönüşte geç kalıyorum, hoca "sağa diyorum sağa" diye hafiften çıkışıyor. neyse dönüyorum, ama moralim bozuluyor hemen kesin burdan puan kırıcaklar diye. neyse biraz fazla gaza basarak pazara geri dönüyorum. hiç yorum yapmıyorlar, galiba kaldım diye düşünüyorum.

ama boşuna korkmuşum, akşamüstü kursu arıyorum, geçtim mi diye, geçmişim. 75 biraz düşük tabiy, ama olsun. zati daha fazlasını alsam şaşırırdım. kesin o sağa dönüşten kırdılar, e biraz da hızlı gittim, bir de ikisi de kadındı not verenlerin, süper bile kullansan pek öyle yüksek not vermiyorlarmış, daha önce girenler öyle diyordu valla! neyse, trafikte güvenle hareket etmek için boş yerlerde, bilen birileriyle çalışmam gerekiyor. şoför neolitik abla olma yolunda ilerlemeye devam!

Atomu parçalamak mı, su tesisatını onarmak mı?

2010-11-26T23:03:00.002+02:00

Usta dediğin kişinin adı üstünde, belli bir konuyu çok iyi bildiği varsayılır diy mi? Bakınız Türk Dil Kurumu “usta” için ne diyor, “bir zanaatı gereği gibi öğrenmiş ve kendi başına yapabilen kimse.” güzeeel! Peki ya bizim banyoyu ağustostan beri bir türlü hale yola sokamayan, her yeni yaptıkları şeyden sonra bir başka şeyi bozan arkadaşlara ne diyicez?

Her şey bir akşam eve girmeden önce kapının önünde bulduğum esrarengiz (diyil aslında alt komşu bırakmış eheh) notla başladı (güzel roman giriş cümlesi olur bu ha, unutmayayım:) özetle şöyle diyordu, “banyonuzdan bizim banyoya su akıyor, banyomuzu su bastı, evde yoktunuz, biz de vanayı kapadık. lütfen su kullanmayın” Allah allah, dedim musluk mu açık kaldı, su da kesik degildi ki unutup çıkayım? Neyse baktım bizim banyoda görünür bi şey yok, aşağı indim durum nedir diye. Alt kattakiler evde yok. Tekrar eve çıktım, tamam suyla bi şey yapmayayım, bulaşık, çamaşır iptal lakin tuvaleti de mi kullanmiycam? Yok artık! Bi noktada indim vanayı açtım, beş dakkalık iş, ne kadar su akabilir ki aşağıya diye düşündüm. Hemen indim vanayı tekrar kapadım. Sabah evden çıkıcam, aa baktım kapıda yine bir not: “biz size demedik mi su kullanmayın, banyoyu su bastı, size not da bırakıyoruz bıdı bıdı” diye.. bu sefer asabi bi tonla yazılmış! Hayır evden de erken cıkmıyorum sabahları, madem sabah geldin, bi zile bas diy mi, ne bu böyle mektuplaşıyoz aynı apartmanda? İndim zillerini çaldım, yoklar. Haydi, bu sefer ben bir not döşendim. “Sadece 5 dakkalığına, mecbur oldugum için açtım vanayı, banyoyu su bastı derken abartıyor olabilir misiniz acaba? bugun tesisatçılara haber vericem. Bi de not bırakmak yerine zili çalarsanız iyi olur, evdeyim zira” diye gıcık bir tonda oldu benimki de...

neyse uzatmayayım, ev sahibinde anahtar var, ustalar (!) biz işteyken geldiler, meğer küvetten sızdırıyormuş. Komple değişecekmiş, yenilemek çözüm olmazmış. Pekiy, değişsin de biz tatile gidicez o sıralar, tamam dedik biz yokken yapın. Ama kediye dikkat edin, kaçmasın (ha dikkat etmişler mi hayır, zavallı badem bir geceyi apartmanın en üst katında aç bilaç geçirdi ustalar sayesinde, kaçıp oraya saklanmış, evde deli gibi arayıp bulamayınca bi de apartmanın içine seslendim, “miyvv” diye koşarak geldi şaşkın:). Badem’i aynı mahalleden bir arkadaşa emanet ettik, anahtarı verdik gün aşırı gelip mamasına, suyuna, kumuna baksın diye. O da tamam. Tatildeyken ev arkadaşımla telefonla konustuk sık sık, o da seyahatteydi ama ev sahibi ve ustalarla iletişimi o kurdu, ben de haberleri ondan aldım. Ustalar çalışıyormuş, kedimize mama ve su veriyorlarmış (görev tanımlarında yok böyle bi şey ama olsun, sevdirdi demek bizim badem kendini), hiç merak etmeyelimmiş, banyo şahane oluyormuş vs.

efendim tatilden döndük, banyo pek güzel yenilenmiş, baştan ayağa, küvet, lavabo, fayanslar vs. tabii ortalık biraz batmış ama olacak o kadar. Temizlik yapıldı, havlu dolabı yerleştirildi. Dur dedim ben bir duş alayım yenilenmiş banyomuzda, elektrikli termosifonu açtım, iki dakka geçmedi sigorta attı, haydaa! Tekrar denedim, yok olmuyor. Elektrik bağlantısında sorun var. Ustalar yine arandı ertesi gün, çok yoğunlarmış hemen gelemezlermiş. Birkaç gün sonra geldiler, elektriği düzelttiler. Aradan fazla zaman geçmedi yeni takılan klozet kapağı çat diye kırılmasın mı! Artık onları aramayalım kendimiz halledelim diye, sağlam bi tane alıp kendimiz taktık. Bir hafta sonra termosifonun su borularından damla damla su akmaya başladı. Önce az bir miktardı, altına irice bir bardakla idare ediyorduk, hemen dolmuyordu. Ama bir akşam bi geldim, oo damlaların arası sıklaşmış, bardak dolmuş taşmış! Gece gece tesisatçı nerden bulucam, macunla falan kapamaya çalıştım, olmadı, boruyu sıkıştırayım derken elimde kalmasın mı? Bayağ filmlerdeki gibi duvardan su fışkırdı, koşarak gittim vanayı kapadım ama bir hayli ıslandım, banyo su doldu vs. haydi ustaları bi daha aradık (kaç oldu saymadım bu arada), gelip boruları yenilediler. O da üç gün sürmedi, bu sefer termosifonun üç ayrı yerinden hızlı hızlı akmaya başladı sular, tam da bayram öncesi, kova boşaltmaktan bi hal oldum.

bayram dönüşü noldu dersiniz, tabiy ki yine arandı ustalar, ustaları da evsahibi ayarlıyor bu arada, adam da yılmış artık. Ev arkadaşıma “kızım atomu parçalamak vallahi daha kolaydır herhalde” demiş ustalardan çektiğini anlatırken :) aynen öyle valla. En sonunda termosifonu yenilediler (bence onların yaptığı şeyler yüzünden bozuldu zaten, mis gibi çalışıyordu önceden). Bu tür termosifonlar su fazla tazyikli olursa bazen damlatırmış, normalmiş bu, ince bi hortum takmışlar, o hortumun ucunu da kırmızı küçük bir leğen var, onun içine koyup gitmişler! E güzel, demek ki biz banyoda bu saçma hortum ve kırmızı leğenle yaşamaya alışıcaz nabalım! Yok artık! Leğeni kaldırdım, hortumu –allahtan uzunca takmışlar- duşakabinin üzerinden küvete sarkıttım. Şimdilik başka bir çaremiz yok zaten. Bir usta daha çağırmaya mecalimiz kalmadı. Bu beceriksiz usta hikayelerini bir sürü arkadaşımdan duyuyorum, en son biri terasını üç kere yaptırmış, hala akıttığını görünce oturmuş ağlamış. Bir başkası da badanayı kendi yapmaya karar vermiş. Bizim ofiste de terasın ucundaki sızıntıyı bir türlü tamir edemeyen bir ustayla çalışıyoz. En son “usta olmamış bak, komşu geldi yine aşağıdan” dedik, “ben elimden geleni yaptım. Sızmaması lazım” diye kestirip attı. Ay çok uzun yazdım ama mağduruz valla, son olarak şu yeni duyduğum bedduayla bitireyim: Millet artık birilerine çok kızınca “evine usta girsin inşallah!” diye beddua ediyormuş, iyi mi!

anneanne battaniyesi

2010-11-24T13:14:00.000+02:00

efenim, bahsettiğim gibi ne zamandır beceremediğim anneanne battaniyesi motifini sonunda örebilir hale geldim, ablam saolsun. döner dönmez bi heves mevcut iplerden denemeler de yaptım gördüğünüz gibi. ip ince ama battaniye icin daha da ince mi alsam diyorum, kaba kaba oldular sanki. bir de internette baktım, genelde bir ana renk (beyaz, krem ya da siyah) ve diğer renklerden yapmışlar. ben de krem alayım, yanına da mavidir, turuncudur, yeşildir katarım bi şeyler.

gerçi yeni almıycaktım, mevcutları değerlendirecektim, zaten bu anneanne battaniyesinin olayı da o, kalan iplerden yapıyosun, hatta komşudan, arkadaştan parça ip istiyosun felan.. bilemedim.

motif gayet kolaymış (öğrendim ya biraz hava mı atayım eheh), çabuk da bitiyor. aslında işe gidip gelirken, tramvayda, vapurda falan örmek istiyorum :) hiç cool görünmiycek biliyorum ama olsun, flickr'da görmüştüm, amerika'da "knit in public - kamusal alanda örgü" hareketi var. kadınlı erkekli gruplar toplaşıp parkta, kafede hep beraber örgü örüyorlar. bizde aslında hep vardı bu, özellikle şehirlerarası otobüslerde dantel ören çok teyze görmüşlüğüm vardır :)

neyse, ara ara gelişmelerden haberdar ederim, battaniye uzun bir macera sonuçta. bakalım bu kış bitecek mi?

bu bayram ejderhaya girelim dedik :)

2010-11-21T19:21:00.000+02:00

bir bayram ertesi izlenimleri makalesi ile daha karşınızdayım efenim. Denizli’ye gidildi, bayramın ikinci günü seyahat ederek, bayramın ilk günü kahvaltıda “kavurma + ciğer” menüsünden de yırtılmış olundu. İşte bulıt bulıt bayram:

- istanbul-denizli otobüsle dokuz saat sürüyor, eh biraz yorucu oluyor haliyle, dur dedim bu sefer uçakla gideyim. Hem zaten yılsonunda bitecek miller vardı, onları da değerlendirmiş olurum. thy internet sitesinden rezervasyon yapayım dedim, miller de yetiyormuş, o da şukela, gidişi verdi lakin dönüş uçaklarında hiç yer yok! Hay bin kurban diyerek, yeni bir rezervasyonla sadece gidiş ayırttım, nabalım dönüşte otobüse talim. İlk rezervasyonun süresi 8 kasımda bitiyordu, diğeri için 12 kasım verdi, oh dedim vakit var daha. Bileti almayınca ilki iptal olur diye düşündüm, büyük hata yapmışım. Bileti almaya gittim ki görevli ama sizin rezervasyonunuz iptal olmuş görünüyor demesin mi? meğer aynı uçağa aynı isimle birden fazla rezervasyon yapınca sistem ikisini de iptal ediyormuş. Pekiy yer var mı uçakta, yok! Nea! O kadar heveslenmişim, uçakla gidicem diye, yine mi Pamukkale turizm’in yolları bana! Kös kös ofise gittim, dur dedim şansımı bir daha deneyeyim, bu sefer telefonla aradım thy’yi, derdimi anlattım, kız “e, milleriniz yetiyor, business’ta uçabilirsiniz, yer var” demesin mi? Yaşasın! “business” diyince de aklıma hep cem yılmaz’ın şovunda anlattıkları geliyor, “nedir yani business, perde kapanıyor, krem şantiler çıkıyor vs :) uçak sabahın körü bir saatteydi, uyku mahmurluğunda onu hatırlayıp kendi kendime güldüm. uçuş genel olarak iyiydi ama tam iniş için alçaldığı sırada pistin üzerinde bir tur daha atması tedirgin edici oldu, ters bi rüzgar mı yedik nolduk anlamadım ama epey bi yalpaladık.

- neyse sağ salim indik, çardak havaalanından denizliye havaş varmış, ordan da mahir abi aldı, eve vardık. Yeğenler görmeyeli büyümüş, büyük olanı ergenlik krizini atlatmış, pek sevimli olmuş, ufak olan da ergenlik nöbetini abisinden devralmış, sinir küpü bir genç irisi olarak ortalıkta dolanıyor, -aslında dolanıyor sayılmaz hep bilgisayarın başında. klasik denizli programı, ablamın kayınvalidesini köyde ziyaret, arabayla yakın çevrede geziler, bol bol tatlıya, böreğe, envai çeşit yemeğe gark olmak, puzzle yapmak vs. Bu arada 500’lük götürmekle hata etmişim, bir günde bitti, bir dahakine yine 1000’lik şart.

- tatilde meşhur tığ işi battaniye motifini (“granny square-büyükanne motifi”) öğrendim ablamdan. Dergilerden ve internetten denemiştim ama olmamıştı, şimdi direkt battaniyeye mi başlasam –ki annem sorup duruyor, bu kış örmüyor musun diye, pek seviyor benim battaniyelerimi- yoksa daha ufak bi şey mi örsem karar aşamasındayım.

- başlıktaki ejderha göndermesini de açıklayarak bitireyim: bayram boyunca şu meşhur İsveç polisiyesi “ejderha dövmeli kız”ı okudum, tamam sürükleyiciydi, güzeldi ama yer yer gıcık oldum. bi kere kitabın üçte biri bitti hala ejderha olayına giremedik iyi mi? Sonradan şüphelenip baktım, meğer İsveççe orijinal adı “ejderha dövmeli kız” değil “kadınlardan nefret eden adamlar” imiş, bence de değiştirdikleri iyi olmuş! Bir de ana karakterden erkek olanının kadınlarla ilişkisinin kitap boyunca James bond tadında gitmesine hasta oldum! neyse fazla yazmayayım spoiler sevmeyen bir kişi olarak.

- aa size söylemedim diy mi? Ehliyetin yazılı sınavından geçtim (motor 93, trafik 91, ilk yardım 90) en çok korktuğum motordan en yüksek notu almam da enteresan oldu ehehe! Bi de sınavdan sonra ay çok yanlışım var galiba diye dolanıyordum ortalıkta, hem inek hem şuursuz neo :) bu cumartesi direksiyon sınavı var, bana şans dileyin.

bayram komiği badem

2010-11-14T21:19:00.001+02:00

bir bayram daha geldi, blog yazmaya başlayalı beri kaçıncı bayram oldu acaba? ya eskişehir’e bizimkilere, ya denizli’ye ablamlara gittim. bir-iki kere de istanbul’da kaldığım bayramlar oldu. Bu sefer de denizli’ye gidiyorum ama gitmek için bayramın ikinci gününü seçtim, kurban kesmektir, kelle ütülmesidir, ilk gün bitmiş olacak, şahane plan diy mi? (mini çakal neo :)

klasik bayram etkinliğimiz için puzzle aldım, bu seferki 500’lük, çok uzun kalmayacağım zira. İstiklal’deki hacı bekir’den lokum, kadıköy’den şekerci cafer erol’dan renk renk akideler.. bir de kendime bayram hediyesi Ahmet büke’nin yeni kitabı “kumru’nun gördüğü”.

bayramın ilk günü badem’leyiz, kendisi olgun (yaşlı demek istemiyorum, mama alırken “yaşlı kedi maması demek bile fena geliyor) bir kedi artık, patisi öper bayramını kutlarım diyorum, bakalım.

herkese iyi bayramlar.

not: fotoğraf, makinenin “fish eye” modunda çekildi ve beni çok güldürdü, sizi de güldürsün dedim :) kaan sezyum'un fotoşop'la deforme ettiği fotoğraflara benzemiyor mu?

bir çiçek hikayesi

2010-11-11T12:15:00.000+02:00

akşam bir arkadaşımla gecikmiş doğum günü kutlaması için buluşacaktık, biz konuşup sözleştikten sonra daha önceden verdiği bir söz aklına geldi, bir sergi açılışının kokteyli varmış, kendisi de projenin içinde yer aldığından gitmezse çok ayıp olurmuş, hadi beraber gidelim dedik. süper manzaralı bir cihangir terasında cemiyet hayatının ünlü simalarının da katılımıyla (gelsin eczacıbaşılar, gitsin kutluğ atamanlar, o derece) enteresan bir ikinci doğum günü kutlaması oldu. sonra arkadaşımda kaldım, sabah aynı giysilerle işe gitmeyeyim, üzerime bir tişört alayım diye istiklal’de açık bir dükkan aranırken bir pasaja girdim. tam da aradığım gibi bir şey buldum, ödiyim çıkayım derken baktım yan taraftaki şapkacıda yabancı bir kadınla dükkan sahibi arasında enteresan diyaloglar oluyor. genç bir kadın kumaş çiçek sipariş etmek istiyor ama adam İngilizce cevap veremediğinden “ALTIDA GEL, ALTIDA!” diye bağırıyor. hem kadının işi görülsün hem de esnafımız siftah yapsın diye “yardımcı olabilir miyim” dedim. “aman hanımefendi çok iyi olur, 20 çiçek sipariş etti, akşam altıda gel dedim, anlamadı, bi tercüme ediverin” dedi. ettim, meğer kadının vakti yokmuş, “dükkanda hazır bir şeyler yok mu, altın renginde?” diye sordu. altın rengi, kafaya oturtulan minik bir şapka var sadece, onu da bizim hanfendi bi türlü beğenmiyor. zaten kararsız bir durumda, bir “ay 20 tane minik gül alayım ama onları altın rengine boyasın” diyor, bir “mevcut şapkalardan birine şu altın renkli şapkayı monte edemez mi?” diyor. adam deneme için mevcut çiçeklerden birini sprey boyayla altın rengine boyuyor, kadın kurumasını beklemeden çiçeği avuçluyor, haydi elleri boya oluyor, çiçek de bozuluyor zaten. bir ara telefon ediyor, uzun uzun Afrika dillerinden biri olduğunu tahmin ettiğim bir dilde konuşuyor. sonra dönüp kahverengi bir çiçeği bana gösterip “bu altın rengi mi?” diye soruyor, “tabiy ki değil, kahverengi” diyorum. Kadının kararszlığı beni hafiften sinirlendirmeye başlıyor, “bir karar verirseniz artık gitmem lazım” diyorum. “Tamam tamam” deyip, dükanda dolanmaya, bir o çiçeği bir bu çiçeği eline almaya devam ediyor. Bir ara turuncuya yakın minik bukette karar kılıyor, üzerinde sekiz tane minik gül var, “bunları böyle dört dört ayırsın, doreye boyasın” diyor, “ama bir buçuk saat içinde.” elçiye zeval olmaz diye adama tercüme ediyorum, “yok” diyor “mümkün değil yetişmez.” kadın bu arada bana “nerden altın alabilirim, gerçek altın” diyor, istiklalin başında kuyumcuları tarif ediyorum. Sonunda o kadar laf boşuna edilmiş oluyor, kadın vazgeçiyor, ben “good luck” diyorum, -o kararsızlıkla ve şaşkın haliyle ihtiyacı olacak çünkü- doğru dürüst teşekkür bile etmeden dükkandan çıkıyor. sanırım afrikalı bir prensesle muhatap oldum iki saattir diye düşünüyorum, bu buyurgan tavırlar başka türlü açıklanamaz. şapkacıyla birbirimize bakıyoruz, “hanfendi çok teşekkürler sizi de yorduk, çay, kahve bir şey ikram edeyim” diyor. “yok” diyorum “sağolun geç kaldım zaten”, tam dükkandan çıkıcam, “o zaman çiçeklerden beğendiğiniz birini alın.” Aha! Bakın o olur işte! Dükkan her renkten kumaş çiçeklerle dolu, hangisini alsam diye bakınıyorum, bi yandan da “işe yaramadı tercüme, kusura bakmayın” diyorum, aa olur mu hiç, uğraştınız o kadar.” pasajdan, dükkandan bahsediyor, 45 yıldır oradalarmış, pasajın en eskisiymiş şapkacı. Hem şapka, hem kumaş çiçek, nikah şekeri gibi şeyler yapıyorlarmış. Sonunda siyah bir çiçekte karar kılıyorum. Arkasına bir klips yerleştiriyor, güzel şeffaf bir kutuya yerleştiriyor. "Ay" diyorum, "o kadar uğraşmasaydınız", ama bi yandan da özeni hoşuma gidiyor. "hayırlı işler" diyerek çıkıyorum dükkandan. bir siftah ettiremedik şapkacıya ama olsun şahane bi çiçeğim oldu :)

doğumgünüsü :)

2010-11-08T09:26:00.003+02:00

ailece severek takip ettiğimiz beynelmilel astrolog susan miller abla bu ay için biz akreplere şahane şeyler yazmış, müthiş yenilikler, güzellikler, şansımız bolmuş, çok şukela bi kasım ayı bizi bekliyormuş. isabetli tahminlerinin hastasıyız kendisinin, daha önce hep olumsuz şeyleri bildiğine şahitlik ettik ama olsun bu sefer ümitliyiz. doğum günüm, güzel bir rüyayla başladı, hemencecik uyanmasam daha şahane olurdu lakin ona da eyvallah, bugün olumlu hislerle doluyum :)

fotoğraf flickr'dan, paris'in ünlü makaroncusu ladurée memleketimize geliyormuş, fiyatlar kuyumcu ayarında ama olsun, tadımlık bi şeyler alıcaz artık.

Bir göl hikâyesi…

2010-11-04T13:21:00.001+02:00

- Evimize yakın bir göl vardı, görmeni isterdim. Yüzerdik, balık avlardık. Özlüyorum o gölü,

gerçekten…

- Ne oldu ki göle? Kurudu mu?

- Hayır, daha kötü bir şey oldu. Geçen Kasım, bir ördek sürüsü gölün ortasına inmişti, 40-50 kadar ördek vardı. Sonra tuhaf bir şey oldu. Sıcaklık aniden düştü ve bütün göl dondu… Her şey üç saniye içinde oldu!

- Zavallı ördekler! Öldüler mi?

-Hayır, hep birlikte havalandılar ve gölü de yanlarında götürdüler. Göl şimdilerde Georgia taraflarında bir yerlerdeymiş.

Kızarmış Yeşil Domatesler’i izlediyseniz, yukarıdaki hikayeyi de hatırlamışsınızdır belki… Genç yaşta arkadaş olan ve hayatları boyunca arkadaşlıklarını sürdüren Idgie ve Ruth’un hikayesini anlatan bu filmi çok severim. Göl ve ördekler hikayesi de ne zaman hatırlasam gülümsetir beni. Filmde hikaye birkaç kez geçiyor diye kalmış aklımda, senaryosunu buldum, yanılmamışım. İzlemediyseniz bir fırsat yaratıp izleyin derim, şu güneşli Kasım günlerinde iyi gider. (Kızarmış yeşil domates nasıl olur hiçbir fikrim yok bu arada, ekmekçi kız sen anlarsın yemek işlerinden, ne diyosun?)

"Dostlar"

2010-11-02T16:26:00.000+02:00

-Fethi Naci´ye-

Geldin mi, iyi

Yollarından yürüyüşler sızdıran sonbahar

Bir tenhalığı eskisinden çok sezmeyi

Bakımsız bahçeler mi olur, büyük ahşap boş odaları mı olur

Ne olur

Ey bana sevmeme gücü veren güzellik

Eski bir kadını eski bir park kanepesinde bırakan sonbahar

Aldatılmış bir yüzü yağmur oluklarında

O yüz ki bir denizin tekrar tekrar bittiği

Gece yarısı kokularında

Yosunlu bir kıyıda ancak

Dilinde çakılların ve derinliğin en son tadı

İşte

Bir vakit daha geçti, şimdi ne yapsak

Ne yapsak, bir vakit geldi ve geçti

Ey bana sevmeme gücü veren güzellik

Sonbahar

Sen mi kaldın bir

Yok birşey yapacak.

(...)
Edip Cansever.

not: şiirin tamamını koymadım, sonbaharla alakalı olan kısmı meramımı anlatıyor diye düşündüm, geri kalanını okumak isterseniz burdan buyrun:

fotoğraf da şuradan. ntvmsnbc foto galeri

sonbaharın ışığı

2010-10-30T23:35:00.000+03:00

sabah erken uyandım, direksiyon dersi için karşıya geçecektim. karaköy’de tramvaydan inerken çok güzel bir ışık vardı, “gün boyunca kalır mı ki bu ışık” diye ikircikli sordum kendime. sonra vapurla karşıya geçerken gazeteye gömüldüm, (portakal-muz karışımı ve yarım simitle) bir ara galata’ya doğru baktım, aynı sıcak, iç ısıtan ışık. Bırak dedim şu saçma gazeteyi de keyfini çıkar, kesin öğlene bulutlanacak hava.” Kursa vardım, biz acemileri tenha diye Kalamış civarında çalıştırıyorlar, parkın yanındaki yol üzerinde tur atan arabanın arka koltuğundan o güzelim ışığın hatlarını keskinleştirdiği yelkenlilere, adalara baktım, en az yirmi kere falan dönmüşüzdür, hiç sıkılmadım. Direksiyon sırası bana gelince hafiften gerildim ama fena geçmedi, geçen haftadan idmanlıydım. Lakin yola, vitese, gaza dikkat edicem derken ışığı unuttum gitti. dersin sonunda hocanın yönlendirmesiyle arabayı eski Salı pazarına kadar getirdim. Arabadan indim, fark ettim ki ışık yok, ne ara olduysa bulutlanmış hava. Biliyordum dedim, güzelliğinden belliydi uzun sürmeyeceği… sonra internette dolanırken şu fotoğrafı gördüm, hah işte aynı ışık... aslında bu tür fotoğrafları paylaşmak için tumbler daha uygun galiba, neyse...

fotoğraf guardian'ın galerisinden

abur cubur muhabiriniz neo tünel’den bildiriyor

2010-10-29T11:11:00.001+03:00

ben bugün berliner çörek yedim. “aman ne büyük mesele” diye küçümsenmesin rica ederim. nicedir sabahları burç lebon’un önünden geçerken gözüm takılıyor ama müthiş irademi devreye sokarak pas geçiyordum. ama bugün yağmur çok üzerime gelince “tamam len” dedim, “yiycem, nedir yani, kaloriyse kalori!”. aldım bi güzel, ofiste taze kahve eşliğinde yidim, çok da güzelmiş. Önce “ay çok yağlı galiba, şekeri de fazla mı ne, bitiremiycem” diye ayak yaptım kendi kendime ama, yok nefisti, yedim bitirdim koca çöreği. Benim gibi denemeyenler varsa, şöyle tarif edeyim, bir kere yağda kızarmış şekerli hamur kıvamında ama kızartma da değil gibi, üzerinde pudra şekeri, içinde de marmelat var, ısırınca böle kenarlardan fışkırıyor. anlatırken yine canım çekti, hey yarebbim! neyse tavsiye ederim, nefis.

tünel'de bir italyan daha

biliyorsunuz meşhur italyan dondurmacısı vardı bi tane tünele giderken, şimdi bir tane daha oldu. hem de roma’nın meşhur giolitti dondurmacısı. efenim bu giolitti roma’da parlamento binası karşısında 1900 yılından beri hizmet veren bir dondurmacıymış, üç kuşaktır aynı aile işletiyormuş, kopenhag, new york, seul’den sonraki şubelerini bizim mahalleye açmışlar (ne iyi etmişler). ünlü roma tatili filminde audrey hepburn ile gregory peck’in dondurma yediği sahne giolitti’de çekilmiş vs. tünel meydanına bakan sosyetik bir dürümcü vardı, kantin diye, o kapandı, yerine de işte bu giolitti açıldı. kışa girerken dondurmacı açmak riskli bir karar denebilir ama yok bayağı iş yapıyor, tartolet, kahve servisi de var, ne zaman geçsem birilerini görüyorum önünde. Servis yapan kadın da italyan sanırım, az türkçe biliyor, kapta ya da külahta alabiliyorsunuz, kapta alırsanız üzerine minik kedi dili kurabiye ve yine minik dondurma külahları saplıyorlar, pek şirin oluyor. ceşit bol, ben muzlu, karamelli, incirli, yoğurtlu, vanilyalı, yoğurtlu ve antep fıstıklı denedim (korkmayın hepsini aynı günde değil :) muzlu, karamelli, Antep fıstıklı süper! yoğurtlu fazla ekşi, vanilyanın aroması zayıf, incir de fazla tatlı. Denemeye devam edicem yine yazarım.

dürüm içinde temel reis!

gerçi epey oldu, eski Malatya pazarının yerine “salad station” diye bi yer açıldı. ben tek başına salata yiyip doydum diyen sıfır beden bi insan değilim lakin buradaki çeşitlilik beni fena ayartıyor. Karamelize soğan, nohut, kavrulmuş pancar, rende yumurta gibi çok cazip malzemeler var yahu! geçen bir arkadaşım sayesinde keşfettim, meğer salataları dürüm de yapıyorlarmış! Kasede salata yemek sıkıcı ve yorucu geliyor, bu fikir hoşuma gitti. ilk denememde temel reis’i seçtim, yeşillik olarak ıspanak, geri kalan malzeme de “Allah ne verdiyse” diyeyim siz anlayın! Yolunuz düşerse bi deneyin derim. Öyle çok ucuz sayılmaz, arada bir gidilecek bir yer.

efenim, malum kış geldi, içerlere kapandık ama lezzet maceralarımız sürecek, bir başka yazıda fıccın ile mano burger’den bahsedeyim. Haydi afiyet olsun!

hayatta kalma kapsülleri

2010-10-26T23:04:00.000+03:00

diyelim ki mutsuzum, türlü sebeplerden, iş yüzünden, hayatta istediğim şeylerin bir türlü olmayışından, pişman olduğum şeyleri hatırlamaktan vs. mutsuzum, düşünüyorum, eve doğru yürüyorum, akşam ne yiyeceğim aklıma geliyor, yemek falan yapamam, o kesin. müsli yiyeyim, yarım yağlı günlük süt, aa evde çilek vardı, içine doğrarım nefis olur! Çileklerin varlığını hatırlamak bir anda beni mutlu ediyor. tuhaf diy mi? sanki bir an önce dünya başına yıkılmış yürüyen ben değilmişim gibi, gri mutsuzluk tabakalarının arasından minik pembe bir kapsül patlıyor ve beni mutlu etmeye yetiyor. yine benzer bir anda, diyelim ki sabah suratsız bir şekilde işe gidiyorum, birden aa perşembe bugün, uykusuz alayım, şurdan da simit ve peynir, ofiste de nutella olucaktı, işe başlamadan güzel bir kahvaltı edeyim diye plan yapmaya başlıyorum, hoop bütün sıkıntılarım hafifliyor. sırf yiyecekle ilgili şeyler değil beni depresif ruh hallerinden çıkaran… karanlık bir ruh hali içinde istiklal’dan yürürken panter kırtasiyedeki kalemlere takılıyor gözüm, sonra renk renk mürekkep şişelerini fark ediyorum, ne zamandır kullanmadığım dolmakalemlerim için alsam ya yeni bir renk diyip içeri dalıyorum, kahverengi, mor renkleri seçiyorum, yaşasın! akşam kalemlerimi temizleyeyim, doldurayım, belki yeni deftere de başlarım, ufak ufak notlar alırım diye düşünürken düşünürken hoop kafaya taktıklarım silikleşmeye başlıyor. zihnimde bir tür üzüntü defetme mekanizması mı var nedir, ne zaman iç dünyamın karanlık, gri bölgelerinde dolaşmaya başlıyorum, pat diye bir şey çıkıyor. Ha “dünya yansa umrumda değil” gibi bir şey kastetmiyorum, bilakis küçük büyük bir sürü şeyi dert ediyorum kendime ama balatalar sıyrılmasın diye herhalde “survival” kapsülleri serpiştirilmiş zihnime, ortalık karardığında hop devreye giriyor. iyi diy mi? :)

rakamların anlattığı

2010-10-25T22:34:00.002+03:00

ince ince yağan yağmur altında anıta doğru ilerliyoruz, şemsiyemi açmak konusunda kararsızım. 1915’te apar topar ölüm yolculuğuna çıkarılan ihtiyarları, kadınları, erkekleri, çocukları düşünüyorum, yakışıksız geliyor şemsiye, çantamdan çıkarmıyorum. anıtı gezmek vicdan sahibi herkes için zor bir deneyim ama türkiye’den gelenler için daha ağır… girişte ermenilerin bir zamanlar yoğun olarak yaşadığı şehirlerin adları, ermeni ailelerin fotoğrafları var. ve de nüfus bilgileri, adana, antep, diyarbakır, malatya… bir zamanlar ordaydılar, şimdi? girişten sonra soykırımın fotoğraflarla, tanıklıklarla acı hikayesi var duvarlarda, yolculuğun (!) sonunda hayatta kalanların üzerlerinden çıkan mektuplar, resimler, bir parça şeker… öksüz ermeni çocukların fotoğrafları.

koridorun sonunda bu sefer o şehirlerden getirilmiş birer avuç toprak çıkıyor karşımıza ve de rakamlar: 1915’ten önce ermeni nüfusu ve 1915’ten sonra kalanların sayısı. o kadar. rakamlar arasındaki uçurum her şeyi anlatıyor.

nar ve kişniş

2010-10-22T23:34:00.000+03:00

erivan maceralarına kaldığımız yerden devam… ermeni arkadaşlarımızla bir şeyler içmek için “old yerevan” diye bir yere girdik, girişte böyle “gözlemeci hala” ambiyanslı, eski radyoların, otantik eşyaların, testilerin vs olduğu bir yerdi, fekat yukarıda, benzerine ancak 80’li yıllardan türk filmlerinde rastlanan ışıl ışıl avizeli, loca gibi koltukları olan pavyondan hallice bir yer karşımıza çıktı. Neyse, çok takılmadık, grup o kadar kalabalık olunca ancak sığarız diye orayı seçtiler sanırım. Kahveler söylendi, Ermenistan’ın meşhur ararat konyağı ve nar şarabından tadıldı, sohbet muhabbet derken gecenin yarısı oldu, zaten saatleri iki saat ileri alınca zaman daha hızlı aktı sanki..

gündüzleri yoğun toplantı programı yüzünden otelden pek çıkamadık. Akşamları iki farklı yerde yemek yedik. Allah için güzel ağırlandık ama Ermenistan yemekleri pek bana göre değildi. Daha çok et ağırlıklıydı ve de böyle hiç işlenmeden, direkt pişirilip sofraya servis edilen kuzu, dana vs. bir yerde de bir tepsi dolusu bıldırcın geldi. Et dışında da pek seçenek yoktu, bizimkine benzer patlıcan salatası, Çerkez tavuğu benzeri bir meze, bol yeşillik, süzme yoğurt ve da lavaş ekmeği vardı. Reyhan, maydanoz, naneye eyvallah ama esas kişniş çok yaygındı. Hem yeşillik tabaklarının hem de salataların, çorbaların içinde bolca kişniş kullanılması üzdü beni. Tamam meraklısı yok değil ama bi yandan da çok kendine özgü bir tadı var, bir türlü sevemediğim… Anlaşılacağı üzere dört gün boyunca sebze ağırlıklı beslendim, iyi de oldu. Ha bir de erivan’da yemek sonrasında tatlı-meyve yeme geleneği yokmuş, halbusi ben yemek yiyememenin acısını tatlıdan çıkarırım diyordum ama direkt kahve ve konyak olayına girilince hevesim kursağımda kaldı.

Tatlı demişken, erivan’ın meyve şekerlemeleri çok meşhur, her türlü meyveyi hatta domatesi şekerde bekletince nefis tatlar ortaya çıkıyor. Şehirdeki meyve pazarında şöyle bir dolanınca neredeyse hepsinden tattık, pazar esnafı az da olsa Türkçe biliyordu, bize bir sürü şey ikram ettiler.

Şehrin en sevdiğim yerlerinden biri vernisage adlı Pazar oldu. Tam olarak eskici pazarı da denemez, eski-yeni envai çeşit şey satılıyordu, Sovyet döneminden paralar, rozetler (batı Almanya yazan bi tane aldım), takılar, eski fotoğraflar vs. pazarın sonuna doğru bizim buralarda rastlamadığımız türden tuhaf şeylerin satıldığını görmek de ilginç oldu. Bildiğiniz tıp gereçleri, diş hekimlerinin kullandığı aletler, laboratuar eşyaları (türlü türlü boyda tüpler, ölçü kapları vs.), bidonlar içinde türlü türlü kimyasallar, şifalı olduklarını tahmin ettiğimiz otlar…

Arkadaşlara ufak tefek ne alabiliriz diye bakınırken nar şeklinde objeler gözüme çarptı. Nar ermeni kültüründe önemli bir sembol. Hemen her yerde karşımıza çıktı.

fotoğrafları flickr’a ekledim. Daha anlatacak şeyler var, erivan’da karşımıza çıkan türkiye’den şehirlerin isimlerini taşıyan mahalleler, soykırım müzesinde hissedilenler bir sonraki yazıya…

erivan fotoğraları için tıklayın

Fobilerden bir demet

2010-10-20T12:31:00.001+03:00

“Bir iyi, bir kötü haberim var” klişesinden yola çıkarak önce Erivan seyahatimin “başıma gelenler” kısmını anlatıp, sonra eğlenceli şeylere geçiş yapayım. Dediğim gibi Erivan-İstanbul uçuşu gecenin bir körü yapılıyor, benim uçuş korkum malum, bir de “ay Erivan uçakları çok acayip, charter seferi bi kere, uçak küçük, millet telefonları felan bir türlü kapatmıyor, biz en son dönerken adamın teki sigara bile yakmıştı, daha uçak inmeden millet ayağa kalkıyor” gibi hiç güven vermeyen hikayeler dinlemek de uçuş korkumun üzerine güzel bi cila oldu. Neyse efendim, biraz rötarla uçağa bindik, yanımda da –kalabalık bir grup gittik- uçmaktan korkan bir arkadaş var. Biz böyle iki endişeli tip yan yana oturduk, başta içimden “ya hiç iyi olmadı bu” diyordum ama tersine çok iyi oldu. Deli deliyi görünce değneğini saklarmış misali uçaktan benden daha çok korkan birini görünce bana bir güven geldi. Kendi endişelerimi bıraktım, kızı rahatlatmaya çalıştım, bir baktım giderek sakinleşiyorum. Tabii o benden epey ilerideymiş korku noktasında, en ufak bir sarsıntıda bayağı kötü oluyordu. Uçak daha pistte ilerlerken sarsılıyordu bu arada, küçük diye mi nedir bilemedim. Aslında uçağın küçük olması benim hoşuma gitti. Daha az korkutucuydu sanki. Biraz sarsıntılı bir yolculukla Erivan’a indik ve saatlerimizi iki saat ileri aldık. Hava aydınlanmadan iniş yaptığımızdan pek bir şey göremedik, sabah yedi gibi otele varıp kendimizi yataklara attık, öğleden sonra başlayacak toplantıya kadar birkaç uyumamız şarttı. İki saat ileri almak, bütün uyku, yemek düzenimizi etkiledi.

Asansör macerası

Ben de bir de asansörde kalma korkusu var, bildiğiniz kapalı yerde kalma fobisi yani. Genelde asansöre binmem, tabii on-on beş katlı yerlerde yapacak bir şey yok, mecbur biniyorum ama özellikle eski binalardaki asansörlere mümkün değil binemem. Erivan’da da bir ziyaret için dokuz katlı bir binaya gittik, ben de tam o sırada telefonla uğraşıyordum, karambolde asansöre binmiş bulundum, sekiz kişilikti, millet doluştu, tam o sırada ben daha fazla kişi binmesin dedim, birileri yine de bindi, kapı kapandı, asansör hareket etmedi ve biz içerde kaldık. Asansörde kapalı kalmaktan daha çok korktuğum bir şey varsa o da bir sürü insanla kapalı kalmaktır. Millet gülüşüyor, “kaldık ehehe” diye, ben bi bağırdım, “bakın bende klostrofobi var, durum ciddi, gülmeyin” diye. Hemen toparlandılar, ay ne yapabiliriz senin için, su ister misin falan diye kalabalık üzerime geliyor, “açılın” dedim, üzerime gelmeyin, savulun! Hemen uzaklaştılar, ben bir köşede, millet bir köşede, telefonla uğraşıyorum dikkatimi dağıtacak bir şeyler olsun diye. Bu arada asansörün içindeki telefon çalışmıyor, telefonlar da çekmiyor, bir de üzerine elektrik gitti mi içerde! Tamam dedim, bitti bu iş! Kapıya vuruyoruz bir an önce açsınlar diye, onlar da vuruyor, işin eğlencesindeler, hey yarabbim! Neyse sonunda kapı açıldı, ne kadar kaldık bilmiyorum bana saatler geçti gibi geldi. Tabiy bi daha da binilmedi o asansöre ve dokuz kat çıkıldı. Merdivenlerin şehri gören güzel bir terasa çıkması laçka olmuş sinirlerime bir nebze iyi geldi.

Pasaport kayıp!

Ve de son bomba, pasaportum nasıl kayboldu? Efenim dönüşte (bu sefer büyük bir uçak ve Atlas Havayolları ile geldik) uçuş korkum epey hafiflemişti, bu kez de gamsız, kafayı yaslayıp uyuyan bir arkadaşla yan yana oturduk, o da iyi oldu, ilk kez uçakta uyudum, o derece sakindim. Uyku sersemi indim uçaktan, arkadaşım giderken meğer pasaportunu uçakta düşürmüş, geri dönüp aramış bulmuşlar vs. Aman dedim bu sefer de düşürme, dikkat et! (peh söyleyene bak!) Neyse pasaport noktasından geçtik, bavulları alıyoruz, milletle vedalaşıyoruz vs. Trençkotumun cebindeydi pasaport, bir ara çıkardım sonra tekrar koydum diye kalmış aklımda. Arabasıyla bizi bırakacak arkadaşla birlikte çıktık, bavullar büyük arabaya sığıcaz mı derken sıkış tepiş bindik, tam çıkıyoruz havaalanından, elimi cebime attım, pasaport yok! Pasaport yok dedim, hadii, arabayı kenara çektik, zar zor yerleştirdiğimiz bavulları indirdik, çantama, bavula her yere baktık yok! Siz gidin ben dönüp arayayım dedim, ama sağolsun bırakmadılar beni. Geri döndük, polislere rica ettim, düşürmüş olmam lazım, girip bakabilir miyim diye, neyse girdim her yere baktım, in cin top oynuyor, saat sabahın beş buçuğu, havaalanını bu kadar tenha görmemiştim hiç. Tam o sırada telefon çaldı, arabada bekleyen arkadaşım arıyor, meğer benim pasaportu biri bulmuş, grup liderimize vermiş, ama hemen arayamamış kız, çünkü uçuş korkusu için ilaç almış, yarı uykulu sersem gibi arabaya binmiş ve pasaport tamamen aklından çıkmış! Neyse bulunmuş olmasına o kadar sevindim ki geç haber almaya hiç takılmadım. Sabah altı gibi eve vardım, badem her zamanki gibi söylendi, nerdesin yine diye, mamasını verip, kendimi yatağa attım, o da hemen ayakucumda kıvrıldı, oh evde olmak çok güzel derken sızıp kalmışım…

“Ankara’nın güzel olanı: Erivan”

Şimdi bütün vukuatları aktardığıma göre işin eğlenceli kısmına geçelim. Erivan güzel bir şehir, ben sevdim. Zaten bir Budapeşte olsun, bir Bükreş olsun, böyle eski, köhne fakat kişilikli yapılarla dolu şehirlerin hastasıyım biliyorsunuz. Erivan da tam öyleydi, Sovyetik bloklar, taş işçiliğinin çok zarif kullanıldığı eski apartmanlar, geniş yollar, parklar ve her yerde karşımıza çıkan heykeller… Bir arkadaşım, “Ankara’nın güzel olanı gibi” diye tanımladı, ehehe! İlk gün akşam yemeğinden sonra dışarı çıkabildik, otel biraz şehrin dışında olduğundan öyle zırt pırt bi çıkıp tur atayım, şehri tanıyayım gibi bir imkanımız olmadı. Taksilere doluşup şehir merkezine indik. Taksiler de Lada ya da Volga marka eski otomobiller ve de çok ucuz (otelden şehre gitmek 600 Dram, yani iki buçuk üç dolar gibi bi şey, bu para konusunu da ayrıca yazmam lazım, yine kafam basmadı bi türlü bir Dram kaç dolar, peki ya dolar kaç liraydı diye dolandım durdum!) Resbuplic Square’de buluştuk, ışıklandırılmış müze binaları, fıskiyeli havuzlarla güzel bir yerdi. Yaz akşamları klasik müzik konserleri oluyormuş, fıskiyeler de müzikle hareket ediyormuş, pek hoş bir seyirlikmiş, bir kez de yazın gelelim inşallah dilekleriyle oturacak bir kafe aradık, bu arada yağmur başladı. Grupla gezmek kadar zor bir şey yok, herkes ayrı bir şey istiyor, bir türlü bi yer begenemedik. Rehberlik tecrübesi olan bir arkadaş, “grup, yavaş ve kararsız hareket eden dev bir hayvandır” diyerek bizi güldürdü, sonunda Ermeni arkadaşların tavsiyesiyle “old yerevan” diye bi yere girdik. Ama pek de iyi etmemişiz…

To be continued…

*barev!

2010-10-18T15:36:00.000+03:00

caanım memleketimize sabahın kör vakti döndüm. erivan-istanbul uçuşları gece çok geç saatlerde yapılıyor, bir tür "radar altı" uçuş gibi, ermenistan-türkiye sınırı kapalı biliyorsunuz, sanırım o kapalılık halinin bir yansıması bu. gece üçte, pırpırdan hallice minik bir uçağa doluşup gidiyorsunuz, casablanca ortamları yaşanıyor. trençkot siyahtı ama olsun :)

anlatacak çok şey var, başıma türlü türlü işler geldi, tek bir cümle ile özetleyeyim, ermenistan bütün korkularımla yüzleştiğim bir seyahat oldu: uçuş, asansörde kalabalıkken mahsur kalma, pasaport kaybetme... ilk fırsatta yazacağım, yukarda saydıklarım bir tarafa, güzel ve beni etkileyen, derin izler bırakan bir seyahatti.

*Ermenice “merhaba”

kırmızı çizmeli kedi

2010-10-13T13:22:00.002+03:00

sabah erken kalkardım, hava yağmurluysa acayip sevinirdim! sebep? kırmızı lastik çizmelerimi giyebileceğim, yihhu! orta bire gidiyorum, kırmızı çizmeler yeni alınmış, sümerbank'tan kapüşonlu sarı yağmurluğum da var. yağmura karşı donanımım tam. bir de okula bisikletle gidiyordum o sıralar, yeni ortaokul binası kasabanın biraz dışındaydı ve henüz servis yoktu. lojmandan birkaç çocuk bisikletle gidiyorduk, trafik falan da olmuyordu, minicik kasaba zaten. okula bisikletle gidenler arasında tek kız bendim, diğerleri üst sınıflardan birtakım haylaz oğlanlar, hızlı giderler, yarışırlar, ben onlara bulaşmadan usul usul giderdim.

birkaç yıldır lastik çizmeler moda ya, bu sezon da görmeye başladım, nedense mesafeli bakıyordum, kaba mı görünüyorlardı ne, hem ayaklarım da üşümez miydi lastiklerin içinde? yok üşümüyormuş, kalın çorap giyersen çok da rahat oluyormuş, giyen arkadaşlar öyle diyor. çocukken giydiğimde üşüyor muydu ayaklarım hatırlamıyorum, kırmızı bisikletim ve sarı yağmurluğumu tamamlıyordu işte.

ingilizlerin lastik çizmeye "wellington" dediğini (kısaca "wellies") oralarda yaşayan bir arkadaş sayesinde öğrenmiştim, hani şu koyu yeşil olanlar, kenarlarında tokaları var. bizim kağıt mendile "selpak" deyişimiz gibi çizme de onlar için "wellies". "wellies'imi ayağıma geçireyim de sainsbury'e gidip biraz yaffa cakes alayım" işte size tipik bir ingiliz cümlesi :) bi ara da yaffa cakes'i yazayım, hastasıyım ama buralarda bulunmuyor ühü!

neyse, bu çizmeler dük wellington'un hem savaşta giyeyim hem de akşamları davetlere giderken şık pantolonların altına diye ayakkabıcısına verdiği siparişle ortaya çıkmış. 19. yüzyıldan söz ediyoruz, tabii ilk versiyonları deridenmiş, dük çizmeden memnun kalmış, zarif ingiliz beyleri de beğenince çizmeleri kısa sürede moda olmuş. lastiğin bulunuşundan sonra da hızla yaygınlaşmış, özellikle birinci ve ikinci dünya savaşlarında yağmur çamur cephelerde zor koşullarda savaşan askerler için milyonlarca üretilmiş. ikinci dünya savaşından sonra yalnız erkekler değil kadınlar ve çocuklar arasında da popüler hale gelmiş.

benim kırmızı çizmeden nerelere geldik, uzatmayayım lastik çizme alma niyetim var bu kış, orijinal wellies için anasının nikahı rakamlar gördüm internette, oysa memleketinde 20 - 55 pound arası yahu! artık yerli bi şeylere bakıcaz. bi de şunu okudum erkekler bu lastik çizmelere sinir oluyor (bi de ugg'lar var, bana çok saçma görünüyorlar ama onun da hem seveni hem nefret edeni mevcut), kaba buluyorlarmış, allah için öyle zarif bir halleri yok tabiy ama rahat ve kullanışlılar nabalım...

not: şöyle bi baktım da, moda biloğu olma yolunda hızla ilerliyorum ehehe. bavullar, çizmeler! ayrılmayın yeni sezon renklerini vericem: ekru, deve tüyü, limon sarısı, elektrik mavisi! ha bi de bu sezonda yeni siyah gri diyolar :)

neolitik hanım'ın bavulla imtihanı

2010-10-11T13:03:00.001+03:00

yine yol göründü bana. hafta ortası erivan'a gidiyorum. seyahat, yeni yerler görmek, değişik yemekler denemek süper ama şu bavul hazırlamak yok mu, gerçekten çok sıkılıyorum. şimdiden hava durumuna baktım, çok soğuk değil ama tam mevsim geçişi ne alacağıma karar veremiyorum. çizme giymek istemiyorum, havaalanı güvenlik geçişinde mutlaka çıkarttırıyorlar, onla uğraşmak bir dert. e spor bi şey giysem, ya çok yağmur yağarsa ıslanırsa ayaklarım? en iyisi çizmeyi bavula koymak -muhtemelen de hiç giymeden geri gelecek o çizmeler- toplantı vs olacağından ona göre bi şeyler almak lazım, peki ya palto mu yoksa içine kalın bir şey giyerek trençkot mu? kalın kazak mı hırka mı? yoksa ikisi birden mi? saç düzleştirici aleti almalı mı yoksa bırakayım dağınık mı kalsın? şampuan vs almak konusunda da hep kararsızım, bir-iki kere uyduruk otel şampuanıyla yıka gitsin diyorum, ama sonra aynada saçları medusa'dan hallice görünce pişman oluyorum :( çekçekli bavul mu alsam, irice bir sırt çantası mı? beş günlüğüne gidiyorum, sırt çantası yetmez herhalde? elimdeki kitap biterse, diye yedek bir şey almak lazım, laptop, fotoğraf makinesi, şarjlar, orada bizi ağırlayacaklara lokum ve minik hediyeler vs. e bavulu tıka basa doldurmamak da lazım, ordan alınacak ıvır zıvırlar illa ki olacak.

geçen gün kabalcı'da gördüm, bavul hazırlama sanatı diye kitap çıkarmışlar, demek ki yalnız değilim :) bir de seyahat sitelerinden birinde bir liste vardı, ilk maddesinde şöyle diyor:

Liste yapın: Bavul yapmaya, önce yanınıza alacaklarınızın bir listesini yaparak başlayın. Sonra bunların yarısını eleyin. Zor olacak ama başarmak zorundasınız.

evet evet yapmam gereken şey bu, listenin yarısını almak!

proceler

2010-10-05T17:00:00.000+03:00

biliyosunuz procesi olmayanı dövüyorlar artık. ya da bizim camiada öyle (hastasıyım bu lafın). belgesel procesi olsun, roman procesi olsun hep iddialı birtakım başlıklar çalınıyor kulağıma. halbusi ben neolitik hanım olarak böyle kendi halinde, çıtıpıtı, minnak (bu ne demekse?), martha stewart tadında işler peşindeyim. şu nefis yarı güneşli-yarı bulutlu ekim günlerinin verdiği ilhamla önümüzdeki haftalarda yapmayı planladıklarımı sizlerle paylaşmak isterim, belki sizi de bi şeylere başlamaya kışkırtır.

kanaviçe olayı: havalar giderek soğuyacak ve evde geçirdiğimiz zamanlar artacak, işte o zamanlar için şahane bir fikir: kanaviçeyle en üstteki resimdeki gibi hayvan figürleri işlemek. çocuklu arkadaşa güzel bir hediye olabilir ya da zebze-meyve versiyonları yapılarak mutfak duvarlarına sıcak bir hava katılabilir.

tığ işi battaniye örmek: bu sene kararlıyım, hani şöyle renk renk karelerden şal, battaniye yastık falan yapılıyor ya (ingilizcesi "granny squares"miş, ninemin kareleri :) o motifi yapmayı öğreneceğim ve işe yastıkla başlayıp battaniyeye kadar büyütmeye kararlıyım. bakalım.

kurabiye işi: iş diye yazınca kurabiye ticaretine başlıyorum gibi algılanmasın, artık daha sık kurabiye, kek vs yapıp ara öğünlerde atıştırdığım diyet bisküvilere bi son vereyim, yiyeceksem kendi yaptığım az şekerli (hatta şekersiz, bol meyve kurusu desteğiyle) kurabiyelerden yiyeyim diyorum. tatlandırıcılı ürünlerle ilgili bir sürü olumsuz şey duyuyorum, en son okuduğum haberde karaciğeri yorduğu yazıyordu! iki haftada bir yapıp teneke kutuya atsam, idare eder beni.

evde yemek bilhassa çorba yapmak, daha çok çorba çeşidi öğrenmek: dışardan yemek yemekten pek hoşlanmıyorum. vakitsizlikten, üşengeçlikten bu ara çok sık dışardan yemek söyler olduk, ona da bir son demenin zamanı geldi. yalnız döndür döndür hep aynı çorbaları pişiriyorum, ha nefis oluyor o ayrı ;) kırmızı mercimek, bol domates rendeli tel şehriye, erişteli yeşil mercimek. biraz çeşide girmek lazım, kereviz sapları var mesela, onlarla bi deneme yapayım diyorum.

not: aslında "sinir olduklarım" diye bi liste yapıcaktım, ama evde bir gün izin yapıp kendimi kurabiyeye, yemek yapmaya, kanaviçeye verince bu domestik yazı çıktı, nasıl oldu ben de anlamadım :)

simenon, sonbahar, sable

2010-10-01T01:28:00.000+03:00

simenon'unkiler öyle "bir okudum, hayatım değişti" iddiasında kitaplardan değil. ha onların da yeri ayrı ama sıradan hatta günümüz acımasızlığıyla "loser" diyebileceğimiz karakterler üzerine kurulan cinayet, ortadan kaybolma vs hikayelerine gündelik hayatın ayrıntılarını kıymeti taşlar gibi serpiştirir simenon. komiser maigret cinayeti çözerken illa ki bir mahalle barına/kafesine uğrayıp bira içer, kitaplarda karakterlerin yedikleri içtikleri konu edilir, oteller, kafeler, barlara dair detaylar sayesinde film kareleri gibi canlanır olup bitenler okurun zihninde.

şanslıyız ki simenon'un bir sürü kitabı türkçe'ye çevrilmiş. geçen hafta "cardinaud'nun bir haftası"nı okudum. son zamanlarda yok haliç'teki simonlardı, yok blog edebiyatıydı kendimi popüler kitaplara kaptırmış idim, simenon'la sıkı bir dönüş yapmış oldum, canım edebiyat :)

karısının evi terk etmesiyle hayatı alt üst olan bir sigortacının bir haftalık hikayesini anlatıyor bu kez simenon. her zamanki gibi bir pazar günü kiliseden eve dönen kahramanımız, kapı-pencereyi açık, eti fırında yanmak üzereyken buluyor, karısı bebeği komşuya bırakıp evi terk etmiş. küçük bir fransız sahil kasabasında yaşanan olay cardinaud'un dünyasını ve de dünyaya bakışını değiştiriyor. bi yandan arkadaşlarının, ailesinin, kasabalıların tepkilerini göğüslemeye çalışan sigortacı bi yandan da karısının gidişinin arkasındaki gizemi çözmeye çalışıyor. e simenon dedik, tabiy ki aynı zamanda bir suç hikayesi bu.

aşağıda tadımlık cümleler var, sonbahar da geldi, kitapçılara yolu daha sık düşüyor insanın, simenon da aklınızın bir köşesinde olsun. son bir cümle ki neolitik bir mevzuyu da yemeğe içmeye bağlamasa şaşarız diy mi? hikaye kısaca "Sables" (Les Sables-d'Olonne) denilen sahil kasabasında geçiyor, "sable" kurabiyeler vardır, hani böyle tereyağlı, ağızda dağılan, meğer "sable" kum demekmiş, kurabiye de adını ordan alıyormuş. olsa da yesek :)

***

Bu nasıl olurdu? Aç değildi, doğru. Bir an önce eve gidip Marthe dönmüş diye bakmak istiyordu, hem gitmekte acele ediyor hem korkuyordu, ne var ki, belki de bu korku yüzünden dirseklerini kahverengi muşambaya dayayıp, tıpkı çocukken olduğu gibi annesinin tek tek açtığı ve bıçakların bıraktığı izlerle dolu kalın çini tabağa dizdiği, yeni doğmuş şeyler gibi pembe ve mor midyeleri yuttu.
...
Saint Nicholas kilisesinin çan kulesinin sivri külahı kartpostallardaki gibi uçuk mavi bir göğe yükseliyor, alçak damlı evlerin beyaz cepheleri şeker pembesine dönüyorlardı. Mavi iş tulumlu balıkçılar, sanki bir sahneye koyucu tarafından yerleri ayarlanmış gibi, gruplar halinde, akşamın berrak atmosferinde şurada burada ayakta dikilmiş duruyorlardı.
...
Cardinaud evine dönmekteydi. Şehir hayatı derisine yapışmıştı. Ne kadar düşünceli olursa olsun insanları görüyor, onları selamlıyor, bildik sesleri işitiyor, mavi yelkenli teknelerin dönüşünü farkında olmadan seyrediyor, artık tanıdığı bir kızın yapış yapış, pis masaları sildiği o iğrenç yeşil cepheye uzaktan bir göz atıyordu. ...

Bir saat bekleyecekti. Hayatın fazla coşkulu, taşkın bir şekilde önüne serildiği bu kahvede yemeyi göze alamadı. Bir ısı ve ışık tabakasını, insanın gözünü karartıp girmeye cesaret edemeyeceği yakıcı bir gölü andıran geniş Napoléon meydanının etrafında dolaştı. Bir sandviç aldı. Elinde saklayarak, belli etmeden ufak ufak ısırdı.
Caurdinaud'nun Bir Haftası / Georges Simenon

ders: motor konu: meme yapan bujiler

2010-09-27T15:06:00.002+03:00

yıllarca direndim şu araba kullanma işini öğrenmemek için. ne bileyim, bi hevesim olmadı, lisedeki en yakın arkadaşım 18 yaşını doldurur doldurmaz kendini sürücü kursuna zor atmıştı, hatta direksiyon sınavına da birlikte gitmiştik (her yere birlikte gidiyorduk aslında, tipik iyi anlaşan ergenlerin yapışık kardeşliği işte :) istanbul'a yerleşince trafik gözümü korkuttu bi kere, yok dedim aman, hiç kalkışmayayım ben bu işe. fırtına bey'in ehliyeti vardı işte, eh yakın arkadaşların da var, gece bi yerlerden eve geç dönülünce bırakıyorlar sağolsunlar. sonra iki önceki yaz kalabalık olarak tatile çıktık, iki araba gidiliyordu, yol da uzun, iki şoförümüz var dönüşümlü kullanıyorlar ama ilk kez o zaman keşke ben de kullabilseydim dedim, daha az yorucu bir yolculuk olurdu. karar verdim, otomobilim olur olmaz, ama insanın ehliyeti olmalı hayatta.

neyse uzatmayayım, kurs haftasonu başladı, trafik, ilkyardım bi şey değil de motor acayip göründü gözüme. kardeşim, sanayi mahallesinde tükkan açıp, rot balans ayarı, eksoz işine girmiycez ki, nedir bu kadar detay diye hafiften endişelendim kitabı görünce. ehliyeti olan arkadaşlara sordum, amaan korktuğun şeye bak, ezberliycen giricen işte diye rahatlattılar ama yok anlamadığı şeyi ezberlemeyi reddediyor benim bünye, lisede de aruz veznini "yok, öğrenmiycem ben bunu" diye kestirip atmıştım.

motor dersinden önce ilk yardımı anlatmam lazım, çok enteresan bir adam çıktı kendisi. dersin ilk 40 dakikasında şu minvalde geyikle geçirdi: almanya'da otoyollar şahane, istanbul'da insanlar gidererek yalnızlaşıyor, ben psikoloğum, bu derste yalnız ilk yardım sorusu değil her türlü özel sorununuzu sorabilirsiniz, insanların ruh sağlıkları bozuk, sabahları arabalarda sadece sürücüler oluyor, hep boş gidiyor arabalar yazık, almanya'da insanlar arabalarını sadece haftasonu kullanıyor, almanya çok güzel, size sınavda çıkacak soruları yazdırmayı düşünüyorum (kesin değil yani, düşünüyor daha!), bayanlar daha kolay depresyona giriyor..." bu noktada dönüp sınıftaki tek "bayan" olarak bana sormasın mı (bayan lafına acayip kılım, ha bi de başka bir kadından "hatun" diye bahseden kadınları anlamıyorum, neyse toplumsal cinsiyet meselesi başka bir yazıya artık): "öyle diyil mi, bayanlar daha kolay depresyona giriyor?" ben ters ters "efendim?" dedim, 40 dakka olmuş derse başlayamamışız, asabileşmişim tabiy hafiften. "dersi dinlemiyor musunuz?" demez mi? "yok" dedim "dinliyorum da, sorunuzun ilk yardım dersiyle olan ilgisini anlamadım." afallatıcı oldu ama nabayim, "ee ben böyle derse girizgah olsun diye sohbet ediyorum, herkes hoşlanmayabilir" dedi. daha da uzatmadım, ama etkili oldu cevabım ki, ders başladı.

öğleden sonra da karadenizli tiplerin olduğu tv dizilerinden fırlamış gibi görünen bir başka hocamız oldu. allah için iyi anlatıyordu, bir de ara ara anlattığı fıkralara kimse gülmüyor diye bozulmasaydı!

motor dersi beklediğimden iyi geçti, bi kere görsel olarak destekliyordu hoca anlattıklarını, önümüzde ortadan ikiye kesilmiş bir motor olunca, bujidir, krank milidir, karbüratördür hepsini bi güzel öğrendim. yılların geyiği "buji meme yapmış" olayının da gizemi çözüldü iki dakkada :) bujinin tırnak tabir ettiğimiz iki ucu arasını, kurum vs birikip doldurunca buji ateşleme yapamaz hale geliyormuş, ona deniyormuş.

neolitik
the şoför nebahat

edebiyat soslu tarifler

2010-09-22T00:23:00.000+03:00

doğrusu fikir şahane, neden ben düşünmedim diye hayıflanacak kadar...kendi üsluplarıyla ünlü yazarlardan yemek tarifleri. aşağıya üç yazarın tarifinden bölümler aldım, bakalım tahmin edebilecek misiniz? bilenlere designed by neolitik hanım :) kitap ayraçları yolliycam. google'dan kopya çekmeden tahmin etmeye çalışın tamam mı? bir de kitabı okuduğumdan beri bizim yazarlar yemek tarif etse nasıl olurdu diye düşünüyorum, bakalım...

***

tarif 1:

"Maydonoz olabilir," dedi. Bu bitki evde sık sık kullanılıyordu ve yumurtalarına pek yakışacak olması Bayan B..'nin onun için ancak iyi şeyler düşünmesi anlamına geliyordu: "Güzel, rahat ve gösterişsiz." Lady Cumberland'in tepkisi çok netti: "Yaprakları fazla kıvırcı ve balıkçılarda,, demetler halinde sık sık görülüyor çok talihsiz bir bağlantı olurdu."

Bayan B... Lady Cumberland'in daha bilgili düşüncelerine karşı çıkmaya alışkın değildi ve şimdi de maydonozun değeri hakkındaki tüm düşünceleri alaşağı edilince, bakışlarını daha ender görülen adaylara dikti. Tarhun da bunlardan biriydi. Tarhunun kullanımı güç ve memnun edilmesi zor bir ot olduğunu düşünmüştü daima. "Orada yetişmez, burada yetişmez, ama kendini öyle büyük görür ki, her kış bilmem nerelere kaybolur. Nefret ediyorum şu bitkiden."

"Fransız tahunu şifalı otlar arasında bir aristokrattır ve sizin yumurtalarınıza fazla olduğunu düşünsem de, iyi bir aday olacağını inkar edemem," dedi Lady Cumberland. Bayan B... bu sözleri büyük bir nezakatle dinledi ve yumurtalarının küçümsenmesine hiç ses çıkarmadı. Ancak Lady Cumberland gibi yüksek bir şahsiyetten gelen tavsiye göz ardı edilemezdi, böylece Bayan B...'nin soylu tarhuna karşı nefreti hemen unutuluverdi. Yumurtalarının soylu tarhun otla pişirilme olasılığı Bayan B...'yi öyle heyecanlandırdı ki, eğer öğle yemeği vaadi olmasa, Lady Cumberland kalkıp gidecekti.

***

tarif 2

Herhangi bir kafenin rağbet görmesi ve rahatlık derecesi genelde birbirleriyle ters orantılı olsa da, soğuk bir mart gününde kendimi Boulevard Beumarchais'de bir kafede buldum. ... Kahverengi kanapeler, sarı ahşap ve kırmızı duvarlar sanki mallarını gönderdiği yer hakkında hiçbir bilgisi olmayan bir dünyadan, tek bir ambalaj içinde gelmiş gibiydi ve sonuçta son derece iyi araştırılmış, varlığını adeta haykıran bir sıradanlık çıkmıştı ortaya. Kaba beyaz kupa içinde sunulan, üstü iyice köpürtülmüş ve fazlaca çikolata ekilmiş cappucino'ya bakarken, gözlerimin karşı koyulmaz birine ya da bir şeye takıldığından değil de vücudum istedi mi durup dinlenmem gereken bir yaşa geldiğime hayıflandım. Yine de içeceğimi yudumlarken birdenbire bir anı belirdi; cappucino'mun üstüne serpiştirilmiş çikolata tozu, ilk kez bir akşam, kızıyla birlikte mahallesine geri dönen eski Roma elçisinin gelişi onuruna, babamın Combray'deki bahçede verdiği davette tattığımı tiramisunun üstündeki kakao oluverdi.

Büyük konakları ve tıpkı masal ormanlarının son yaratıkları gibi azalan sakinleriyle bu uzak geçmişten, çok daha zayıf ama çok daha canlı, önemsiz ama kalıcı bir şey uzandı; koku ve lezzet anıları büyük bir sadakatle yok olmaya direniyor, o akşamın ve tiramisunun anılarının yaşadığı sarayı bir an için yeniden inşa ediyordu.

***

tarif 3

K. farkına vardı ki, eğer bir adam sürekli tetikte değilse bu tür şeyler olabilirdi. Buzdolabına bakıyordu ve birkaç mantar dışında bomboş olduğunu gördü. Mantarları dilimlemeye başladı. Konukları sofrada oturmuş bekliyorlardı, ama onlara ikram edebileceği pek az şey vardı. Onları kendi mi davet etmişti, yoksa davet edilmeden mi gelmişlerdi, belli değildi. Eğer ilkiyse, o akşam için bir aşçı tutup sofrada belli bir ölçüde ağırlığını koymadığı için kendi kendine kızıyordu; çünkü konukları ona sanki beceriksizliğiyle akşam yemeklerini geciktiren bir astları olarak bakmaya başlamışlardı. Ancak ikincisiyse, böyle bir zamanda davetsiz gelip de yemek yemeyi bekleyemezlerdi. Kaynayan çaydanlığın sesi dikkatini yine yemeğe yönlendirmesini sağladı, bir yandan da bir kavanoz dolusu miso ile bir tablet yumuşak tofu'yu gördü. Belki de ev sahibesi bırakmıştı onları.

"dünya evi"

2010-09-20T13:39:00.000+03:00

ay kaç gündür mezarlık yazısı kalakaldı sayfada, bi üşengeçlik, bi yandan da bi tempo sormayın gitsin. çok sevdiğim arkadaşım d'nin düğünü var bu akşam, cuma da çılgın ve eklektik bir bekarlığa veda/kına gecesi karışımı bir parti tecrübemiz oldu. kına gülü diye bi şey varmış onu öğrendik, biz kızlara fuşya, gelin kızımıza beyaz minik duvaklar yaptırdık, ehem bıyıklı bir şişme arkadaş(!) bile vardı :) aranızda kına gecesi organizasyonu konusunda tavsiyeye ihtiyaç duyan olursa konuya son derece hakimim, seve seve danışmanlık yaparım :)

d. yakınlarda blogumu keşfetmiş idi, bu aralar yoğunluktan girip bakabildiğini sanmıyorum ama ona buradan da mutluluklar dilemek isterim. çok güzel bir çiftler, güzellikleri, mutlulukları daim olsun inşallah.

asri

2010-09-13T15:23:00.004+03:00

mezarlıkları seviyorum. eskiden beri. bizimkiler "kabristan" der. her bayram olmasa da bazı bayramlarda anneanne ve babaanneyi ziyarete gideriz, asri mezarlık'talar. 90'lı yıllarda açıldı, eski bir mezarlıktan nakiller yapıldı önce, sonra o mezarlığı park yaptılar, ağaçlar, bir kameriye, çok derli toplu bi yer ama hep tenha. eskiden mezarlık olduğu bilindiğinden midir bilmem ama pek gideni yok. bir sonraki eskişehir ziyaretimde kitabımı alıp giderim belki.

neyse, mezarlık diyordum, bayramın üçüncü günü gittik. babam bu sefer doğru hatırladı, önce anneanneminkini bulduk, üzerindeki otları temizledik, kardeşim yakındaki çeşmeden su doldurup getirdi, eylül güneşiyle ısınan topraktan çıkan koku yeni yeni boy atan servilerin tozlu kokusuna karıştı. 33 doğumluymuş anneannem, unutmuşum. masmavi hatta biraz çiğ bir gökyüzü, rüzgar, hüzünlü bir tonda okunan Kuran (bütün mezarlıktan duyuluyor, iyi düşünülmüş)...

anneannem geldiğimizden haberdar oluyor mudur? bi işaret arıyorum etrafa bakıp, bi kuş havalansa, bi kelebek geçse? mezarlık ada ada bölümlenmiş, ufka bakınca tepeler boyunca uçsuz bucaksız görünüyor. babaanneminki de biraz aşağıdaki ada'da. onun toprağına da biraz su, dua, eski bayramlardan hatıra geliveren bir kaç anı. babamın birlikte balığa gittiği, geçenlerde ölen arkadaşını soruyorum, o da bu mezarlıkta mı? evet, ama ilerdeki tepelerdeymiş. asri mezarlık, balığa giderken kullandıkları yolun kenarında. mezarlığın yanından geçerken "kumandan şu tepelerden bi yer kapsak, hiç olmazsa balığa gidenleri görürdük" diyip gülermiş. kısmet olmuş işte, yola bakıyormuş yattığı yer.

geri dönüş yolunda mezar taşlarını okuyorum. ne zaman doğmuş? uzun bir ömrü olmuş mu? kimisinde dörtlükler var, geride kalanların özlemleri, kederleri. kimisinde de dua talebi, "bugün bana yarın sana"... çocukların olduğu ada'dan geçmek kalp sıkıştırıcı, ancak bir kelebeğin ömrü eder mezar taşındaki tarihler arasındaki zaman.

bizimkilere "hemen gitmesek, şu banklarda biraz daha otursak" demek geçiyor içimden. güneş yakıyor, rüzgar ürpertiyor, ne güzel, sessizlik.

yine şehir

2010-09-07T02:48:00.001+03:00

bir seyahat yazısı yazmak iyi olurdu, ama şimdilik sadece fotoğrafları yükledim. birkaç güne yazı da gelir belki.

Datça Eylül 2010

yine mi datça?

2010-08-30T11:46:00.000+03:00

efenim asabi kaptanlı tekne gezisi kesmedi, yolumuzu yine datça'ya düşürmenin bi yolunu bulduk çok şükür. bir hafta sonra görüşmek üzere.

itinayla haz ertelenir: çorlulu ali paşa medresesi

2010-08-27T11:41:00.002+03:00

o caanım sultanahmet köftecisinde güç bela yer bulup iftarı yapmışsın. leziz köfte, nefis piyaz (harbi, soğanlı felan), irmik helvası derken sıra nihayet çay faslına gelmiş ama yok, çay burda diyil, çorlulu ali paşa medresesinde içilecek. hem sırf çay mı? kahve, gazoz, elmalı çay, adaçayı, bilumum formatta sıvı tüketmek gibi bir hayalin var. kalabalık bir grup olarak çorlulu'ya doğru yürüyorsunuz, klasik ramazan kalabalığı, iftar sonrası hayat yavaşlamış sanki, kimsenin acelesi yok, etrafa, incik boncuklara bakarak çorlulu'ya varılıyor.

yıllardır gelmemişsin, birkaç turist grubu ile üç-beş masada yerli ahalinin oturduğu mekan bambaşka bir hale bürünmüş. ahşap ilave bölümler, tepede kocaman ısıtıcılar, bi de florasan lamba. hay allah, neyse çok takılmıyorsun, avlu kalabalık ama yedi kişilik bi yer hemen bulunuyor. duvarlarda "nargilelerin marpucunun gümüşten" olduğu zamanlardan karakterlerin siyah beyaz fotoğrafları. çok yakışıyor o avluya, hepsine uzun uzun bakıyorsun. tabii bu arada hemen sipariş veriliyor, "büyük bardakta çay, açık". gruptaki herkes kahve, birkaç kişi de nargile söylüyor. sana da kahve telkininde bulunuyorlar, "çok güzel bak, kahve içsene" diye. "onun da sırası gelecek, hele şu büyük çayla bi başlayalım."

nargile hemen, kahveler de biraz sonra geliyor. muazzam bir köpük, fincanın yarısına kadar neredeyse. nasıl yapıyorlar diye kafa yoruyorsun ama yok söylemiyorlarmış. çay hala ortada yok. etrafta tepside küçük çaylarla dolu tepsi dolanıyor ama kesmez o seni, büyük olucak, açık olacak. bekle bekle gelmiyor, birkaç kere yakaladığın garsona söylüyorsun ama "tamam abla" deyip ocağa doğru seyirten garsonlar avlunun ortasında hafıza kaybına uğruyor sanki. normal diyorsun iftar sonrası, insan biraz sersemliyor.

baktın olacak gibi değil, ortada dolaşan tepsiden bir çay almaya razı oluyorsun. ohh, sonunda vuslat! sonra kahve içiyorsun, gerçekten nefismiş! kahve sonrası tepsi dolaştıran garson "ada çayı ister misiniz" diyor, yok elma içicem diye geri çeviriyorsun (ahh!). nargile dumanındaki çeşit çeşit aromayla tatlılaşan bir hava var avluda, arada bir esinti de yokluyor. elma çayı geliyor bi vakit sonra, zaten herşeyin hemen gelmemesine alıştın -tanpınar mı demişti, "Doğu, oturup beklemenin yeridir diye"-.

bir arkadaşının nargile içmekle ilgili söyledikleri aklına geliyor: nargile içerken insanın şöyle bi gevşeyip etrafındakilere boş boş bakması ne acayip diy mi diye? gerçekten de etraf ağızlarında nargile, bizim göremediğimiz bir dünyaya dalıp gitmiş insanlarla dolu. elma çayı da bitti, sıra geldi ada çayına. başka masalara giderken gördün, pek güzel kokuyordu. garsonlardan birine söylüyorsun, yine "tamam abla" cevabı ve ortadan kayboluş, bekliyorsun, o sırada masadan başka biri "daha oturuyorsak ben bi kahve daha içiyim" diyor, içsin tabii, orta kahveyi söylediğin garsona "bizim bi de adaçayı vardı" diye hatırlatıyorsun, "hemen" diyor.

bir on dakka sonra sadece kahve geliyor. masadan birinin de nargilesine köz lazım, o da köz dağıtan garsonu kolluyor ama hep teğet geçiyor bizim tarafı. sen ada çayı, o köz, sürekli birilerine söylüyorsunuz ama nafile. kahve bitiyor, nargileler de öyle. kalkıyor mu millet, ama daha ada çayı içecektin? umutsuzca köz isteyen arkadaşa "anladım ben, burda hazların ertelenmesi usulü servis yapılıyor, ada çayını deli gibi ister kıvama getiriyor ve seni ondan mahrum bırakıyorlar. keza köz de öyle" diyorsun, gülüşülüyor. sonunda vazgeçiyorsun, "kalkabiliriz artık" demeye kalmadan garson ada çayını "buyur abla" diye sehpaya bırakıyor :) hayata, ondan isteklerine, beklentilerine ve zamanlamaya dair bir hikaye değildir nedir bu diye düşünerek mis kokulu çayını yudumluyorsun.

fotoğraf: http://www.treklens.com/members/inanuc1/photos/

neolitik kanaviçe hizmetleri gururla sunar :)

2010-08-25T01:10:00.000+03:00

efenim iki önceki post'ta fark ettiyseniz passive apathetic hanımefendiyle bir kanaviçe muhabbetine girdik, meğer kendisi de ilgilenirmiş bu sanatla. e ben de arasıra işliyorum, özellikle kışın atkı, ipod kılıfı örme dışındaki marifetlerimden (!) biridir kanaviçe (ivit, yapıyorum bunu, domestik felan ama eğlenceli valla). saolsun passive üşenmedi charlie brown kanaviçesinin fotoğrafını gönderdi, ben de bi heves benimkileri çektim. gece ışık yetersiz oldu sanırım ama nabalım artık. devamı için flickr'ı tıklayabilirsiniz.

neolitik

the derya baykal :)

(gerçi sırf kanaviçeyle derya baykal olunur mu emin diyilim, etaminden bir bikini, bir çaydanlık örtüsü yapsam iyiydi)

münire hanım'dan selam

2010-08-23T16:39:00.000+03:00

sabah ofise giden yokuşu iniyordum. baktım karşıdan yaşlı bir kadın geliyor, uzağı pek göremiyorum malum, gözlüklerim de yok, boyu posu, giysileriyle nasıl da anneanneme benziyor. biraz daha yaklaştı, sonra yolun solunda kaldırımda bir şey dikkatini çekti, durdu, gülümseyerek oraya bakmaya başladı. ben de biraz ilerlemiş oldum, merak da ettim, neye bakıyor ve gülümsüyor öyle diye. baktım, yavru bir kedi oraya bırakılmış yiyecekleri büyük bir iştahla mideye indiriyor. ben de gülümsedim, durakladığımı görünce bana baktı, yok yüzü benzemiyormuş anneanneme ama olsun... başlarımızı hafif eğerek gülümsedik ve yolumuza devam ettik. ofise varana kadar anneannemi düşündüm, özlüyorum onu bazen. yani ölümünün üzerinden yıllar geçti, o yüzden "bazen" dedim, biraz kalpsiz bir ifade oldu. sürekli aklımda değil ama arada sırada böyle hatırlatıyor kendini. neşeli halleri geldi bu sabah daha çok aklıma, bi şeye gülerken gülerken kahkahalarının öksürüğe dönüşmesi mesela.. nicedir düşünmemiştim. ramazan'larda iftar saati yaklaştıkça sabırsızlanıp asabileşen dedeme gösterdiği sabır, dudağının bir kenarında tuttuğu, külü giderek uzayan sigarası, tülbentine yapıştırdığı sakız :) münire hanım gittiği yerden bi selam gönderdi sanırım bu sabah torununa, ne iyi etti.

deseni, anneannemin ablamla ikimize her yaz diktiği (benimki muhakkak cepli olacak ki içine bilimum ıvır zıvır konabilsin) basma etekleri hatırlattığı için seçtim. eski bir dikiş makinesi vardı, onda tıkır tıkır hemencecik dikerdi.

deseni şu siteden aldım, çok güzel şeyler var: http://www.totallysevere.com/backgrounds/

rüyalarda buluşuruz

2010-08-17T15:48:00.000+03:00

- 96'dan beri okuduğum kitapları ay ay kaydettiğim (vakanüvis neo:) bir not defterim var, geçen şöyle bir karıştırdım, eskiden (hadi neo itiraf et, gençken) ne çok kitap okurmuşum. ayda 6-7'nin altına pek düşmüyormuş. şimdilerde bazen koca bir ayı iki kitapla geçiştiriyorum, yazıklar olsun! hep bu internet ve diziler yüzünden. kendi kendime sıkı yönetim ilan ediyorum, eve gider gitmez laptop'u, televizyonu açmak yok artık, hem minik birer everest'e dönüşme yolunda hızla ilerleyen kitap yığınları da azalır böylece.
- şu rüya içinde rüya (inception) filmine gittim, güzeldi ama biraz abartıldı mı ne? ilginç fikir, hazin aşk hikayesi, aksiyon vs tamam da, "yeni matrix" denilecek bi tarafı yoktu. tolstoy'un son dönemlerini anlatan last station'u izledim bir de, yaani, fena diyildi ama tipik amerikan filmi tadındaydı. karısına kızayım mı üzüleyim mi bilemedim. sürekli semaverde çay içiyorlardı o hoşuma gitti.
- ramazan münasebetiyle amak-ı hayal'i bir daha okuyayım dedim. ne iyi etmişim, çok fantastik bi eser. yer yer kadın düşmanı ifadelere kıl olmuyor değil tabiy insan ama nabalım... ben de aynalı baba'nın kahvesinden içmek istiyorum :)
- tatil, tekne anılarını yazacaktım ama nemden/sıcaktan yazamadım, zati üzerinden zaman geçti, özetle tekne tatili denemeye değer diyorum, ama daha munis bir kaptanla. geceleri teknenin sallantısına kendinizi kaptırıp, "aa yıldızlar sallanıyor!" cümlesini başka bi yerde kuramazsınız.
- özsüt'ün frambuazlı güllacını denedim ama sevmedim, fikir iyiymiş gibi geliyor lakin uygulama ı- ıh! klasik güllaçtan şaşmamak lazım. bu yıl ramazan sıcaklara denk geldi diye amma panik olundu yahu! vay şu kadar su tüketin, vay şunu yemeyin! sanki ilk kez oluyor! ha bir de şuna güldüm çok: "iftarla sahur arasında" bol bol sıvı tükecekmişiz! hadi ya! zati oruç olunca başka zaman aralığı mı kalıyo düdük? ramazan'la ilgili geçen haftaki radikal cumartesi'de güzel bir yazı vardı, yani birkaç tane kuralı olan bir ibadet her yıl nasıl bu kadar kafa karıştırabiliyor diye. yiyip içmiyceksin, sevişmiyceksin, sabırlı olacaksın, budur. "denize girersem bozulur mu, sakız çiğnesem olur mu, yetişkinler için olan filmlere baktım ama sadece baktım" bozulur mu? :)
- son olarak şöyle lezzet garantili bir soğuk çorba tarifi arıyorum deyip bitireyim yazıyı. bir sürü tarife baktım, kimisi çorbayı pişiriyor sonra soğutuyor, kimisi hiç pişirmeden yoğurdu sulandırarak yapıyor. "işin ne ikisini de dene işte" diyebilirsiniz tabiy ama üşengeçlik malum.

yakında...

2010-08-06T18:50:00.001+03:00

gün dönecek, ışık değişecek, gökyüzü tatlı ve keskin bir mavi tona bürünecek, serin rüzgarlar içimizi ürpertmeye başlayacak, sabahları evden çıkarken son anda bir hırka atılacak çantaya, sevdiğimiz yazarların yeni kitapları çıkacak, kırtasiyelere çeşit çeşit kalemler gelecek, bir akşam eve dönüşte yeni ikea kataloğu bırakılmış olacak kapıya, parmak arası terlikler yerlerini çorapla giyilecek ayakkabılara bırakacak, güneş kremleri yazı son bir kez hatırlamak için koklanıp banyo dolabının derinliklerine itilecek, "şööyle sıcak bir çay içmek" yeniden manalı hale gelecek, yağmurun serinletici de olabildiğini görüp şaşıracağız hep birlikte...

biraz daha dayanalım, pikeyle üşüyeceğimiz akşamlar yakındır dostlarım!

nem yok, nem yok! :)

fotoğraf: http://www.flickr.com/photos/hirosan/294223525/

tatil can (mı) dır?

2010-08-02T16:38:00.000+03:00

- neo neden bu yaz tatilden son derece karışık hislerle dolup taşarak döndü? zati giderken de pek hevesi yoktu ama akdeniz'in serin sularında (büyük yalan, yani sabahın köründe girmiyosan bildiğin ılık limonata kıvamı, ahh nerde o bozcada'nın soğuktan takırdatan denizi) seyreden bir teknede beş gün geçiren neo neler yaşadı, neler gördü?

- emekli subay kaptanın esaretinde geçen günlerde "ay tekneye kırıntı dökmiyim kaptan kızar" stresiyle sivilce çıkaran, "ay duş yapmayayım da kaptandan azar işitmeyeyim" diye tuzlu tuzlu salamura kıvamında akşamı eden neolitik hanım'ın maceraları...

- yolculuk öncesi "tekneye ne götürülür, ne götürülmez" listelerinin içinden çıkamayıp, önce alakasız şeyleri (iki cins şampuan, saçı keçe gibi olmasın diye binbir çeşit saç kremi, şık bir elbise, zilyon tane tişört vs) bavula dolduran, sonra da "ay çok oldu galiba" deyip hepsini çıkartan neo'nun isabetli kararı...

- "karayelden 3 ila 5, keşişlemeden 7 ila 9 şiddetinde (rakamlar atmasyon tabiy) rüzgara" yakalanan teknede nasıl hayatta kalınır? koca buzdolabını bile yerinden oynatan rüzgarda, fındık kabuğu misali sallanan teknede (ki küçük de değildir, 17 metro) mide bulantısını geçirmek için yemyeşil bir suratla sürekli ufka bakarken insanın aklından neler geçer? "hay bu teknede tatili icat edenin.." minvalinde cümleler kuran, "marmarise dönelim toprağı öpücem" diye nedamet getiren neo'dan altın değerinde mavi yolculuk tüyoları...

- "ziyan olur, bitiremeyiz" diye eve büyük karpuz bile alamayan neo'nun, "11 kişi x 5 gün" ne yenir-ne içilir alışverişinin içinden çıkma macerası... "efenim günde bi yumurta yense, ama her gün de yenmez, gün aşırı desek, peki ya makarna, on öğün var, o zaman on paket alalım, ama her öğün yemiycez ki, patatesi bi çuval mı alsak, ya su? adam başı günde 1.5 litreden" diye sayıklarken marmaris tansaş'ın koridorlarında küçük çaplı bir sinir krizi geçiren neo'ya yolculuğun 4. günü "e neo hanım, bulgur almamışınız?" diye soran kaptan'a neo'nun tepkisi...

- son derece uyumlu, neşeli, eğlenceli, aslında bi sürü şikayet edilecek şey varken "gık" demeyen "munis" ekibin, bir ara karaya çıktıkları söğüt'te "nasılsa kaptandan uzağız hohoyt" diyerek dedikodu canavarına dönüşmesi...

- kaptan'a "bi zamanlar kaptan onedın dizisi vardı trt'de bilir misiniz? bööle upuzun favorileri vardı, hastasıydık eheh" diye şirinlik yapmaya çalışan neolitik hanım'ın, "nasılll?" diye yarı höykürü-yarı azar tonundan cevabıyla püskürtülüşü...

- canım hep mi negatif şeyler? tabiy ki hayır, teknede açık havada sekiz arkadaş yıldızlara bakarak uyumak, daha doğrusu kikirdemekten bir türlü uykuya dalamamak, neşeyle hep birlikte yenen yemekler, karaya çıkılan ıssız bir koyda yakılan devasa ateşe bakıp büyülenmek, yiğit özgür karikatür albümünü neredeyse ezberlemek ama yine de her okuyuşta hep beraber gülmek, bir sürü olumsuz şeye rağmen o beş günü neşeyle hatırlamak...

ayrıntılar ve fotoğraflar için yine uğrayınız e mi?

neolitik kaçar!

2010-07-23T13:02:00.000+03:00

köşe yazarları yapar ya, "efenim yenilenmek, daha taze mevzularla karşınıza çıkmak üzere biraz mola istiyorum bıdı bıdı". yalan! gidip alaçatı'da, bodrum'da ense yapıcak, yeni mevzu felan hikaye! tatil olayına eleştirel bakıyordum bu yaz ben, canım da istemiyordu hiç ama çok bunaldım son haftalarda, iş güç yığıldı, istanbul'un nemi canımdan bezdirdi, bir haftalığına tükkanı kapatıyorum ben de.. öyle taze konularla dönücem, şahane yazılarımla orhan pamuk'un uykularını kaçırıcam gibi iddialarım yok, yine bildiğiniz neolitik olarak burda olurum işte.

Fotoğraf şurdan: http://www.flickr.com/photos/canbalci/165319335/

"taahhüt" dedi, gönlümüzü fethetti!

2010-07-20T13:47:00.002+03:00

şimdi istanbul'da arka arkaya konserler oluyor ya, bu yazın mevzularından biri de konser veren yabancı sanatçıların seyirciyle iletişim kurup kurmadığı, türkçe birkaç laf edip etmediği oldu. şarkıcı bi "tesekkürler törkiiy" demiyor mu, pek hoşumuza gidiyor :) kendimi de katıyorum tabiy, sonra da "yahu ne var alt tarafı birkaç cümle öğrenmiş, biraz cool olsak ya" diyorum ama yok! dün gece çok sevdiğim bir arkadaşımın hoş sürpriziyle seal konserine gittik, öyle aman aman şarkılarını takip etmemiştim ama çok güzel geçti. aslında itiraf ediyorum seal'i ben şarkılarından ziyade heidi klum'la olan evliliği, o benetton reklamındaki tiplere benzeyen çocuklarından (en son 4.'yü de yaptılar) falan biliyordum (mazagin gülü neo :P) çok tatlı adammış, o iri cüssesiyle sahneyi acayip doldurdu, çok güzel dansetti, konserin büyük kısmı ayakta geçti, ön sıralarda oturanlarla aşk yaşadı desek abartmış olmayız, birisi pi sayısı sembolü kolye etti, bi ara "commitment" türkçe nasıl denir diye sordu, ön sıradan birileri "taahhüt" deyince, nasıl söyliycek diye endişelendik ama boşunaymış, çok tatlı bi şekilde bir kerede söyledi, biz de hemen "ay canım yaa" diye olduğumuz yerde eridik :) şarkılarına eşlik ettik, çoğunun sözlerini bilmiyorduk ama olsun.

en çok bilinen şarkısı aşağıda:

başağın çilesi*

2010-07-16T00:30:00.001+03:00

Başak çılgınlık derecesinde usludur. Ara sıra bazı çılgınlıklara kalkışsa da, bunu çok uslu bir şekilde yapar. Başağı çılgınlıklar yapmaya yüreklendirmek zordur.

Küçük tutkular başağın başını döndürür, büyük tutkular birkaç beden büyük gelir. Başağa küçük bir çılgınlık teklif edin, sizi çılgınca cüretkâr bulacaktır; orta boy bir çılgınlık teklif edin, zırdeli olduğunuza hükmedecektir.

Başak dakiktir. Sokakta birine saat sorduğunuzda "saat tam..." derse, başaktır. (...) Başak hiç geç kalmaz. Başak konuşmaya başladığında genellikle yöntem üzerine konuşur.

Başak ağırlık ve uzunluk ölçüleri denetçisidir. Başak eczacıdır. Başak doktora danışmadan asla yazılı dozları aşmaz. Başak pul koleksiyonu yapar. Başak hayat bilgisi dersleri verir, ama hayattan ders almayı reddeder.

Başak akıllı ve düzenlidir. (...) İmla yanlışlarını, hesap hatalarını ve düzgün bağlanmamış kravatları farketmekte üstüne yoktur.

Başak düzeltir, temize çeker, rötuş yapar, mükemmelleştirir. Başak Tolstoy, "Savaş ve Barış"ın müsveddesini yedi kere temize çekmişti. Zahmetine değdi.

Başak ince eleyip sık dokur, her işte bir bit yeniği arar.

Başak dosdoğrudur. Hem sokakta hem de hayatta sağa sola sapmadan yolunu takip eder.

Başağın en büyük dertlerinden biri, "mükemmelliyetçilik" kelimesinin olumsuz çağrışım içermeyen bir eş anlamlısının olmamasıdır.

Başak yanılmaz, başak genellikle haklıdır, başak her zaman haklıdır, başak çok çabuk çekilmez olur.

Başağın başaklıktan nefret ettiği olur. Bu durumda akrebe dönüşür. Akrebin bir deli başak tarafı vardır. Bu daha iyi olduğu anlamına gelmez ama daha sürprizlidir.

Birazcık mizah gücüyle başak müthiş heyecan veren biri olabilir.

Başak harcamalardan sakınır, çünkü yokluk çekmekten korkar. Başak kendini sakınır çünkü acı çekmekten korkar.

İçgüdülerle haşır neşir olmaktan kaçar. Yemek davetlerini çoğu zaman reddeder. Mütevazı işlerle yetinir. Bakandan ziyade müsteşar olur. Bakandan daha yetenekli olduğunu gayet iyi bilir, zaten müsteşarlığın varlık nedeni de bu değil midir?

Başak, işi küçüklüğün içinde büyüklük bulmaya vardırmıştır.

Başak sağlıksızdır. Hep ölmek üzeredir, durmadan şikayet eder, ancak bütün akraba ve arkadaşları ölünce şikayeti keser.

Merkür ikizlerin havasından başağın toprağına geçerken cıvanın işlevi olan indirgen metal faaliyetinde uzmanlaşır ve her tür kimya ve simya işlemine katılır. Bu yüzden de başağın -üşümediği, karnı ağrımadığı ve arınmayla ishali karıştırmadığı zamanlarda- küçük mucizeler yarattığını görürsek şaşırmayalım.

*Terazinin Hüznü ve Diğer Burçlar - Jacques A. Bertrand

not: mösyö jak başakları pek düz yazmış, halbusi diğer burçlarda döktürmüştü (bkz akrep). yine de tanıdığım birkaç başakta mösyö'nün isabet kaydettiği yerler var. ha bir de ünlü başakları sayalım: agatha christie, yukarıda bahsedildiği gibi tolstoy, greta garbo, ray charles, sophie lauren vee michael jackson. acayip liste diy mi? özellikle michael jackson pimpirikliği, sağlık konusundaki takıntıları vs ile tipik bir başakmış. gerçi onda da çılgınlık şeysi tutmuyor, bilemedim.

diğer burçları okumak isterseniz tıklayın. sırada boğa burcu var.

neo ile hasbihal

2010-07-13T14:26:00.003+03:00

yağmurlar geçti cancağızım, şuraya yeni bi şey girsen ya artık dedim neolitik hanım'a, yine yağar onlar, elleme diye cevap verdi. noldu sen iyi bir yaz olsun felan diyerekten adaklar adadın, dilekler diledindi, tutmadı galiba dedim. oldu bi şeyler, sonra düzeldi, boşver dedi. e peki nedir bu depresif haller, içe içe kaçmalar, limonata tadındaki siteyi terkos suyu kıvamına getirdin, oluyo mu yani böyle dedim, ee bazen öyle bazen böyle dedi. bakıyorum da her şeye cevabın var, dil pabuç dedim. pis pis baktı. hadi hadi, bırak surat yapmayı, git şurdan kendine bi külah dondurma al da aramız düzelsin dedim. ha o olur bak deyip neşeyle fırladı.

not: fotoğraf flickr'dan. bi de biriniz şu kızcağıza mp3 player kutucuğunu metnin içine yapıştırmanın yolunu gösterseniz, yoksa sitedeki yazılara sonsuza kadar "yağmur" eşlik edecek. ha ona göre hava hoş da, sizi bayar diye endişeleniyorum.

"herşey geçer, hayat kalır"

2010-07-09T14:32:00.001+03:00

Yağmur

Bugün yağmur bir kadın saçıdır

Yeryüzüne dökülen
Upuzun ince ince
Karanlık kokulu

Sen ki aşkta aldatıldın
Yüreğin taş parçası
Dinle yağmuru dinle
Teselli bul türküsünden

Herşey olur
Herşey büyür
Herşey geçer
Hayat kalır

Bülent Ortaçgil

Not1: Fotoğraf şurdan: http://www.flickr.com/photos/8382348@N02/
Not2: MP3 player kutucuğunu bir türlü yazının içine "embed" etmeyi beceremedim. şarkı aşağıda.

weltschmerz: dünya üzüntüsü...

2010-07-04T22:50:00.002+03:00

yalnız ve sakin bir pazar günü, koridordaki kitaplıktan rastgele bir kitap seçilir, günün falına bakmak için rastgele bir sayfası açılır ve karşılaşılan cümleler şu sıralardaki ruh haline bu kadar mı cuk oturur?
"...sus dedim içimden, "uçucu bir acıdır seninkisi
...sevinmeyi yitirdim ben...
Weltschmerz derler orda buna: Dünya üzüntüsü..."*

weltschmerz, alman yazar jean paul'un icadı imiş, -almanca manalı icatlara ne kadar müsait bir dil diy mi?- 1820'lerde yazdığı "selina" romanında geçiyormuş. sonra başka yazarlar da bu kelimeye göndermeler yaparak dünyanın boktanlığının verdiği üzüntü/acı/keder üzerine yazmışlar tabii.. geniş kapsamlı bir tanımı için bir sürü sözlük vs'ye baktım. tahmin edileceği üzere almanca dünya (welt) ve acı/üzüntü (schmerz) kelimeleri bir araya getirilerek yapılmış. karamsarlıkla eş anlamda kullanıldığı oluyorsa da bu pek doğru değilmiş, karamsarlık olaylara yönelik negatif bir bakış açısı iken weltschmerz, fiziksel gerçekliğin zihnin isteklerini asla tatmin etmeyeceğini anlamış bir insanın hissettikleri olarak tanımlanmış.

pazar gününün uyuzluğuna da bu kelime yakışırdı diy mi? zaten sonu iyi bitmeyen iki film izleyip melankoliye bağladım, zaten yarın pazartesi..

*dizeler hakan savlı'nın samanyolu'nda bir ada şiirinden. resim de le herisson (kirpi) filminden.. hani şu kirpinin zarafeti romanını sinemaya uyarladılar ya, o.